[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[Jay-Z]
Tears on the mausoleum floor
Blood stains the coliseum doors
Lies on the lips of a priest
Thanksgiving disguised as a feast
Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche
Only the doctors got this, I’m hidin’ from police
Cocaine seats
All white like I got the whole thing bleached
Drug dealer chic
I’m wonderin’ if a thug’s prayers reach
Is Pious pious cause God loves pious?
Socrates asks, “Whose bias do y’all seek?”
All for Plato, screech
I’m out here ballin’, I know y’all hear my sneaks
Jesus was a carpenter, Yeezy, laid beats
Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats
Preach

[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[The-Dream]
I live by you, desire
I stand by you, walk through the fire
Your love is my scripture
Let me into your encryption

[Kanye West:]
Coke on her black skin made a stripe like a zebra
I call that jungle fever
You will not control the threesome
Just roll the weed up until I get me some
We formed a new religion
No sins as long as there’s permission’
And deception is the only felony
So never fuck nobody wit’out tellin’ me
Sunglasses and Advil
Last night was mad real
Sun comin’ up, 5 a.m.
I wonder if they got cabs still
Thinkin’ ’bout the girl in all-leopard
Who was rubbin’ the wood like Kiki Shepard
Two tattoos, one read “No Apologies”
The other said “Love is cursed by monogamy”
That’s somethin’ that the pastor don’t preach
That’s somethin’ that a teacher can’t teach
When we die, the money we can’t keep
But we probably spend it all ’cause the pain ain’t cheap
Preach

[Frank Ocean:]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

Will he make it out alive
All right, all right
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω.

Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους 

και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια...

Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά, 

αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις...

Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί
προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Οι ορισμοί για τον έρωτα αμέτρητοι, τα αποφθέγματα ατέλειωτα. Ο καθένας τον βιώνει με το δικό του τρόπο και σπανίως έρχεται ίδιος κι απαράλλακτος για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο. Πάντα υπάρχουν διαφορές γιατί έχει προκληθεί από διαφορετικό συνδυασμό ερεθισμάτων. Έτσι, άλλες φορές μας εμφανίζεται πιο παθιασμένος, άλλες πιο προσγειωμένος, άλλες πιο γλυκός κ.ο.κ. Καλά ως εδώ...

Ο έρωτας όμως (πόσο μάλλον η αγάπη), δικαιολογεί πεταμένα ρούχα και πράγματα από το μπαλκόνι, σκισμένες φωτογραφίες, σπασμένα δώρα, απειλές για αυτοκτονίες, δακρύβρεχτα τατουάζ και αναζήτηση ευκαιριών για εκδίκηση? Ο έρωτας σύμφωνοι (μιας και περιέχει μια δόση πάθους), είναι τρέλα. Όταν πληγώνεται κάποιος, όταν οι προσδοκίες του δεν ταυτίζονται με την πραγματικότητα, όταν έστω το σοκ της "προδοσίας" είναι μεγάλο, είναι η στεναχώρια τέτοια που θες να εξαφανίσεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σου θυμίζει αυτό που δεν έχεις πια και είναι και φορές που θες να πονέσει το ίδιο κι αυτός που σε πόνεσε.


Αλλά για μισό λεπτό... Όσο πιο μεγάλη η υστερία που παθαίνει κάποιος, τόσο μεγαλύτερος και ο έρωτας που νιώθει? Οι υπόλοιποι δηλαδή που δεχόμαστε την απόρριψη ή την προδοσία πιο συνειδητοποιημένα και δε γινόμαστε drama queens τι είμαστε? Ναι, δε θα αφήσω την ατάκα να πέσει κάτω. Είμαστε νεροζούμια, αναίσθητοι. Είμαστε όμως? Δε στεναχωριόμαστε λιγότερο, δεν κλαίμε λιγότερο, δεν πονάμε λιγότερο. Και να τα σπάσουμε όλα θέλουμε, και να συρθούμε στα πατώματα, και να πάρουμε τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και να πούμε όλα αυτά που μας πνίγουν, και έχουμε όλα τα συμπτώματα του απογοητευμένου ερωτοχτυπημένου. Το μέγεθος του έρωτα ή της αγάπης μας όμως, φαίνεται από το πόσο χαλιναγωγούμε τον εαυτό μας και έχουμε την ωριμότητα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αν αγαπάμε ακόμα (έστω και χωρίς ανταπόκριση), τότε ένας λόγος παραπάνω για να μη θέλουμε να κάνουμε τη ζωή του αντικειμένου του πόθου μας δύσκολη ή αποπνικτική. Αν πάλι δεν αγαπάμε πια, τότε ουδείς λόγος για πανικό. Απλά, καθαρά κι ανθρώπινα. Χωρίς υστερίες, κρυμμένα ανταλλάγματα και συναισθηματικούς εκβιασμούς και "θα σου δείξω εγώ".

Κι αυτό όποιος το καταλαβαίνει, έχει καλώς, αλλιώς αν θεωρεί πως αποδεικνύει οποιοδήποτε διαφορετικού είδους αγάπης πέραν της καθαρά εγωιστικής η εάν απολαμβάνει τερτίπια, πλεκτάνες, τυλίγματα, μυστικά και ψέματα ας χτυπήσει τις πόρτες που του ταιριάζουν.

Όταν της το είπε νευρίασε. Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Την άδειασε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και με τέτοια ταχύτητα που ευχόταν να είχε απομείνει λίγη παραπάνω ψυχή μέσα της, να γίνει χείμαρρος, να τον παρασύρει και να τον ξεβράσει στη θάλασσα.
Αλλά δεν είχε απομείνει. Και ούτε έγινε έτσι φυσικά. Απλά επισήμανε μια ενόχληση. Έτσι για τους τύπους.

In a world filled with dark, we all need some kind of light. Whether its a great flame that shows us how to win back what we have lost, or a powerfull torch intending to scare away the potential monsters, or even a few glowing bulbs that reveal these that were long hided from us.

Έτσι και ξανακούσω ότι οι γυναίκες είναι από τη φύση τους μονογαμικές, θα χιμήξω! 

Πότε αφέθηκε η γυναίκα ελεύθερη σεξουαλικά και μακριά από κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση, για να φανεί ποια είναι η φύση της?! Εξάλλου τελευταία φορά που τσέκαρα, οι γυναίκες δεν ήταν διαφορετικό είδος από τους άντρες. Homo sapiens είμαστε όλοι. Άρα, εάν οι άντρες είναι πολυγαμικοί, τότε είναι και οι γυναίκες.

...και πάντα να θυμάσαι πως καμία καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη. 

Αυτό είναι μια αλήθεια που θα χρειαστεί να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις.

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής? 

Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα...

Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος... 

Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα. 

Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος.


Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώσουν τα χαρτιά, δεν ξέρεις την έκβαση του αποτελέσματος.
Στις χειρότερες των περιπτώσεων, δεν ενημερώνεσαι για το τέλος. Αφήνεται σε σένα να το καταλάβεις. Από που? Όταν μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον νικητή ή όταν δεν έχει άλλα φύλλα για να τραβήξεις μπας και ρεφάρεις... αυτομάτως η παρτίδα λήγει.

"I've played all my cards 
and that's what you've done too.
Nothing more to say, 
no more ace to play..."

Κι όμως, όταν η τύχη δε φαίνεται να σε ευνοεί... Όταν δεν μπορείς να πιστέψεις τη γκίνια σου... Αρχίζεις να παλεύεις με ότι έχεις. Οι χαρτοκλέφτες δεν ήταν ποτέ συμπαθής ομάδα πληθυσμού. Έτσι μένει μόνο μια λύση. Η λογική. Πόσο παράλογο είναι να ψάχνεις λογική στην τυχαιότητα? Τόσο, ναι...

"I figured it made sense, 

building me a fence..."

Το αιώνιο ερώτημα. Οι νόμοι (αν είναι καθόλα σωστοί και δίκαιοι) είναι για να τηρούνται παρόλο που δε μας ευνοούν ή να καταπατούνται με γνώμονα το συμφέρον μας?
Εκ πεποιθήσεως θα πω το πρώτο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Εκ του άδικου αποτελέσματος, θα πω το δεύτερο. Άδικο αποτέλεσμα σε δίκαιο νόμο? Θα μας τρελάνεις? ...έχουμε και τον παράγοντα τύχη όμως που ευνοεί όχι τον τολμηρότερο απαραίτητα, αλλά τον τυχερότερο σίγουρα. Ξέχασες ότι τζογάρουμε άνα πάσα στιγμή?
Έτσι, υιοθετείται εύκολα ένα κρεσέντο αδικοχαμένης (που έχασε, όχι που χάθηκε), κι ας είναι γνωστό πως ποτέ δεν πρέπει να είναι στόχος η νίκη, αλλά η χαρά του παιχνιδιού (ακόμα κι αν έχεις ποντάρει τόσα πολλά).

"...But I was a fool,
 playing by the rules" 

Και μετά...η ώρα της κρίσης. Της επίσημης ντε... Ο κριτής δεν σκέφτεται, δεν υπολογίζει...δεν δείχνει έλεος. Έτσι θα γινόταν, σου λέει.
-"Αν δεν το καταλάβατε, δεν το φανταστήκατε, δεν το προνοήσατε, λόγω πρωτοφανούς αλαζονείας, δεν έχει καμία σημασία. Όπως καμία σημασία δεν έχει και το πρότερο λευκό σας μητρώο σε παρόμοια αλαζονικά θέματα. Η τιμωρία οφείλει να πληρωθεί".


Τα γνωστά λοιπόν... 

loses someone dear"

Και η παρτίδα τελείωσε και τον νικητή δεν αργώ πολύ... τον βλέπω. Τον αναγνωρίζω. Τον παρατηρώ. Τον μετράω και τον παραδέχομαι φυσικά. Έτσι αξίζει ο νικητής. Όταν τον παραδέχονται κι οι ηττημένοι, όχι μόνο οι θεατές. Αλλά πως μπορώ να μην δω και τον χαμένο? Λίγος εγωισμός μου επιτρέπεται. Τουλάχιστον προσπάθησα. Παίρνω τη θέση που μου αρμόζει, με τη βαθιά ικανοποίηση που χαρίζει το "σωστό".

"The winner takes it all, 
the loser has to fall,
It's simple and it's plain...

Why should I complain?"

Τα χρόνια που περνάνε είναι δουλειά για δύο να μετριούνται. Όχι λες?

Η τύχη λειτουργεί ανεξάρτητα από οτιδήποτε. Σύμφωνοι, παίζουν ρόλο κι άλλα, μνήμη, τεχνική, μπλόφα ή να ξεκινήσεις με καλό φύλλο ας πούμε, αλλά ακόμα κι έτσι... Η τύχη, είπαμε, μπλα μπλα μπλα...
Άρα με λίγα λόγια, παίζεις, ποντάρεις, είσαι τυχερός κερδίζεις, δεν είσαι... χάνεις. Μπορεί να μείνεις και στα λεφτά σου αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν πόνταρες πολλά. Συνηθίζω στην ιδέα. Μίλησε κανείς? Τι να πει...

"The likes of me abide,

spectators of the show, 

always staying low"

"The winner takes it all..." 

"The loser standing small"

Αυτό που απολαμβάνει ο χαμένος μετά από μια τελειωμένη παρτίδα είναι η ανακούφιση ότι δεν έχει άλλη παρτίδα ίδια για να χάσει.
 

"I apologize if it makes you feel bad, seeing me so tense, no self confidence." 


but what can I say, rules must be obeyed...

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα.

ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε. Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα.

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.

 

«ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαίρι χωρίς να καταλαβαίνουμε τις παύσεις ελπίδας. Ας το πάρουμε χαμπάρι, λέμε, δεν αντέξαμε σαν κοινωνία αυτή τη στροφή της ιστορίας. Δεν ξανασηκωθήκαμε.

ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, να μιλάμε για τα αυτονόητα, να μην καταλαβαίνουμε τον κόσμο και να πενθούμε. Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν -όλο μικρές κηδείες. Αγαπημένοι αποχωρούν χωρίς να θέλουν να μας αποχαιρετήσουν. Βγάζουν εισιτήρια χωρίς να θέλουν να πάνε πουθενά. Κοιτάζουν χάρτες χωρίς να επιθυμούν να τους ανακαλύψουν. Κι εμείς είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ, σου λέω. Παγιδευμένοι στο πουθενά του μπρος-πίσω. Νεο-εξόριστοι. Αποχωριζόμαστε, σπάμε ξανά και ξανά σε πολλά κομμάτια. Μιλάμε ο ένας στον άλλο από μέσα μας.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ. Είμαστε πραγματικοί φίλοι που ζούμε στο μυαλό μας, στη μόνη πατρίδα που έχουμε. Πού κουράγιο για τηλεφωνήματα; Μόνο ανταλλάσσουμε καρτ-ποστάλ. Βάζουμε μέσα βιβλία, γλυκά και στίχους. Ό,τι μπορεί να υποκαταστήσει τα χάδια και το κουράγιο, και να ψιθυρίσει όνειρα. Ζάχαρη και λέξεις. Χάδια στο στόμα και ζάχαρη στα μαλλιά. Και το αντίθετο. Μαζεύουμε δυνάμεις και πίνουμε. Σε ένα φανταστικό κόσμο που από στιγμή σε στιγμή θα ξαναρχίσει να γυρίζει. Θα σταματήσει να πενθεί. Θα οργανωθεί. Θα φωνάξει. Θα χορέψει. Θα απαιτήσει λογική και νόημα για τη ζωή.

ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ, σπρώξτε λίγο.

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς!
Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα. 

Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει. 

Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει
το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο.

Τί χρόνοι είναι τούτοι, 

οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα, 

περίπου έγκλημα είναι,
αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα!
Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του
γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει,
άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη;

Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω·
αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει. 

Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος.
Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει. 

(Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.)

Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις!
Μα πώς να φάω και να πιώ, 

όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω, 

και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει;
Κι όμως: και τρώω και πίνω.

Με χαρά μεγάλη μου θα γινόμουν ακόμα και σοφός.
Υπάρχουνε παλιά βιβλία να σου το μάθουν σοφός τί σημαίνει:
απ’ τους αγώνες του κόσμου ν’ απέχεις και τον σύντομο βίο σου
δίχως φόβους να περνάς και τρομάρες·
να τα βγάζεις δε πέρα χωρίς σε πράξεις βίας να προσφεύγεις,
και το κακό με το καλό εσύ ν’ ανταποδίδεις.
Αν δεν ικανοποιείς τις επιθυμίες σου και εάν, μάλιστα, τις ξεχνάς κιόλας, αι, ναι!…
τότε θεωρείσαι πως είσαι σοφός.
Με ξεπερνούν όλα τούτα· δεν τα μπορώ.
Σε χρόνους –όντως– ζω ζοφερούς.

ΙΙ
Στις πόλεις έφτασα στης αταξίας τα χρόνια και του χάους,
τότε οπού βασίλευε παντού η πείνα.
Με τους ανθρώπους βρέθηκα στα χρόνια της εξέγερσης·
μαζί τους ξεσηκώθηκα και λόγου μου.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Μεταξύ μαχών και σφαγών έτρωγα το φαΐ μου
και πλάι στους μακελλευτάδες κοιμόμουνα.
Ασύνετα τον έρωτα υπηρέτησα
και με τη φύση υπομονή ποτέ μου καμμία δεν έδειξα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Στα χρόνια τα δικά μου οι δρόμοι σε βγάζαν σε λασπόβουρκους μόνο, 

σε βαλτοτόπια.
Η γλώσσα μου η ίδια –προδότρα– με παράδινε στων σφαγέων τα χέρια.
Και πάρα πολλά δεν κατάφερα. 

Οι καταπιεστές, ωστόσο, ασφαλέστεροι, νομίζω, θα νιώθανε δίχως εμένα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Οι δυνάμεις μου μικρές· ο δε στόχος μακριά, πολύ μακριά.
Πλην όμως είταν ορατός, αν και για εμέ προσωπικά σχεδόν απροσπέλαστος.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

ΙΙΙ
Εσείς, που δεν γνωρίσατε τον κατακλυσμό  που έπνιξε εμάς,
να θυμάστε να λογαριάζετε,
όταν θα μιλάτε για τις δικές μας αδυναμίες,
τους χρόνους του ζόφου που εμείς περάσαμε και εσείς γλυτώσατε.
Κι απ’ τα παπούτσια μας πιο συχνά τις χώρες αλλάζαμε,
όπου καταφεύγαμε πάντα όσο κρατούσε της πάλης των τάξεων – απελπισμένοι:
να βλέπουμε το άδικο, και να μη γίνεται τίποτα.

Κι όμως, το ξέρουμε και το παραξέρουμε:
και το μίσος για την ταπεινοσύνη μάς χαλάει τη φάτσα
και η οργή απ’ την αδικία τη φωνή μάς βραχνιάζει. 

Αχ, εμείς,
που θέλαμε να προετοιμάσουμε για τη φιλία το έδαφος,
ε μ ε ί ς
ουδέποτε μπορέσαμε να είμαστε φιλικοί οι ίδιοι.

Εσείς, όμως,
όταν θα ξημερώσει η μέρα η καλή,
οπού ο άνθρωπος πια βοηθός του ανθρώπου θα είναι,
ε σ ε ί ς
να μας θυμηθείτε και να μας λογαριάσετε
με κάθε επιείκεια.

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Σαν και σήμερα... φτιάχναμε κάτι όμορφο. Είχαμε βρει θέμα, στολίδια, στολές και ξεδιπλώναμε την όρεξή μας για αστεία, χορό, σαματά, καζούρα και ζωή. Χρώματα παντού έτοιμα να ξεπηδήσουν από τη χάρτινη, παιχνιδιάρικη υπόστασή τους, να μας κυκλώσουν και να μας κατασπαράξουν μετά τα πρώτα ποτά. Το ξέραμε ότι θα γίνει έτσι. Ήμασταν όλοι ετοιμοπόλεμοι...για να χάσουμε και να παραδοθούμε. Εκεί ήταν το ωραίο. Τα γέλια χτυπούσαν τα κουδούνια, έσερναν και τους φίλους μας ξωπίσω τους. Η μουσική μας υπνώτιζε και κάναμε τα πιο χαζά πράγματα. Θυμάσαι? Θυμάσαι που πίναμε στη υγεία των καινούργιων, των αισιόδοξων και των διάπλατα ανοιχτών? Υποσχεθήκαμε στο θεό της τρέλας να το κάνουμε κάθε χρόνο.

Σαν και σήμερα...εδραιώναμε ένα από τα τόσα πολλά που δε χορταίναμε. Μια διαδικασία, ένα γεγονός που θα έχουμε να λέμε. Το ξέραμε. Αναπολούσαμε, ανυπομονούσαμε και φοβόμασταν ταυτόχρονα, μήπως και κάτι επρόκειτο να ήταν λιγότερο ωραίο από την πρώτη φορά. Κάτι λιγότερο από αυτό που είχαμε ήδη ζήσει και φανταστεί για τη συνέχεια. Διαγωνιστήκαμε με τον παλιότερο εαυτό μας και τον κερδίσαμε. Γινόμασταν καλύτεροι. Όλα στον υπερθετικό.

Σαν και σήμερα...συνειδητοποιημένοι πια συνεχίζαμε σταθερά. Σαν τον παθιασμένο έρωτα που φεύγοντας άφησε πίσω του την αξεπέραστη αγάπη. Ξέραμε πια. Είχαμε βρει τους απόλυτους ρυθμούς. Τα "πρέπει" και τα "μη". Όλοι εμείς ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Είχαμε ανέβει κατηγορία. Παίζαμε επαγγελματικά πλέον.

Σαν και σήμερα...σε πείσμα για το αντίθετο ξαναβρεθήκαμε. Καλύψαμε όλα αυτά που περνούσαμε με κραγιόνια, φούμο, χαϊμαλιά και περούκες. Χορέψαμε για να ξορκίσουμε το κακό. Δεν αναπολούσαμε, δεν ανυπομονούσαμε, δεν φοβόμασταν. Μόνο το χαιρόμασταν. Low badget αλκοόλ και λιτότης. Η ουσία έμεινε. Μουσική και όρεξη για ζωή. Ίσως και υποσυνείδητα γι' αυτό να κράτησε και περισσότερο σε διάρκεια από οποιοδήποτε προηγούμενο. 

Σαν και σήμερα, σήμερα.  Το σκέφτηκες κι εσύ, το ξέρω. Mε παρηγορεί η πίστη πως όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου. Μόνο αυτό. Γι' αυτό τα κουβαλάω με κρατημένη την ανάσα.

Χωρίς "σαν"...Σήμερα.

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι. 

Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου. 

Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;