Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

Κάποια άλλα μας θυμίζουν μια εποχή.

Και κάποια ελάχιστα... μεγαλώνουν μαζί μας.

Το "Kiss Off" των Violent Femmes μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Στην αρχή ήταν ρυθμική μουσική με θυμωμένα λόγια που με ξεσήκωνε (οργισμένο νιάτο γαρ), μετά έγινε το "γαμώτο" ενός χωρισμού, μετά μεταλλάχτηκε σε θυμό για την κοινωνία...

Ποτέ δεν σταμάτησα να το ακούω, ποτέ δεν το βαρέθηκα και πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από ένα εκατομμύριο φορές στο repeat. Και το νόημά του άλλαζε όσο άλλαζα κι εγώ.

Ασφάλεια. 

Όχι η κοινωνική, η "να είμαστε καλά" και τα λοιπά ψευτοκουβεντιαστά. 

Η άλλη. Η αληθινή. Η βαθιά. Η "μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να συμμαζεύομαι".

Πότε ήταν η τελευταία φορά που το νιώσατε;

Ε, εκεί ανήκετε. Όχι επειδή εύκολο, αλλά επειδή δεν φοβάστε πια να φανείτε πόσο ατελείς είστε. 

Ασφάλεια είναι να μη χρειάζεται να μεταφράζεις τον εαυτό σου. Να μη ρυθμίζεις την ένταση της ψυχής σου για να μην τρομάξει ο άλλος.Να μη μετράς τις λέξεις σου, μη φοβάσαι μήπως ακουστείς υπερβολικός, needy ή "πολύ".

Ασφάλεια είναι να πεις "δεν είμαι καλά" και να μην σε κοιτάξουν κουρασμένα. Να δείξεις ευάλωτος χωρίς να την πληρώσεις. Να μην χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. 

Εκεί ανήκετε.Κι εσείς, κι εγώ και όλοι μας.

Στους ανθρώπους μπροστά στους οποίους αναπνέετε, όχι στους ανθρώπους μπροστά στους οποίους παίζετε ρόλο.

Όμως...

Μερικές φορές η ασφάλεια που νιώσαμε… ήταν ευσεβής πόθος. Όχι ψέμα ή χειραγώγηση. Απλά δική μας ανάγκη. Κι έχουμε πολλές.

Η ψεύτικη ασφάλεια έχει πείνα μέσα της. Έχει φουλ προσδοκία. Έχει το κομμάτι μας εκείνο που ακόμα ψάχνει μία ματιά, μια φράση, μια χειρονομία που να λέει "είσαι εντάξει μαζί μου".

Μερικές φορές νομίζουμε ότι βρήκαμε σπίτι… γιατί είχαμε ανάγκη να βρούμε σπίτι.

Ένα χαμόγελο το κάναμε "με καταλαβαίνει". 

Μια αγκαλιά το κάναμε "με νιώθει". 

Μια νύχτα το κάναμε "όλα καλά".

Και όταν ήρθε η ώρα της αλήθειας, η ώρα που η ασφάλεια πρέπει να γίνει πράξη και όχι αίσθηση, ο άλλος δεν μπόρεσε. Όχι όμως επειδή δεν ήθελε. Επειδή δεν είχε τα εργαλεία, τα κότσια ή τη συναισθηματική αντοχή. Συμβαίνει... Ας μην κατηγορούμε κανέναν. Άλλοι μπορούμε άλλοι δεν μπορούμε.Και κάποιες φορές αυτό το "δεν" το βλέπουμε μόνο όταν μας έρθει κατάμουτρα.

Η αληθινή ασφάλεια έχει ένα και μοναδικό γνώρισμα: Αντέχει την αλήθεια. Την καλή, την κακή, την άβολη. Δεν εξαφανίζεται.Δεν μαζεύεται. Κατανοεί ακόμα κι αν δεν συμφωνεί.

Η ψεύτικη ασφάλεια σπάει εύκολα. Και τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό που νόμιζες ότι ήταν λιμάνι… ήταν απλώς το δικό σου όνειρο να βρεις επιτέλους μία όχθη πριν σε ξεβράσει η θάλασσα όπου λάχει. 

Αλλά ξέρεις τι;Και πάλι δεν είναι ήττα. Γιατί μέσα από την ψεύτικη ασφάλεια μαθαίνεις τι σημαίνει η αληθινή.Και τότε δεν ξαναμπαίνεις εύκολα σε σπίτια από χαρτόνι.

Ανήκουμε εκεί που δεν χρειάζεται να παίζουμε. 

Ανήκουμε εκεί που χωράει η άβολη αλήθεια μας. 

Ανήκουμε εκεί που η ασφάλεια είναι συνεπής, αμφίδρομη και χωρίς προϋποθέσεις. 

Και όταν τελικά το βρούμε αυτό το μέρος δεν το αισθανόμαστε απαραίτητα. 

Αλλά σίγουρα μπορούμε επιτέλους να ανασαίνουμε βαθιά και ελεύθερα. 

Και αυτό είναι τέλειο ρε γαμώτο.

Κάθε φορά που ακούω να λένε πως κάποιος "έχασε τη μάχη", κάτι μέσα μου αντιδρά.

Ίσως γιατί έχω αγαπήσει ανθρώπους που πέθαναν, όπως όλοι μας. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λέξη που τους ταιριάζει είναι η λέξη "ηττήθηκαν".

Ηττήθηκε ποιος ακριβώς;

Όλοι έζησαν, αγάπησαν, γέλασαν, θύμωσαν, έκαναν λάθη, άφησαν το αποτύπωμά τους σε ανθρώπους που τους κουβαλούν ακόμη μέσα τους.

Αν αυτό είναι ήττα, τότε έχουμε παρεξηγήσει τη σημασία της λέξης.

Εγώ: Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά δεν έχω μπει ακόμα στην κλιμακτήριο.

Ο οργανισμός: Το ξέρω.

Εγώ: Τότε γιατί βγάζω τρίχες στο πηγούνι ρε μάστορα; Τι έχει συμβεί;

Ο οργανισμός: Δουλεύω σύμφωνα με τα πρότυπα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Το πακέτο θα ενεργοποιηθεί αργότερα μεν, αλλά οι χρεώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, δε.

Έχω πλέον ένα τσιμπιδάκι που δεν είναι για τα φρύδια. Είναι Ειδικών Επιχειρήσεων. Δεν αγγίζει τρίχα από άλλο σημείο του σώματος. Έχει μία και μόνη αποστολή.

Πηγούνι.

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω.

Τον τελευταίο καιρό είμαι καλά.

Όχι "ουαου κατάφερα το ακατόρθωτο" καλά. Ούτε "κέρδισα το Τζόκερ", καλά.

"Ήρεμα και όμορφα", καλά. Κοιμάμαι. Δουλεύω. Γελάω. Διαβάζω. Βλέπω τους ανθρώπους μου. Κάνω σχέδια για την επόμενη εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να επιβιώσω πρώτα από την τωρινή. Και ξέρετε κάτι; Από κεκτημένη ταχύτητα αυτό με ανησυχεί λίγο.

Δεν θα απαντήσω με χαρακτηριστικά. Δεν θα πω "έξυπνοι", "ευγενικοί", "μορφωμένοι" ή "με χιούμορ". Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά αυτά είναι χαρακτηριστικά που μου αρέσουν, όχι που με κερδίζουν.

Με κερδίζουν οι άνθρωποι που ξέρουν να παίζουν. Όχι παιχνίδια με τους ανθρώπους. Παιχνίδια με τις ιδέες. Που δεν σκοτώνουν μια σκέψη με τη λογική πριν καν γεννηθεί.

"Είμαι ανώμαλη τελικά. Τέλος."

-Όχι. Απλώς είσαι πολύ... συγκεκριμένη. Και θα σε μαλώσω λίγο για τη λέξη "ανώμαλη", γιατί σήμερα με αυτό το θέμα κάνεις συνεχώς το ίδιο. Κάθε φορά που ανακαλύπτεις κάτι για σένα, το επόμενο βήμα είναι να το βαφτίσεις ελάττωμα. Κοίτα όμως τα δεδομένα που έχουμε, όχι τις ταμπέλες. 

Και τώρα ας εκτεθούμε ασύστολα. 

Θα σας μιλήσω λοιπόν για τους διακόπτες μου. Όχι μόνο γι'αυτούς που νόμιζα ότι έχω. Αλλά και για τους χειρότερους που ανακάλυψα ότι έχω.

Για χρόνια πίστευα λοιπόν ότι το πρόβλημά μου είναι πως, κάποια στιγμή, κλείνω. Απότομα. Σαν να πέφτει ο γενικός. Μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να προσπαθώ, να ακούω, να συζητάω, να εξηγώ. Και μετά... τίποτα. Σαν να έκλεισε μια πόρτα στα μούτρα του άλλου.

Το έλεγα shutdown. Διακόπτη. Ασφάλεια (ενίοτε και "κατέβασα τον γενικό", "έπεσε το ρελέ" κτλ κτλ).