Εδώ η ανθρωπότητα έχει κάνει μεταπτυχιακό με τίτλο "Πώς να μπερδέψεις, να παρηγορήσεις πρόχειρα, να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα ή να φύγεις κομψά χωρίς να αναλάβεις τίποτα χρησιμοποιώντας ένα κλισέ!"
- Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Για αρχή δεν ξέρεις τι νομίζω. Αλλά εάν υποθέσουμε ότι ξέρεις... Τι είναι λοιπόν αυτό που νομίζω, αλλά δεν θα έπρεπε να νομίζω;
Γιατί, βλέπεις, όταν ένας άνθρωπος βλέπει κάτι ύποπτο, παράξενο ή απλώς αρκετά μπερδεμένο ώστε να χρειάζεται εξήγηση, το να πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζει δεν είναι εξήγηση. Είναι καπνογόνο.
Μπορεί όντως να μην είναι αυτό που νόμιζω. Συμβαίνει. Οι άνθρωποι βγάζουμε συχνά βιαστικά συμπεράσματα. Αλλά τότε εξηγείς. Δεν πετάς μια αινιγματική ατάκα, παγώνεις τον άλλο στη μέση της πρότασης και μετά περιμένεις να σε ευχαριστήσει επειδή δεν επιβεβαίωσες το χειρότερο σενάριο.
Το "δεν είναι αυτό που νομίζεις" συχνά σημαίνει ότι είναι κάτι που δεν θα σου αρέσει, αλλά ας προσπαθήσεις πρώτα να μπερδέψεις αρκετά τον άλλον ώστε να μη ξέρει από πού να το πιάσεις και από πού να το αφήσει.
Και μεταξύ μας, αν για να καταλάβει κάποιος σωστά χρειάζονται πέντε διευκρινίσεις, δύο ανατροπές πλοκής και ένας δικηγόρος παρών, ίσως τελικά να μην είναι και τόσο μακριά από αυτό που νόμιζε.
- Δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα.
Ααα, η ιπποτική έκδοση του "την κάνω, αλλά θα ήθελα να μη με μισήσεις κιόλας. Είμαι καλό παιδί ρε γαμώτο".
Και για να λέμε και την αλήθεια, κάποιες φορές όντως ο άλλος είναι το πρόβλημα. Μπορεί να είναι συναισθηματικά διαθέσιμος όσο ένα τραπεζάκι ΙΚΕΑ. Μπορεί να μην ξέρει τι θέλει. Μπορεί να φοβάται. Μπορεί να μην μπορεί να σταθεί σε σχέση χωρίς να τη μετατρέπει σε escape room.
Αλλά αν αυτό είναι πράγματι το πρόβλημά, πες το λίγο πιο καθαρά. Δοκίμασε το:
- Δεν μπορώ να δώσω αυτό που χρειάζεσαι.
- Δεν θέλω να συνεχίσω, πνίγομαι.
- Δεν είμαι τόσο διαθέσιμος όσο νόμιζα.
- Έχω μπερδευτεί και δεν θέλω να το λύσω πάνω σου.
- Τώρα κατάλαβα ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται.
Αυτά είναι δυσάρεστα, αλλά τουλάχιστον είναι πληροφορίες.
Το "δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα" ακούγεται σαν ανάληψη ευθύνης, αλλά συχνά είναι απλώς ένας πολύ κομψός τρόπος να φύγεις χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις τίποτα και χωρίς να αφήσεις στον άλλο δικαίωμα να θυμώσει.
Και το χειρότερο; Σε βάζει σχεδόν να παρηγορήσεις κιόλας.
- Όχι, βρε χαζό, δεν είσαι πρόβλημα. Είσαι καλός άνθρωπος. Απλά η ζωή σου τα έφερε λίγο όρτσα...
Ενώ μόλις σου ανακοίνωσε ότι ιδανικά δεν θέλει να σε ξέρει. Όχι, καλέ μου άνθρωπε. Δεν θα κάνουμε και αποχαιρετιστήριο service αυτοεκτίμησης.
Αν είσαι το πρόβλημα και το αναγνωρίζεις, πάρε το πρόβλημα και φύγε με ασφάλεια.
Εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα τα δικά μου.
- Αν σε θέλει, θα βρει τρόπο.
Μερικές φορές ναι.
Άλλες πάλι:
- Σε θέλει και δεν μπορεί.
- Σε θέλει και δεν θέλει να σε θέλει (υπάρχει κι αυτό και το έχω πει κι εγώ, σκάστε!)
- Σε θέλει και είναι μπερδεμένος.
- Σε θέλει και έχει άλλες προτεραιότητες.
- Σε θέλει αλλά όχι αρκετά ώστε να κάνει αυτό που θες εσύ.
Κι αυτή η τελευταία περίπτωση είναι ίσως η μόνη πληροφορία που πραγματικά σου χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται καν να λύσεις το μυστήριο αν σε θέλει.
Χρειάζεται να δεις μόνο εάν αυτό που συμβαίνει σου αρκεί.
Εάν αρκεί, κάθεσαι. Εάν όχι, το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία.
- Όποιος αγαπάει δεν πληγώνει.
Μάλιστα. Φέρτε μου την ντουντούκα μια στιγμή...
- Ένα δύο, ένα δύο… Παρακαλούνται όσοι έχουν αγαπήσει και έχουν πληγώσει να παραδώσουν άμεσα την κάρτα μέλους "αγαπάτε αλλήλους" στο γκισέ στην είσοδο. Ευχαριστώ.
Οι άνθρωποι πληγώνουν ανθρώπους που αγαπούν συνέχεια. Συνέχεια!!!
Από φόβο.
Από ανωριμότητα.
Από εγωισμό.
Από λάθος.
Από δικές τους πληγές.
Από διαφορετικές ανάγκες.
Η αγάπη δεν σε κάνει αυτομάτως καλό σύντροφο. Και κυρίως, το ότι κάποιος σε αγαπάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι ό,τι σου κάνει.
Η αγάπη εξηγεί πολλά, αλλά δεν αθωώνει τα πάντα.
Basta, μάστορα να πιάσω μια το κρασί γιατί συνεχίζω στα βαριά...
- Αν ζηλεύει, τότε σε αγαπάει.
Όχι.
Όχι.
Ό Χ Ι... Τι δεν καταλαβαίνεις;!
Αν σε ζηλεύει, τότε σε ζηλεύει, σκέτο.
Μπορεί να σε αγαπάει; Ναι.
Μπορεί να είναι ανασφαλής. Ναι.
Μπορεί να είναι κτητικός. Ναι.
Μπορεί να έχει πιει τρία τσίπουρα και να έχει χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό; Ναιαιαιαι...
Η ζήλια δεν είναι μέτρο αγάπης. Αν ήταν, τα πιο δυσλειτουργικά ζευγάρια του πλανήτη θα ήταν και τα πιο ερωτευμένα.
Και τότε θα έπρεπε να έχουμε ανησυχήσει ήδη.
Η ζήλια είναι συναίσθημα που στέκεται μόνο του. Με αιτία; Με αφορμή; Δικαίως; Αδίκως; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να βρείτε τελικά από πού προέρχεται, να λυθεί εάν γίνεται ή εάν δεν βγάλετε άκρη τελικά να ξεκαλουπώσετε. Έλα μάστορα... Φεύγω λέμε!
- Όποιος αγαπάει συγχωρεί.
Δηλαδή, δεν μπορώ να σε συγχωρήσω και παρόλα αυτά να μη θέλω να σε ξαναδώ ούτε ζωγραφιστό; Όχι από τιμωρία. Από ξενέρα βρε αδερφέ.
Γιατί εγώ, ας πούμε, μπορώ άνετα να κατανοήσω γιατί έκανες κάτι, να σε συγχωρήσω, να σε δικαιολογήσω ακόμα ακόμα, και πάλι να αποφασίσω ότι δεν σε θέλω στη ζωή μου άλλο. Αλλά ας πούμε ότι εγώ είμαι μυστήριο τρένο και όχι μέτρο σύγκρισης που λέει και ο ψυχοβγάλτης μου.
Σε κάθε περίπτωση η συγχώρεση δεν είναι αθώωση και κυρίως δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά από επανασύνδεση. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δεν θέλω να κουβαλάω άλλο τον θυμό μου για σένα. Με κουράζει, μπααααα...
Καλή συνέχεια και τα δέοντα στη μάνα σου.
- Οι σχέσεις θέλουν δουλειά.
Ναι. Σωστά.
Αλλά μην το κάνετε και ορυχείο φάση.
Εάν κάθε εβδομάδα κάνετε meeting κρίσης, κάθε δεύτερη μέρα "δουλεύετε την επικοινωνία", κάθε μήνα χωρίζετε και επανασυνδέεστε και κάθε χρόνο πρέπει να αναστήσετε τη σχέση από κλινικό θάνατο, μήπως δεν δουλεύετε τη σχέση και απλώς δουλεύετε βάρδιες non-stop;
Οι καλές σχέσεις όντως θέλουν λίγο δουλίτσα, λίγο προσπάθεια, λίγο προσαρμογή, αρκετή ειλικρίνεια, ακόμα πιο αρκετή αποδοχή και καμιά φορά συμβιβασμούς.
Αν αισθάνεσαι όμως ότι όλο αυτό έχει καταντήσει δεύτερη δουλειά χωρίς ένσημα, δήλωσε παραίτηση, μπες λίγο ταμείο ανεργίας να ξεκουράσεις το κορμάκι σου, να βρεις την υγειά σου ρε παιδί μου.
- Τα αντίθετα έλκονται.
Ναι. Όπως οι μαγνήτες.
Οι άνθρωποι όμως τείνουν να είναι λίγο πιο περίπλοκοι.
Μπορεί να σε συναρπάσει κάποιος εντελώς διαφορετικός από σένα. Άνετα. Και μάλιστα ακριβώς επειδή είναι διαφορετικός.
Για τρεις μήνες. Θες έξι; Θες έναν χρόνο εάν τα πιάνεις αργά;
Μετά έρχεται η στιγμή που εσύ θα θες να κοιμηθείς στις έντεκα κι εκείνος θα θέλει να πάτε σε rave party στις τέσσερις το πρωί, εσύ θα θες να αποταμιεύεις κι εκείνος θα αγοράζει πατίνι με δόσεις, εσύ θα θες παιδιά κι εκείνος θα θέλει λάμα για να σας φτύνει και τους δύο κατάμουτρα κάθε πρωί!
Και κάπου εκεί ανακαλύπτεις ότι κάποιες βασικές συμβατότητες είναι τόσο βασικές σε μια σχέση όσο τα θεμέλια ενός σπιτιού. Και δεν θέλω να χτίσω σπίτι, θα μου πείτε; Και πολύ καλά κάνετε, θα σας απαντήσω εγώ! Αλλά και πάλι, που πας ρε φίλε να στήσεις λυόμενο στο χώμα; Θέλει κι αυτό μια βάση! Εάν πας για αντίσκηνο φάση όμως, τότε βουρ στον πατσά. Όπου γης και πατρίς και χεστηκαμε για οποιαδήποτε συμβατότητα. Αύριο ξεστήνετε και πάτε αλλού, άλλωστε.
- Θα βρεις τον σωστό άνθρωπο και θα φτιάξεις τη ζωή σου.
Εκτός αν μιλάμε για επαγγελματία υγείας. Τότε, ναι, μπορεί να τη φτιάξει. Για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση όμως… όχι.
Δεν είναι κέντρο αποκατάστασης κανένας άνθρωπος. Ούτε η ζωή σου ή εσύ είσαι έπιπλο συναρμολογημένο που σου περίσσεψαν 5 βίδες, μπαλατζάρεις και τώρα ζητάς από τους γύρω σου "ρε'συ μου περίσσεψαν αυτές, μου τις βάζεις κάπου;" γιατί εκεί που θα στις βάλουν δεν θα σου αρέσει... Νόμος.
Ο σωστός άνθρωπος μπορεί να σου προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, χώρο, μια διαφορετική εμπειρία σχέσης. Και αυτό μπορεί να βοηθήσει, ναι.
Δεν μπορεί όμως να πάρει όλες τις πληγές σου, να τις βάλει στο πλυντήριο στους 90 βαθμούς και να στις επιστρέψει καθαρές, διπλωμένες και φρεσκοσιδερωμένες.
Και, παρεμπιπτόντως, δεν είναι δίκαιο ούτε καν να το περιμένεις. Μπουγάδα μόνος σου στα δικά σου άπλυτα!
- Αν είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει.
Αυτό είναι εξαιρετικά βολικό όταν δεν θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτα. Το έχω πει πολλές φορές. Το ξέρω σας λέω! Και για να σας προλάβω δεν εννοώ για αυτά στα οποία δεν έχουμε κανένα έλεγχο. Εννοώ για τα άλλα. Που και πάλι δεν έχουμε έλεγχο, αλλά ρε διάολε, μια προσπάθεια οφείλουμε να την κάνουμε εάν το θέλουμε.
Και ποιος είναι ο γραφιάς τέλος πάντων που περιμένουμε να γράψει και για εμάς τι θα γίνει;
Ρε, τη θες τη δουλειά;
"Αν είναι να γίνει…"
Τον Βαγγέλη ρε... Τον θες;
"Αν είναι γραφτό να είμαστε μαζί…"
Θες να αλλάξει η ζωή σου;
"Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή…"
Ναι.
Και αν είναι να πλυθούν τα πιάτα, θα πλυθούν. Κάποια στιγμή θα κατέβει ο Ερμής ο ανάδρομος, θα πάρει το Fairy και θα αναλάβει. Το έχω δοκιμάσει παρεπιπτόντως σε μια στιγμή βαθιάς άρνησης και δεν πιάνει. Μην το δοκιμάσετε καν.
Μερικά πράγματα όντως εξαρτώνται από συγκυρίες.
Κάποια όμως χρειάζονται να σηκώσεις και λίγο το κουλό σου να προσπαθήσεις μέχρι εκεί που ελέγχεις.
Αυτό λέω.
- Να ακούς την καρδιά σου.
Γιατί;
Τι προσόντα έχει δηλαδή;
Η καρδιά είναι εξαιρετικό όργανο για να αντλεί αίμα. Για αποφάσεις ζωής όμως, θα εμπιστευόμουν καλύτερα μια επιτροπή.
Λίγο από καρδιά.
Λίγο από μυαλό.
Λίγο από σπληνάντερο.
Λίγο λεμόνι.
Λίγα δεδομένα.
Λίγη προηγούμενη εμπειρία.
Και αν γίνεται, όχι αποφάσεις στις τέσσερις το πρωί μετά από έξι ποτά.
Η καρδιά μπορεί να πει τη γνώμη της, φυσικά. Δεν την αφαιρούμε από την επιτροπή. Δεν χρειάζεται όμως να της δώσουμε και το υπουργείο γενικής διαχείρισης. Θα μπλέξετε.
- Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσει να σε αγαπήσει κάποιος άλλος.
Αυτό είναι και λίγο βάναυσο αν το σκεφτείτε.
Δηλαδή ο άνθρωπος που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, τραύμα, ανασφάλεια ή απλώς περνάει χάλια, πρέπει να μπει σε καραντίνα μέχρι να του απονεμηθεί self-love certification;
Όχι ρε 'σεις...
Μπορείς να αγαπηθείς ενώ δεν αγαπάς ιδιαίτερα τον εαυτό σου. Μπορεί μάλιστα η εμπειρία μιας ασφαλούς σύνδεσης να σε βοηθήσει να τον δεις λίγο διαφορετικά.
Απλώς καλό θα ήταν να μη ζητήσεις από τον άλλο να αναλάβει τη δουλειά της δικής σου αυτοεκτίμησης.
Άλλο καπέλο αυτό. Δικό σου.
- Με τον σωστό άνθρωπο, όλα είναι εύκολα.
Και στα καπάκια το αντίστροφο κλισέ:
- Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο (που λέγαν και οι Πυξ Λαξ)
Διαλέξτε επιτέλους!
Όλα τα σωστά έρχονται αβίαστα στη ζωή μας ή πρέπει να γίνουμε Λεωνίδες στις Θερμοπύλες για να τα αξιωθούμε;
Η πραγματικότητα, δυστυχώς, έχει την ενοχλητική συνήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση.
Μια καλή σχέση μπορεί να είναι εύκολη στον πυρήνα της και δύσκολη σε συγκεκριμένες περιόδους.
Μια κακή σχέση μπορεί να έχει υπέροχες στιγμές και παρ’ όλα αυτά να παραμένει κακή.
Το πόσο κουράστηκες ή βασανίστηκες δεν αποτελεί απόδειξη της αξίας της.
- Το αίμα νερό δεν γίνεται.
...Κι αν γίνεται, δεν πίνεται.
Βρε, μια χαρά γίνεται.
Και νερό, και δηλητήριο, και αέρας κοπανιστός.
Οι δεσμοί αίματος δεν είναι εγγύηση τρυφερότητας, ασφάλειας ή αξιοπρεπούς συμπεριφοράς. Η συγγένεια εξηγεί τον δεσμό. Δεν αγιάζει κανέναν άνθρωπο.
Μπορεί να αγαπάς τους δικούς σου και να χρειάζεται να θέσεις όρια.
Να καταλαβαίνεις γιατί συμπεριφέρονται έτσι και να μη θέλεις να σε ξαναπατήσουν στον λαιμό.
Να συγχωρείς και να κρατάς απόσταση.
Μπορεί και να μη συγχωρείς ακόμη. Η συγχώρεση δεν είναι υποχρεωτικό οικογενειακό έθιμο που πάει από πάππου προς πάππον.
Και κυρίως, το ότι κάποιος είναι συγγενής σου δεν σημαίνει ότι δικαιούται μόνιμη πρόσβαση στη ζωή σου, επειδή βρεθήκατε στο ίδιο κλαδί του ίδιου γενεαλογικού δέντρου. Καλό είναι τις μαλακίες του ο καθένας να τις κάνει μόνος του.
- Αν δεν περιμένεις τίποτα, δεν απογοητεύεσαι.
Ααα, αυτό τελευταία το μελετάω προσωπικά.
Θεωρητικά ακούγεται μεγαλοφυές.
Μηδενικές προσδοκίες ίσον μηδενική απογοήτευση. Μα είμαι τετραπέρατη!
Μόνο που για να μην περιμένεις ποτέ τίποτα από κανέναν, πρέπει περίπου να περνάς τη ζωή σου αντιμετωπίζοντας τους πάντες σαν έκτακτα καιρικά φαινόμενα.
Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ. Μπορεί να εμφανιστεί, μπορεί και όχι. Μην προγραμματίζεις εκδρομή ούτε στα Καμμένα Βούρλα.
Οι προσδοκίες όμως δεν είναι όλες απαιτήσεις...
Μπορείς να ελπίζεις ότι κάτι θα συμβεί χωρίς να θεωρείς ότι σου το χρωστάει η ζωή κιόλας! Το κόλπο ίσως (ίσως λέω) δεν είναι να μην περιμένουμε τίποτα. Αλλά να μπορούμε να θέλουμε πολύ να συμβεί κάτι χωρίς όμως να το έχουμε ήδη καταχωρίσει ως γεγονός.
Δύσκολο. Το δουλεύω. Baby steps, που λένε και στο χωριό μου στην ορεινή Κορινθία...
Και αυτό φίλες, φίλοι και πάντως είδους εχθροί, είναι το πραγματικό πρόβλημα με τα κλισέ.
Δεν είναι πάντα λάθος. Αν ήταν εντελώς λάθος, θα είχαν εξαφανιστεί.
Το πρόβλημα είναι ότι παίρνουν κάτι που μερικές φορές είναι αληθινό, του αφαιρούν όλες τις προϋποθέσεις, τις εξαιρέσεις, τις αποχρώσεις και την πολυπλοκότητα και μετά το σερβίρουν ως καθολικό νόμο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και η ζωή, αυτό το άτιμο πράγμα, αρνείται πεισματικά να γίνει πιο απλή.
Οπότε, την επόμενη φορά που κάποιος θα έχει ένα πραγματικό πρόβλημα και δεν ξέρουμε τι να του πούμε, για δοκιμάστε:
"Δεν θα πω μαλακίες. Ούτε καν ξέρω τι να πω. Αλλά είμαι εδώ."
Ξέρω. Δεν χωράει ωραία σε κούπα.
Αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί στον άλλον αυτο το ύφος… "τι άλλη μαλακία θα ακούσω ακόμα;!"
