Όχι όπως νομίζουν οι περισσότεροι...

Πίνω στην υγειά μου!

Φτάνει πια που για χρόνια νόμιζα ότι είμαι απόμακρη, μπλαζέ, αναίσθητη, συναισθηματικά "λίγη"! Και όλα αυτά επειδή το περιβάλλον μου με έβλεπε έτσι και μου το πετούσε στα μούτρα επειδή δεν ήμουν σαν εκείνους!

Το λέω τώρα γιατί ενοχλούμαι.

Όταν δεν αγκαλιάζω αμέσως, είμαι "κλειστή". 

Όταν δεν λέω "σε λατρεύω μωρό μου", είμαι "μπλοκαρισμένη".

Όταν δεν κάνω επίδειξη οικειότητας, είμαι "ψυχρή".

Όχι.

Απλώς η τρυφερότητά μου δεν κάνει εύκολα δημόσιες εμφανίσεις. Δεν ανεβαίνει σε ταράτσες να φωνάξει. Δεν μοιράζει δωρεάν δείγματα. Δεν εκθέτω αυτό κομμάτι μου σε χώρο που δεν έχει ελεγχθεί.

Υπάρχει μια περίεργη για μένα κοινωνική απαίτηση η τρυφερότητα να είναι θεαματική. Να είναι άμεση, φανερή, αυθόρμητη, χωρίς φίλτρο. Να μην χρειάζεται προθέρμανση. Σαν να είναι σωστός μόνο αυτός που ανοίγει παντού, πάντα και για όλους. Και οι υπόλοιποι γαμώ την μάνα μας. Κολλάει η ταμπέλα.

Ε, εγώ δεν είμαι έτσι. Και δεν μου αρέσει ούτε αυτή η ταμπέλα γιατί είναι αυθαίρετη.

Η τρυφερότητα για μένα δεν είναι διάθεση. Είναι έκθεση. Και η έκθεση σε εμένα είναι θέμα.

Μεγάλωσα σε περιβάλλον όπου η αγάπη δεν λεγόταν. Δειχνόταν. Και αυτό δεν σήμαινε πολλές αγκαλιές (για κάποιο λόγο καμία χρησιμότητα δεν βρίσκαμε σε αυτό), αλλά σήμαινε καθαρή πρακτική στήριξη.

Ως αποτέλεσμα, από μικρή δεν έμαθα να μιλάω με συναισθηματικά κεφαλαία γράμματα. Αυτό χρειάστηκε να το μάθω αργότερα μόνη μου. Από το σπίτι μου έμαθα να είμαι παρούσα. Να προσέχω. Να στηρίζω χωρίς να το κάνω θέμα. Να δείχνω φροντίδα με πράξεις. Να κρατάω χώρο.

Αυτό σημαίνει ότι εάν περιμένεις αγκαλιές σε κοινή θέα και γλυκανάλατα μηνύματα, ίσως όντως σε πρώτη ανάγνωση να νομίσεις ότι είμαι ψυχρή.

Αν προσέξεις καλύτερα όμως θα δεις ότι με νοιάζει να μάθω τι σε πονάει, θα δεις ότι προσέχω εάν κουράστηκες, θα δεις ότι δεν εξαφανίζομαι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Μπορεί να μην προσέξω ότι άλλαξες τα μαλλιά σου, αλλά θα προσέξω εάν άλλαξε η διάθεσή σου.

Στην εποχή της υπερέκθεσης, η τρυφερότητα που δεν είναι θορυβώδης εκλαμβάνεται ως έλλειψη.

Αν δεν μιλάς έντονα, δεν νιώθεις έντονα...

Αν δεν εκφράζεις συχνά, δεν αισθάνεσαι βαθιά...

Αν δεν είσαι διαρκώς διαθέσιμη, δεν ενδιαφέρεσαι αρκετά...

Λάθος.

Η ένταση της έκφρασης δεν ισοδυναμεί με το βάθος του συναισθήματος.

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε πολλά και νιώθουν λίγο.

Και άνθρωποι που λένε λίγα και νιώθουν πολύ.

Η τρυφερότητα δεν μετριέται σε ντεσιμπέλ, ούτε σε κιλά.

Και η δική μου εκδοχή είναι μία που απλώς δεν έχετε συνηθίσει να αναγνωρίζετε.

Για μένα είναι στάση.

Δεν είναι "σ’ αγαπώ" σε story. Είναι "έχεις φάει σήμερα;"

Δεν είναι δραματική εξομολόγηση. Είναι το να κάθομαι δίπλα σου όταν δεν έχεις τίποτα να πεις.

Δεν είναι πολύ εντυπωσιακό αυτό, σύμφωνοι. Είναι όμως συνεπές.

Οφείλετε να παραδεχτείτε ότι υπάρχει και αυτή η εκδοχή τρυφερότητας. Αυτή που δεν τρέχει να αποδείξει τίποτα. Αυτή που δεν βιάζεται να δεθεί. Αυτή που δεν εισβάλλει στον χώρο του άλλου επειδή "έτσι νιώθει" ακόμα κι αν ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ νιώθει. Είναι σημαντικό για μένα (και υποψιάζομαι γιατί, αλλά δεν θα ξεβρακωθώ εντελώς τώρα) να ξέρω ότι υπάρχει αμοιβαίο έδαφος. Και αν αυτό φαίνεται απόμακρο, ίσως έχουμε μάθει να θεωρούμε υγιή μόνο την υπερχείλιση.

Και εδώ είναι το σημείο που μάλλον παρεξηγούμαι.

Γιατί όταν δεν εκφράζω απροκάλυπτα αυτό που νιώθω, υποθέτετε ότι δεν το νιώθω. Δεν είναι έτσι. Νιώθω τρυφερότητα συνέχεια για τους ανθρώπους που νοιάζομαι. Απλώς δεν την πετάω πάνω τους χωρίς να ξέρω αν μπορούν να τη χωρέσουν. Δεν είναι όλοι έτοιμοι για τον τρόπο εκδήλωσης του καθένα.

Η δική μου λειτουργεί αλλιώς.

Δεν θα σου πω "μου λείπεις" κάθε μέρα που δεν σε βλέπω. Αλλά θα θυμηθώ πότε κάτι σε δυσκόλεψε και θα σε ρωτήσω ξανά μετά από μέρες. Δεν θα σε πνίξω με συναίσθημα, αλλά αν πέσεις, θα είμαι εκεί να σου δώσω το χέρι μου.

Και ναι, χρειάζομαι ασφάλεια για να εκφράσω την τρυφερότητά μου. Όχι επειδή δεν έχω συναίσθημα όμως! Αλλά επειδή δεν μου είναι εύκολο χωρίς φιλτράρισμα. Δεν ντρέπομαι για το συναίσθημά μου. Αλλά δεν θέλω να εισβάλλω με σημαία στον εσωτερικό χώρο κανενός. Δεν θέλω να δημιουργήσω αμηχανία. Δεν θέλω να γίνω "πολύ". Και το "πολύ" δεν είναι χαρακτηρισμός δικής μου έντασης. Είναι χαρακτηρισμός αντοχής του άλλου.

Θα παραδεχτώ όμως και κάτι γιατί ως γνωστόν... Ουδείς άσφαλτος!

Υπάρχουν φορές που η "προστατευμένη τρυφερότητα" μου γίνεται υπερπροστατευμένη. Που περιμένω από τον άλλον να ρωτήσει τι νιώθω αντί να το δηλώσω. Που κρατιέμαι τόσο πολύ για να μην εισβάλω, που τελικά μοιάζω απούσα. Υπάρχουν στιγμές που αντί να πω "σε νοιάζομαι", δεν λέω τίποτα. Και το τίποτα, δικαίως δεν μεταφράζεται πάντα σωστά.

Κι αυτό είναι όλο δικό μου.

Η ασφάλεια που ζητάω προκειμένου να εκφραστώ, δεν έρχεται με προγραμματισμένο δρομολόγιο. Και αυτό εντωμεταξύ από έξω, μοιάζει με ψυχρότητα. Δεν είναι πάντα άδικο που με παρεξηγούν. Δεν τους δίνω κι εγώ υλικό για να με καταλάβουν.

Οπότε ναι, δεν είμαι εντελώς θύμα παρανόησης. Είμαι και εγώ μέρος της.

Αλλά αυτό δεν ακυρώνει το γεγονός ότι νιώθω. Σημαίνει απλώς ότι στα πενήντα μου μαθαίνω ακόμη να λέω και να δείχνω καθαρά "σε νοιάζομαι" χωρίς να φοβάμαι ότι θα γίνω υπερβολική. Κάλλιο αργά παρά ποτέ ή φέξε μου και γλίστρησα...; Θα δούμε.

Για να το κλείσουμε:

Η τρυφερότητα μου δεν είναι σπάνια. Δεν είναι επιφανειακή. Δεν είναι στιγμιαία.

Και όποιος την έχει νιώσει, ξέρει ότι σίγουρα δεν την έχω μικρή! (Και ναι, έτσι ακριβώς ήθελα να ακουστεί! ΧΑ)

Δεν είμαι ψυχρή. Είμαι επιλεκτική. (Πολύ; Πες πολύ!)

Δεν είμαι απόμακρη. Είμαι ήσυχη. (Αχρείαστα; Αχρείαστα!)

Δεν είμαι αδιάφορη. Είμαι προσεκτική. (Παραπάνω απ'οσο πρέπει; Παραπάνω!)

Αλλά δεν είμαι και εντελώς παρεξηγημένη... (Το σωστό να λέγεται)

Μαθαίνω ακόμα να λέω και να δείχνω πιο καθαρά αυτό που νιώθω.

Μαθαίνω να μην περιμένω από τον άλλον άδεια για να εκφραστώ.

Μαθαίνω να μην κρύβω τη ζεστασιά μου πίσω από τη διακριτικότητα. Γιατί κάποιες φορές η διακριτικότητα είναι σεβασμός. Και κάποιες φορές είναι φόβος. Και εγώ τα μπερδεύω ακόμη αυτά τα δύο. Δεν θέλω να κρατιέμαι για να μη γίνω "πολύ". Αλλά δεν θέλω και να κρύβομαι πίσω από το "έτσι είμαι" εάν δεν είμαι.

Η τρυφερότητα μου είναι εδώ.

Αν με παρεξηγείς επειδή δεν την φωνάζω ή που όταν το κάνω βγαίνει λίγο άτσαλα... Οκ σε πιστεύω. Κι εγώ με παρεξηγώ καμιά φορά, το δουλεύω όμως...

Αυτό όμως που δεν θα ξανακάνω, είναι να απολογούμαι επειδή δεν λειτουργώ όπως βολεύει τον καθένα. Τώρα μαθαίνω να λειτουργώ όπως βολεύει εμένα!