Δεν φοβήθηκα ποτέ πραγματικά το σώμα μου.

Φοβήθηκα τα βλέμματα των άλλων πάνω του.

Αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα. Μικρή νόμιζα ότι το πρόβλημα ήμουν εγώ. Όχι η κοροϊδία, τα γέλια, τα σχόλια. Εγώ.

Γιατί ήμουν χοντρή. Και το χοντρή, τότε, δεν ήταν λέξη. Ήταν ταυτότητα. Στο σχολείο δεν σε κορόιδευαν μία φορά και τέλος. Σε κορόιδευαν κάθε μέρα κι από λίγο. Και το λίγο, επαναλαμβανόμενο, γίνεται χαρακτήρας.

Έμαθα λοιπόν ότι όταν φαίνομαι πολύ, κάτι πάει λάθος. Ότι το σώμα μου τραβάει βλέμματα που δεν είναι ασφαλή για την ψυχολογική μου ευημερία. Ότι αν σταθώ λίγο πιο μπροστά, αν γελάσω λίγο πιο δυνατά, αν υπάρξω λίγο πιο έντονα… κάποιος θα βρει κάτι να πει. Στις εκδρομές, στα διαλείμματα, στο δρόμο ακόμα... Το σώμα μου ήταν πάντα το πρώτο πράγμα που έβλεπαν. Και το πρώτο πράγμα που σχολίαζαν.

Δεν μπορώ να κάνω σχέση με κανέναν χωρίς να φοβάμαι ότι θα πεθάνει. Καλό ε;

Όχι μεταφορικά τύπου "είσαι νεκρός για μένα"... Κυριολεκτικά να πεθάνει. Dead, τροφή για τα σκουλίκια, στάχτη και μπούρμπερη.

Αυτό το κατάλαβα εμπράκτως, όχι θεωρητικά. Το δοκίμασα (κακώς, αλλά δεν μου έκοβε και πολύ τότε). Δεν την πάλευα μία. Δεν ήμουν εγώ, και αυτό που έγινα δεν το αναγνώριζε κανείς, αλλά συνέχιζα ο μαλάκας. Μέχρι που το σώμα μου μπήκε σε πανικό. Ατελείωτοι τσακωμοί γινόντουσαν μέσα στο κεφάλι μου. Ηρεμούσα προσωρινά και μετά ξανά μανά ο ίδιος κύκλος.

(Μου έλεγα...)

-Βρε καλό μου, γιατί αγχώνεσαι έτσι; 

(Μου απαντούσα) 

-Γιατί δεν θα την βγάλουμε λέμε αν ξαναφάμε τέτοιο στραπάτσο...

(Μου ξαναέλεγα...)

-Έλα καημένη, ποιες είναι η πιθανότητες; Ας ζήσουμε τη ζωή μας!

Και πάντα οι τσακωμοί κατέληγαν...

-Ρε άι στο διάολο κάνε ότι καταλαβαίνεις!

(Και τόσα καταλάβαινα, τόσα έκανα)

Σήμερα στον ψυχοβγάλτη μου, σκοπός επετεύχθη! Μου την έβγαλε την ψυχή, την ξέρασα στο πάτωμα και την κοιτούσα κλαίγοντας. 

Και όταν ηρέμησα... Μου δημιουργήθηκε η εξής απορία. Γιατί κλαίμε; Εννοώ γιατί οταν ξεχειλίζουμε από συναίσθημα κλαίμε και δεν παθαίνουμε κάτι άλλο; Ας πούμε... Γιατί δεν κουνιούνται τα αυτιά μας ή γιατί δεν σηκώνεται το φρύδι μας, γιατί δεν τεντώνονται τα δάχτυλά μας... ξέρω κι εγώ, κάτι άλλο εκτός από δάκρυα στα μάτια.

Και όπως λύνονται όλες οι απορίες, ας τα πάρουμε από την αρχή για να καταλάβουμε.

Ούτε αγανάκτηση.

Ούτε την ανάγκη να φωνάξω ότι η ζωή είναι άδικη.

Το ξέρω ήδη. Όλοι το ξέρουμε.

Και για όσους δεν είχαν μια αξιοπρεπή αφετηρία, αλλά και για όσους είχαν τα βασικά και καταλαβαίνουν την τύχη τους. 

Είναι άδικη επειδή κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν χωρίς ασφαλές περιβάλλον. Και μετά έμαθαν να στέκονται όρθιοι μόνοι τους, με τρόπους που τους έσωσαν τότε αλλά τους δυσκολεύουν τώρα. 

Έρχεται με μια σκιά.

Είναι εκείνη η χαρά που άργησε.

Που όταν επιτέλους φτάνει, δεν κάνει θόρυβο.

Κάθεται δίπλα σου και σε κοιτάει, λες και λέει:

"Ήρθα. Απλώς… άργησα λίγο".

Κάποιες επιθυμίες δεν είναι ιδέες της στιγμής.

Γεννήθηκαν πολύ νωρίς,

τότε που ο ενθουσιασμός ήταν καθαρός

και ο χρόνος φαινόταν άπειρος.

Και περνούσαν τα χρόνια...

Υποχρεώσεις, ρόλοι, ανάγκες, ευθύνες.

Το όνειρο δεν πεθαίνει.

Μπαίνει στην άκρη.

Κάθεται ήσυχο.

Περιμένει...

"Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου" το είπε ο Άρθουρ Σοπενχάουερ τον 19ο αιώνα. Φιλόσοφος με μόνιμη δυσανεξία στον άνθρωπο και πολύ καθαρό βλέμμα πάνω στην ανθρώπινη φύση, διατύπωσε την εξής παραβολή:

Μια ομάδα σκαντζόχοιρων, μέσα στο κρύο, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον για να ζεσταθούν. Όσο πλησιάζουν, τα αγκάθια τους πληγώνουν. Απομακρύνονται για να μην πονάνε, αλλά τότε παγώνουν. Αναγκάζονται να βρουν μια ενδιάμεση απόσταση αρκετά κοντά για ζεστασιά, αρκετά μακριά για να μη ματώσουν.

Αυτό, λέει ο Σοπενχάουερ, είναι η ανθρώπινη σχέση.

Τι παιχνίδια είναι αυτά; Τι "και καλά" εξαφανίσεις; Τι υπονοούμενα; Λες και είμαστε 20 χρονών. Που μακάρι να ήμασταν δηλαδή, αλλά δεν παίζει.

Έκατσε τώρα άντρας να μου κάνει παιχνίδι εξαφάνισης. Σε εμένα! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, μάνα μου! Δεν κολλάω όταν με φτύνουν.

Ένα όμορφο συναίσθημα μας, το λέμε ή όχι; Υπάρχει μια φράση που ακούγεται πολύ σοφή και συχνά τη λέμε για να νιώσουμε εντάξει με τον εαυτό μας: "Αν αυτό που θα πω δεν αλλάξει τίποτα, θα χαρώ που το είπα;"

Αν η απάντηση είναι ναι, το λες!

Είναι ομολογουμένως καλή ερώτηση, αλλά λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, δεν είναι αρκετή.

Γιατί εγώ προσωπικά, πάντα χαιρόμουν όποτε και εάν επέλεγα να μιλήσω για ένα συναίσθημά μου. Δεν το έκανα συχνά, ούτε με ευκολία, αλλά όταν το έκανα δεν είχα δεύτερες σκέψεις. Δεν ζητούσα ανταπόδοση. Δεν έστηνα σενάρια απαντήσεων. Ήμουν εντάξει με τον εαυτό μου. Το έλεγα γιατί ήθελα να το πω και κοιμόμουν εν ειρήνη every single fucking time!