Ένας άντρας και μια γυναίκα ξανασυναντιούνται κατά τύχη σε ένα φιλικό σπίτι, μετά από τη πρώτη τους συνάντηση πριν από δέκα χρόνια. Ο άντρας, ο Τζων, από πολύ νέος ακόμα ένιωθε πως ήταν σημαδεμένος από τη μοίρα "για μια εξαίσια και τρομερή πιθανότητα την οποία προαισθανόταν με βεβαιότητα". Αυτό το απρόβλεπτο πράγμα τον περίμενε κρυμμένο "ανάμεσα στις πτυχώσεις και τις πτυχές των μηνών και των χρόνων, σαν ένα άγριο θηρίο φωλιασμένο μες στη ζούγκλα". Προτείνει στη νεαρή γυναίκα, τη Μαίρη, να περιμένει πλάι του αυτό το εξαιρετικό συμβάν. Όντας ένας εκλεκτός, δε φοβάται μην καταποντίστει μες στην κοινότοπη ανθρωπότητα, το μυστικό που φυλάει μες στα μύχια του εαυτού του τον κάνει να μη μοιάζει με κανέναν άλλο.

Τα χρόνια κυλούν, ο άντρας και η γυναίκα γερνούν μαζί, πάντα σε κατάσταση επιφυλακής. Μια μέρα "η θαυμαστή φίλη" πέφτει άρρωστη. Πρι πεθάνει, εμπιστεύεται στον άντρα: "Δεν έχεις πια να περιμένεις τίποτα, το πράγμα συνέβη". Μες στο νεκροταφείο όπου είναι θαμμένη η Μαίρη, ο Τζων συναντά κατά τύχη έναν νεαρό χήρο, καταρρακωμένο από το πρόσφατο πένθος του και εντελώς ανεξήγητα ζηλεύει ο πένθος του, "τη θαμπωτική βιαιότητα της οδύνης του". "Τι άραγε να είχε στη ζωή του αυτός ο νεαρός, που η απώλεια του τον έκανε να υποφέρει τόσο πολύ και εντούτοις να εξακολουθεί να ζει;". Ξαφνικά ο Τζων καταλαβαίνει πως το θηρίο μέσα στη ζούγκλα είχε το πρόσωπο εκείνης της γυναίκας και πως την είχε αγνοήσει. "Να την είχε αγαπήσει, αυτή θα ήταν η διέξοδος, και τότε θα είχε ζήσει". Να της ανταπέδιδε τη στοργή που του έδειχνε, να ένιωθε επιτέλους το καταλυτικό πάθος που θα του επέτρεπε να γνωρίσει τη γεύση της ζωής. Όμως εντοιχισμένος μες στην ψύχωσή του, απόμεινε αυτός "στον οποίο σε θα συμβεί τίποτα".

Υπέροχο επιμύθιο του Χένρυ Τζαίημς (το θηρίο μες στη ζούγκλα, στη συλλογή Ο μαθητής και άλλα διηγήματα). Πράγματι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να περάσουμε πλάι απ την ευτυχία μας και να μην την αναγνωρίσουμε. Να περιμένουμε ένα θαυμαστό συμβάν που, κάποια μέρα, θα δικαιώσει την ύπαρξή μας.

Οι χαμένες ευκαιρίες. Μια λέξη που δεν προφέρθηκε, ένα χέρι που δεν απλώθηκε, μια χειρονομία που πήγαινε να γίνει αλλά τελικά δεν ολοκληρώθηκε, τόσες στιγμές που, από φόβο, από δειλία, δεν μεταστρέφουμε τη μοίρα μας. Πάρα πολύ νωρίς, πάρα πολύ αργά: υπάρχουν ζωές που μένουν εξ ολοκλήρου αφιερωμένες στο ανεισάκουστο, το ανεκπλήρωτο. Αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει, αυτό που δεν έγινε...

"Look at my face, my name is Might Have Been. 

I am also called No More, Too late, Farewell..."

  Πασκάλ Μπρυκνέρ - Η αέναη ευφορία

Όταν ανοίγουμε το στοματάκι μας πρέπει να έχουμε πάντα τη βεβαιότητα μην τυχόν και πούμε κάτι που μπορεί πολύ (αλλά πολύ λέμε τώρα) εύκολα να αποδειχθεί ψέμα. Και βεβαίως όλα τα ψέματα δεν είναι την ίδιας βαρύτητας και σημαντικότητας και βεβαίως τα ψέματα που λέγονται για να δείξουν ενδιαφέρον ή για να τη σκαπουλάρουμε από μια κατάσταση (τα λεγόμενα και white lies σε άπταιστα ελληνικά) δεν είναι σαν τα άλλα ψέματα. Αυτά του διαβόλου. Αλλά...

Μια στιγμή μόνο όμως αν αναλογιστούμε προς τι όλο αυτό σε ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις κανένα όφελος να πεις ψέματα, θα βρούμε πως τελικά ακόμα και τα white lies λέγονται με την προϋπόθεση πως έστω και υποσυνείδητα γνωρίζουμε ότι με την αλήθεια θα αποδειχτούμε λάθος. Ότι εάν πούμε την αλήθεια ίσως στην καλύτερη να δώσουμε λαβή για σχόλια που έχουν επισημανθεί απο παλιότερα και δε θέλουμε να ξανά-ακούσουμε. Σωστά? Σωστά! Άρα για κάθε ψέμα που ανακαλύπτω να υποθέτω ότι επιβεβαιώνομαι στο πόσο λάθος είναι ο πομπός και πόσο σωστός ο δέκτης?

Προσφάτως συνειδητοποίησα 2 πράγματα, αλλά θα σας πω μόνο το ένα τώρα γιατί ότι θελω κάνω...

Το ένα λοιπόν είναι ότι το σεξ πρέπει να απαγορευτεί βάση νόμου από μέσα Ιουνίου μέχρι τέλος Αυγούστου όταν λαμβάνει χώρα έστω μία περίπτωση από τις παρακάτω:

Αυτό βέβαια είναι ένα προσωπικό μου θεματάκι καλοκαιρινό που με αποτρέπει κάθε καλοκαίρι από το να σεξουαλιστώ με την ησυχία μου! Και μη βιαστείτε να με κρίνετε. Είμαι άνθρωπος που, πέρα από τους αυτονόητους λόγους, χρησιμοποιεί το σεξ ποικιλοτρόπως. Όταν βαριέμαι, όταν δεν μπορω να κοιμηθώ, οταν έχω νεύρα... Κάτι σα φάρμακο σα να λέμε για πάσα νόσο.

 

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι με τον Γιώργο (φιλάκια ρε ψυχή και καλά να περνάς με όποια και να' σαι, εγώ δεν κρατάω κακίες...ξέρει αυτός...), κόντεψε να πεθάνει από θερμοπληξία στα "χαρακώματα" κι εγώ από εγκεφαλικό επεισόδιο αναλογιζόμενη τη θέα που θα αντίκριζαν αυτοί που θα έσπευδαν να βοηθήσουν την "αβοήθητη" κάμπερ που ουρλιάζει μέσα στη σκηνή. Για να μη μιλήσω για την κατακραυγή του κόσμου και τη ρετσινιά της "φαρμακομούνας". Άλλο post αυτό...

Θυμάμαι επίσης, τον Θάνο (που ανάθεμα τη ώρα και τη στιγμή που του κάθησα). Βρε μανίτσα, έχεις πιει 5 μπύρες κι έχω φάει 1 σουβλάκι από δεινόσαυρο, τι το θες το σεξ? Εγώ σε νεκροψία ρεζίλι δε γίνομαι! Να με ανοίγει ο ιατροδικαστής και να μονολογήσει μιδιάζοντας: "Μωρέ μπράβο...Και διπλόπιτο και αμάσητο η συχωρεμένη!". Έλα καλέ μου να φιληθούμε στο κούτελο και να πέσουμε να ξεραθούμε στον ύπνο μην έχουμε δράματα. Όχι! Έπρεπε να αποδείξει ότι είναι "παντός καιρού".
Και επειδή είπα να μην κατηγορηθώ και για ψυχολογικό ευνουχισμό (το έχουν αυτό το κόμπλεξ οι άντρες), του έκατσα η ρουφιάνα. Κι άντε να πιστέψει κανείς ότι το έκανα από την καλή μου την πουτανιά. Γιατί εγώ τα καλοκαίρια στην Ελλάδα είμαι σχεδόν ασέξουαλ (στη Σουηδία τον Ιούλιο γαμώ, δέρνω και ξαναγαμώ!). Για εκείνον άντεξα κι εγώ δεν ξέρω πόσα μπυρο-ρεψίματα και αγκομαχητά που καμία σχέση δεν είχαν με ότι είχα "καταπιαστεί" και έκανα τη δεδομένη στιγμή. Στην αρχή, ψέματα δε θα πω, σκέφτηκα ότι ήταν επειδή είμαι πολύ καλή (γεγονός), αλλά μετά όταν έκανα μπάνιο και συνεχίστηκαν, δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι είχα την παραμικρή σχέση.
Εν πάση περιπτώσει, το χάρο με τα μάτια μας είδαμε. Εκείνος τούμπανο από τις μπύρες το ότι δεν έσκασε είναι ένας λόγος να πιστέψω στο θεό, κι εγώ σε βαριά παράλυση από το σουβλάκι που σάλευε μέσα μου σαν το allien με την παραμικρή κίνηση. Άσε που έχω και την ελαφρά υπόνοια ότι είχε κοιμηθεί προτού τελειώσει το νταβατούρι και τότε αυτό δεν ήταν sex αλλά ονείρωξη για εκείνον, και βαριά απελπισία για μένα! Α ρε Θάνο... τέτοια τόνωση αυτοπεποίθησης από τότε έχω να νιώσω!

Τι θυμήθηκα τώρα... Ανεμιστήρες παραμάσχαλα, διαλείμματα για ντους και πάλι πίσω, και δηλώσεις του τύπου "ξέρω μια στάση που θα έχουμε τη λιγότερη δυνατή επαφή, είσαι?". Η ουσία είναι ότι όλοι έχουμε πάθει αφυδάτωση σε σημείο σταφιδιάσματος από το καλοκαιρινό σεξ. Όλοι έχουμε ιδρωκοπήσει σα τα χαλασμένα λούκια πάνω από άλλους, κι όλοι έχουμε ιδρωκοπηθεί! Όλοι έχουμε αναρωτηθεί εάν θα τη βγάλουμε καθαρή ή θε να πέσουμε ηρωικά μαχόμενοι. Ε δεν πρέπει να θεσπιστεί ένας νόμος που να προστατεύει τους πολίτες? Ακούς στις ειδήσεις "καύσωνας αύριο και μεθαύριο. Πίνετε πολλά υγρά και περιορίστε τις μετακινήσεις". Δεν έχω ακούσει κανέναν να προτείνει με ρέγουλο το σεξ γιατί θα πέσετε ξεροί!

Και ερωτώ... Το λέει η περδικούλα μου για τόση ταλαιπωρία?! Για πόσο ακόμα νομίζω ότι θα αντέξει τέτοια καταπόνηση ο οργανισμός? Αν δε βρεθεί ένας τρόπος να αποφευχθεί η ζέστη ή έστω κάποιος για τον οποίο θα αψηφήσω τη σωματική μου ακεραιότητα και την κλινική μου εικόνα... με βαριά καρδιά δηλώνω "κομμένο το σεξ το καλοκαίρι". Θα πήξω στη μαλακία. Έτσι όπως βλέπω και τους υπόλοιπους άντρες γύρω μου το τελευταίο καιρό, τουλάχιστον εγώ θα πήξω μόνο κυριολεκτικά!

Επειδή οι θερμοκρασίες δε μου επιτρέπουν και πολλά-πολλά, στη μεταμεσονύχτια, τύπου ότι θυμάμαι χαίρομαι δήλωση: "δε φταίς εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα", η απάντηση: "δεδομένης της συμπεριφοράς σου, κι εγώ το ίδιο νομίζω"  δεν είναι αρκετά ικανοποιητική? Γιατί διέκρινα μία έκπληξη? Αφού συμφώνησα...

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δεν πρόκειται για καινούργιο συγκρότημα φυσικά που αντιγράφει τους "red hot chilli peppers", αλλά για ένα μικρό, τοσοδούλικο χαρτάκι κόκκινης απόχρωσης (συγκεκριμένα ροζ) τύπου post it που βρέθηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου.

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Εχθές το βράδυ πήγα στη δουλειά με μεγάλη σπαρίλα. Ευτυχώς δεν είχε πολύ δουλειά μέχρι τις δύο κι έτσι πέρασα αρκετό χρόνο ως επί το πλείστον σκεπτόμενη και κοιτάζοντας το κενό. Ενώ είχα γκαγκανιάσει από τον κλιματισμό λοιπόν και είχαν γίνει μπλε τα χείλια μου από το κρύο, κόκκινη η μύτη μου, άσπρα τα χέρια μου από το αίμα που είχε παγώσει και μοβ τα πόδια μου από την επερχόμενη γάγγραινα...είπα έτσι πολύχρωμη να πεταχτώ μέχρι έξω να κάνω ένα τσιγάρο και να ζεσταθώ κιόλας λίγο. Είχα ξεχάσει τον καπνό μου όμως στο αυτοκίνητο οπότε πήγα μέχρι εκεί.

Πλησιάζοντας, είδα στο παράθυρο του οδηγού κολλημένο ένα post it ροζ. Το ξεκολλάω και το διαβάζω. Ραβασάκι!!!  Έγραφε: "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το ίδιο. No.2". Τι ευχάριστη έκπληξη στη ρουτίνα μου, σκέφτηκα και κοίταξα γύρω μου πριν το κρύψω στην τσέπη της ποδιάς μου για να το αναλύσω με την ησυχία μου on the cigarette break. ΛΑΘΟΣ μεγάλο αυτό το ρημαδοτσιγάρο που πήγα να κάνω. Γιατί παιδιά μου τα βράδια στη δουλειά όσοι καπνίζουμε πηγαίνουμε σε ένα συγκεκριμένο μέρος όπου είναι σπάνιο να μη βρεις έστω έναν ακόμα (έστω και μη καπνιστή) να αισθάνεται το ίδιο νυσταγμένος, μπαϊλντισμένος, βαριεστημένος ή έστω σε μεγάλη ανάγκη διαλείμματος και κουβέντας όπως εσύ. Μόνο που εγώ αυτή τη φορά δεν είχα όρεξη για κουβέντα.

Υπό την επήρεια της αδρεναλίνης τύπου "εξιχνύασης post it" στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω και ετοιμάζομαι να εξετάσω το ραβασάκι (που στο ένα λεπτό μέχρι να φτάσω, να κάτσω, να στρίψω και να ανάψω το τσιγάρο είχε γίνει επιστολή παντοτινής αγάπης και είχα αρχίσει ήδη να "πνίγομαι" από την αγάπη! Υποσχέθηκα και στον εαυτό μου όταν τον ανακαλύψω, θα του τα ψάλλω ένα χεράκι). Πάνω στο καλύτερο λοιπόν, έρχεται ένας συνάδελφος. Πίσω το ραβασάκι στην τσέπη. Κι εκεί μου' ρχεται του μέγα Ηρακλή Πουαρώ. Σίγουρα κάποιος από τη δουλειά θα είναι! Ποιος όμως? Ξαφνικά όλοι γίνανε ύποπτοι και τα λόγια τους αινιγματικά! Αλλά δε με ξέρουν εμένα καλά. Είναι να μην το βάλω σκοπό! Όλα τα καταλαβαίνω!

Μέσα σε είκοσι λεπτά περίπου, υποψιάστηκα τους πάντες. Όχι μόνο αυτούς που μίλησα. Όταν λέμε τους πάντες εννοούμε τους πάντες! Γιατρούς, ηλεκτρολόγους, ρεσεψιονίστ, ασφάλεια, νοσηλευτές, οδηγούς ασθενοφόρου, ακόμα και μια νοσηλεύτρια! Μέχρι εκεί έφτασε η απελπισία μου!!!

Κι αφού είδα και απόειδα... έφυγα για το εργαστήριο για να το αναλύσω με την ησυχία μου. Εκεί παρατήρησα το "Νο2". Ποιο ήταν το Νο1 δηλαδή και γιατί δεν το είχα βρει?! Θα έψαχνα εξονυχιστικά το αμάξι το πρωί.

Στο σχόλασμα, χαζολόγησα λίγο με ένα συνάδελφο που είχαμε παρκάρει δίπλα-δίπλα (βασικός ύποπτος, ευτυχώς δεν εκτέθηκα). Περνάει ένας άλλος και όταν τον χαιρετάω με ρωτάει με άγχος "Τι κάνεις εκεί ρε;", "Ετοιμάζομαι να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω σπίτι μου" του απαντάω" για να πάρω την παρακάτω ερώτηση γεμάτη έκπληξη και επιπλέον στρες: "ΔΙΚΟ ΣΟΥ είναι ΑΥΤΟ το αυτοκίνητο???!!!".Κοιτάζω τις πινακίδες ακόμα ανίδεη για την πολύτιμη πληροφορία που μου δόθηκε και απαντάω... "Ναι...το δικό μου είναι. Τρόμαξα γιατί και της Νατάσας είναι ίδιο και ένα πρωί προσπαθούσα να ξεκλειδώσω το..." Ντα-Ντααααν!!! Συνειδητοποίηση!

Αυτό ήταν... εξιχνιάστηκε από μόνο του το έγκλημα! Πάει η αυτοπεποίθηση που με είχε φουσκώσει από καμάρι και γκομενοκατάκτηση χωρίς προσπάθεια όλο το βράδυ και με είχε κάνει λες είχα κατακράτηση υγρών 3 μήνες από το φούσκωμα! Ξεφούσκωσα στη στιγμή, αλλά έπρεπε να δράσω γρήγορα. Ο αγχωμένος γκαφατζής ήταν έτοιμος να πάθει εγκεφαλικό. Γύρισα την πλάτη μου και ακούμπησα την τσάντα μου κάτω δήθεν για να ψάξω τα κλειδιά μου κι εκεί άφησα εντέχνως το χαρτάκι κάτω. Εκείνος πλησίασε και κοίταξε στο τζάμι. Έπεφτε ο ήλιος στο τζάμι και νόμιζε λέει ότι ήταν σπασμένο. Τον λυπήθηκε η ψυχή μου. Του είπα ότι δεν είχε τίποτα το τζάμι και τον είδα τότε να κοιτάζει κάτω και να καρφώνει την απόδειξη της γκάφας του στο οδόστρωμα ελαφρώς ξαλαφρωμένος.

Οδήγησα σπίτι με μόνη έννοια τον τίτλο που θα βάλω στο ποστ για να ξεχάσω τη νίλα που έπαθα και φυσικά έσκασα και κάνα δυο χαμόγελα μόνη μου οδηγώντας σκεπτόμενη πόσο γελοίο ήταν το σκηνικό.

Ελπίζω η Νατάσα να μάθει ποιος είναι (εάν δεν ξέρει ήδη) και να ανταποκριθεί στον έρωτά του γιατί ομολογουμένως περνάει πολλά για χάρη της...

Όσο για μένα... Θα γράψω ένα αντίστοιχο post it από μένα για μένα που θα λέει "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το ίδιο. No.3 και πέρα" και θα το κολλήσω στον καθρέφτη του μπάνιου. Έτσι για να 'χω κι εγώ τον δικό μου νούμερο ένα θαυμαστή και να θυμάμαι πόσο γαμώ τα άτομα είμαι!

Σήμερα πίνω λοιπόν και για άλλο ένα ακόμα γεγονός. Για να αποχαιρετήσω...

Κατά καιρούς (όπως όλοι) έχω αποχαιρετήσει ανθρώπους, τόπους, ακόμα και πράγματα... Ήρθε η ώρα όμως να αποχαιρετήσω και συγκεκριμένα συναισθήματα ... Μπορεί να γυρίσουν βέβαια πάλι, αλλά δε θα κάτσω να τα περιμένω κιόλας.

Έτσι μένω πίσω με σχεδόν άδεια χέρια, αλλά κι από την άλλη με λιγότερες αποσκευές θα είναι το ταξίδι ευκολότερο. Θα τις βρω τις άκρες μου όπως κάνω πάντα. Κανείς δε χάνεται.

Εδώ που φτάσαμε... Both !

Είναι μεγάλη προσωπική νίκη να καταφέρω να κάνω σχέδια και όνειρα σε πρώτο ενικό αλλά "What's got to be done... got to be done" που έλεγε και ο μέντορας μου καλή του ώρα όπου και να είναι... Αν είναι να αναλωθώ λοιπόν, θα αναλωθώ για το άγνωστο που έχει περισσότερες ελπίδες από το πεπραγμένο. Δέχομαι το άγνωστο, δέχομαι τις ήττες μου, δέχομαι τα λάθη μου, μαζί και τα σωστά μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι να καταφέρω να μην αφεθώ στη τύχη, στο μοιραίο. Το μόνο που επιθυμώ είναι να έχω πάντα επιθυμίες.

Εβίβα!

Μίλα.

Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.

Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.

Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,

ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ μὲ τὴν ἀοριστία.

Πές:

«ἄδικα»,«δέντρο»,«γυμνό».

Πές:

«θὰ δοῦμε»,«ἀστάθμητο»,«βάρος».

Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται

μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.

Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς ἀρχίζει ἡ θάλασσα.

Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.

Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει

ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,

ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,

μὴν τὴ σῴζεις,

πὲς «δὲν ἄκουσα».

Μίλα.

Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,

ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:

ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,

σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.

Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα

στὴν τύχη.

Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.

Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,

πὲς «ἐλάχιστη»,

ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.

Ἐλάχιστη αἴσθηση,

λύπη ὁλόκληρη δική μου.

Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.

Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.

Πὲς «πέτρα»,

ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.

Ἔτσι, ἴσα ἴσα, νὰ βάλω ἕναν τίτλο

σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

Κική Δημουλα

Εδώ... εγώ μ'εμένα και τη γνωστή πλέον ροή των γεγονότων για να καταλήξουμε και πάλι στα ίδια συμπεράσματα που η επαναληψιμότητά τους σφραγίζει και την εγκυρότητά τους.

Εγώ κι ο εαυτός μου... Θα βρεθούμε, θα τα πούμε, θα τα ξαναπούμε (όπως τόσες άλλες φορές), θα στήσει ο ένας τον άλλον στον τοίχο, θα τσακωθούμε, θα αγαπηθούμε πάλι συμβατικά (χάριν ισορροπίας), θα χρησιμοποιήσουμε χιλιοειπωμένα επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε ο καθένας τις θέσεις του, θα κάνουμε τους δικαστές και παρόλα αυτά θα καταφέρουμε να καταδικαστούμε και τελικά... θα υπομείνουμε στωικά την τιμωρία μας.

Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι, που λέει και το τραγούδι τόσο ειρωνικά, λες και υπάρχει η επιλογή να μην ξεκινήσεις στην περίπτωση που δεν είσαι τυχερός...

Και τώρα που το θυμήθηκα.... (μιας και όλα είναι δρόμος) - επόμενη στάση - Κολιάτσου! 

Θάρρος είναι, η δουλειά του καθενός, είτε αυτός δουλεύει είτε φιλοσοφεί.

Θάρρος είναι να κατανοεί τη ζωή του, να την καθορίζει, να την εξελίσσει, να εμβαθύνει σε αυτή, να την καθιερώνει και συνάμα να τη συντονίζει με τη ζωή γενικότερα.

Θάρρος είναι να παρακολουθεί αυτή τη μηχανή ινοποίησης δίχως να σπάσει ούτε μια κλωστή ενώ ετοιμάζει μια ευρύτερη και αδελφοποιημένη κοινωνική τάξη όπου η μηχανή αυτή θα αποτελεί υπηρέτη των ελεύθερων εργατών.

Θάρρος είναι να ξεπερνά τα ψεγάδια του, να ταλανίζεται από αυτά, αλλά να μην υποκύπτει για χάρη τους. Να ακολουθεί το δρόμο που αυτός χάραξε. 

Θάρρος είναι να αγαπάει τη ζωή και να αντικρίζει τον θάνατο στωικά. Να κυνηγάει ιδανικά και να κατανοεί την αλήθεια. 

Να ενεργεί και να δίνεται σε ανώτερους σκοπούς δίχως να γνωρίζει τι αμοιβή το σπουδαίο τούτο σύμπαν θα αποφέρει για τις προσπάθειές μας, ούτε αν θα υπάρξει συνολικά κάποια αμοιβή.

Θάρρος είναι να αναζητάει την αλήθεια και να τη λέει. Όχι να υποκύπτει στους νόμους εφήμερων ψεμάτων και να επιτρέπει στην ψυχή, στο στόμα και στα χέρια να αναπλάθουν ανόητες επευφημίες και φανατικές αποδοκιμασίες.

Ζαν Ζωρές – Για τους νέους, Albi, 1903.

Στους ανθρώπους που υπολογίζουμε δίνουμε και μια δεύτερη ή τρίτη ευκαιρία, άντε και μια τέταρτη λέω εγώ, χαριστική, εάν τους υπολογίζουμε πάααρα πολύ. Μετά από αυτό όμως, δε λεγόμαστε διαλλακτικοί, υπομονετικοί, καλοί ή απλά μαλάκες και πρόβατα.

Μετά λεγόμαστε "πρεζόνια" και χρειαζόμαστε "αποτοξίνωση"...

Μερικές φορές το μέλλον είναι πιο φανερό κι από το παρόν... Τόσο φανερό που δρούμε σα να συνέβη ήδη. Οι πιθανότητες καταδυναστεύουν τις δυνατότητες του καθενός και "κατόπιν εορτής" υπογραμμίζουν την τετελεσμένη αποτυχία.

Στην υγεία μας και να'μαστε καλά να γινόμαστε χάλια...

Οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών από το σύστημα εξουσίας της κυρίαρχης τάξης

  (Sylvain Timsit)

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να……ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.
«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα». (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

- Λύγισα.

Και είπες:

- Μη θλίβεσαι.

Απογοητεύσου ήσυχα.

Ήρεμα δέξου να κοιτάς

σταματημένο το ρολόι.

Λογικά απελπίσου

πώς δεν είναι ξεκούρδιστο,

ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.

Κι αν αίφνης τύχει

να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,

μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.

Η κίνηση αυτή δεν θα ῾ναι χρόνος.

Θα ῾ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.

Κατέβα σοβαρή,

νηφάλια αυτοεκθρονίσου

από τα χίλια σου παράθυρα...

Για ένα "μήπως" τ᾿ άνοιξες.

Κι αυτοξεχάσου ευχαρίς.

Ότι είχες να πεῖς,

για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,

τὶς μνήμες, υδρορροές των ερώτων,

την αλληλοκτονία των ωρών,

των αγαλμάτων την φερεγγυότητα,

Ότι είχες να πεῖς

γι᾿ ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν,

το είπες.

Κική Δημουλά

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος