Ζωτικό ψεύδος (ή αλλιώς η παραμύθα που μας κρατάει όρθιους)

Υπάρχουν αλήθειες που απλώς δεν αντέχεις.

​Όχι γιατί είναι δαιδαλώδεις ή πολύπλοκες. Αλλά γιατί η απλότητά τους είναι ισοπεδωτική. Δεν αφήνουν ούτε χαραμάδα για παρερμηνεία, ούτε περιθώριο για ελπίδα, ούτε καν την πολυτέλεια της καθυστέρησης.

​Και τότε, για να επιβιώσεις, εφευρίσκεις κάτι καλύτερο. Ένα ψέμα που δουλεύει. Ένα λειτουργικό ψέμα. Κομψό. Από αυτά που δεν σε διαλύουν, αλλά σε κρατούν όρθιο.

​Αυτό είναι το "ζωτικό ψεύδος".

​Μην ανησυχείς. Δεν είσαι ο μόνος που το κάνει. Όλοι κουβαλάμε από ένα. Ένα καλοδουλεμένο ψέμα που, με τον καιρό, καμουφλάρεται σε στάση ζωής. Σε χαρακτήρα ακόμα.

​Δεν λέει "είμαι ευτυχισμένος" – γιατί ξέρουμε πως δεν είμαστε. Λέει "είμαι εντάξει".

​Δεν λέει "με θέλει" – γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι δεν... Λέει "δεν είναι έτοιμος ακόμα".

​Δεν λέει "τελείωσε" – ακόμα κι όταν όλα γύρω μας ουρλιάζουν ότι η αυλαία έπεσε. Λέει "κάποια στιγμή...".

​Είναι τόσο άρτια δομημένο που δεν ακούγεται καν σαν ψέμα. Ακούγεται σαν ωριμότητα. Σαν ψυχραιμία. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς μια έντεχνη αναβολή.

​Το ζωτικό ψεύδος δεν είναι δειλία. Είναι πανέξυπνο. Δεν συγκρούεται με την αλήθεια· την παίρνει λίγο πλάγια. Τη λυγίζει. Την κοιτάζει από μια γωνία που μας επιτρέπει να κοιμηθούμε το βράδυ χωρίς να χρειαστεί να γκρεμίσουμε τίποτα από όσα χτίσαμε.

​Γιατί εκεί είναι όλο το παιχνίδι. Στην αλλαγή.

​Αν πεις την αλήθεια μέχρι τέλους, δεν μένεις ο ίδιος. Κάτι τελειώνει. Κάτι νέο αρχίζει. Και κυρίως, κάτι πρέπει να κοπεί.

​Οπότε, λες μια εκδοχή της αλήθειας. Όχι ολόκληρη. Μια εκδοχή που δεν σε υποχρεώνει να δράσεις. Μια εκδοχή που αφήνει πάντα ανοιχτή τη χαραμάδα του "ίσως", του "θα δούμε", του "δεν είναι η κατάλληλη στιγμή".

​Αυτό το "ίσως" είναι το πιο επικίνδυνο ναρκωτικό που υπάρχει. Δεν σε ρίχνει κάτω. Σε κρατάει ακριβώς εκεί που είσαι. Και κάπου εκεί, αρχίζει η εσωτερική σιωπή. Αυτή που ξέρει. Αυτή που παρατηρεί τις λεπτομέρειες που δεν κολλάνε. Δεν φωνάζει. Αλλά δεν φεύγει κιόλας.

​Το ζωτικό ψεύδος σε κρατάει όρθιο. Για λίγο. Μετά, αρχίζει να σε κρατάει πίσω.

​Το πρόβλημα δεν είναι ότι το χρειαζόμαστε. Το πρόβλημα είναι όταν αρχίζουμε να το πιστεύουμε. Όταν το υπερασπιζόμαστε. Όταν το ντύνουμε με λογικά επιχειρήματα και το βαφτίζουμε πραγματικότητα. Εκεί παύει να μας στηρίζει και μας εγκλωβίζει.

​Κάποια στιγμή, όμως, κάτι ραγίζει. Μια μικρή λεπτομέρεια που αρνείται να κουμπώσει. Και τότε, το ψέμα αρχίζει να κάνει θόρυβο. Δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι απαραίτητο.

​Γιατί πάντα έρχεται η ώρα που θα πρέπει να διαλέξεις: 

Να συνεχίσεις να στηρίζεσαι σε ένα ψέμα... ή να σταθείς, επιτέλους, στα πόδια σου.