Η τρομοκρατία της ηρεμίας
ποτέ επειδή ήταν τόσο συνηθισμένη που κανείς δεν την κατάλαβε τη στιγμή που διαδραματιζόταν. Μόνο καιρό μετά, όταν είχε γίνει ανάμνηση και η θλίψη ήρθε με καθυστέρηση.
Δεν γκρίνιαξε.
Δεν φώναξε.
Δεν απείλησε.
Δεν έσπασε τίποτα.
Δεν έκανε block.
Δεν ανέβασε story με υπονοούμενα.
Απλώς… σταμάτησε να είναι.
Και δεν θα ξαναήταν.
Δεν ήθελε να αλλάξει κανέναν. Ήθελε πολύ όμως να καταλάβει. Αλλά σιωπη.
Μια μέρα λοιπόν, δεν είχε πια καμία ερώτηση. Όχι γιατί πήρε απαντήσεις, αλλά γιατί βαρέθηκε να τις ψάχνει. Δεν κουράστηκε. Βαρέθηκε.
Και τότε...
Δεν έγινε έκρηξη. Έγινε απόσυρση.
Η πιο θανάσιμη μορφή εγκατάλειψης.
Αυτή που γίνεται με κατανόηση και χαμόγελο.
Αυτή που δεν την καταλαβαίνεις μέχρι να τη νιώσεις στο πετσί σου.
Και μόνο τότε καταλαβαίνεις τι έχει παιχτεί.
Έτσι κι αυτός... Δεν ήταν καν μπλοκαρισμένος. Ήταν όμως κάπως σαν αχρείαστος διάλογος. Γι'αυτό επέλεξε να τον αφήνει να λέει τα δικά του κι εκείνη να σωπαίνει. Όχι από εκδίκηση φυσικά, αλλά από ανυπαρξία ικανού συνομιλητή.
Και τότε μόνο συνειδητοποίησε εκείνος ότι το πιο σκληρό "αντίο" το ζεις.
Ναι, αυτό είναι το πιο ώριμο κομμάτι και το πιο επικίνδυνο για όποιον δεν το εκτιμάει. Δεν πετάγονται ευθύνες, δεν υπάρχουν δράματα, δεν ψάχνει κανείς τον κακό της ιστορίας. Ήξερε ότι συμμετείχε κι εκείνη σε αυτή τη δυναμική, άρα δεν υπάρχει χώρος για θύμα.
Κι αυτή η ψυχραιμία είναι που τους τρομάζει όλους πιο πολύ. Γιατί δεν μπορεί να σε κρατήσει με ενοχές, δεν μπορεί να σε πιάσει απ’ το συναίσθημα. Αν φύγεις δεν θα γίνει τίποτα. Μόνο σιγή.
Οπότε δεν υπήρχε και λόγος να είναι θυμωμένη. Είχε απλώς το βλέμμα της συνειδητοποίησης πως ο άλλος δεν είχε.
Κι από κει και πέρα, προχώρησε μόνο με αυτό το ήσυχο "οκ, ως εδώ".