Χωρίς να το επιδιώξω έφτασα σε ένα σημείο που από το μηδέν, οι απορίες μου έγιναν τόσες, που έπαψαν να είναι απορίες πια. Έγιναν παράσιτα ραδιοφώνου που δεν πιάνει πια τίποτα καθαρά, μόνο χρατς χρουτς μέχρι να πω άντε γαμηθείτε όλες μαζί. Το κλείνω το ρημάδι και τραγουδάω μόνη μου καλύτερα.
Στην αρχή, δεν θα πω ψέματα, υπάρχει η γνωστή μανία της κατανόησης. Ξεβιδώνω λέξεις, ξαναπαίζω κουβέντες, αλλάζω γωνία θέασης, ψάχνω συμφραζόμενα. Παίρνω μια πρόταση, την ανοίγω στα δύο, μετά στα τέσσερα, μετά βρίσκομαι με δεκαεπτά κομμάτια πάνω στο τραπέζι και μια ανεξήγητη πεποίθηση ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχει μια απάντηση.
Και μετά...
Μετά έρχεται η υπέροχη στιγμή της πνευματικής χρεοκοπίας αγκαζέ με το αγαπημένο μου επιφώνημα.
Ωωωχουουουου...
Δεν μπορώ.
Δεν κατάλαβα τίποτα.
Δεν βρήκα ούτε μία απάντηση στα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν και τώρα οι απαντήσεις έπαψαν να αξίζουν την ενέργεια που χρειάζεται για να τις βρω.
Ό,τι ειπώθηκε, οκ.
Ό,τι δεν ειπώθηκε, επίσης οκ.
Ό,τι μπερδεύτηκε, ας μείνει μπερδεμένο.
Με μια λέξη, κορεσμός...
Η στιγμή που το κεφάλι μου, μετά από πολλές ώρες υπερωρίας, κατεβάζει ρολά και βάζει ένα χειρόγραφο χαρτί στην πόρτα.
"Το τμήμα ερμηνείων θα παραμείνει κλειστό επ' αόριστον."
Αν κάτι είναι σημαντικό, θα ειπωθεί, θα μείνει, θα ξεκαθαρίσει.
Κι αν πάλι δεν ειπωθεί τίποτα, δε θα πεθάνω κιόλας.
Και αυτό, για άνθρωπο σαν εμένα, είναι σχεδόν επαναστατική πράξη.
Να αντέχω να μη βρω απάντηση... Και να συνεχίζω τη μέρα μου.
Σαν να ήμουνα σε μια βάρκα και ο έτερος βαρκαριζόμενος, θεώρησε σωστό να με ενημερώσει ότι μπορεί να μπάσει νερά, ότι η θάλασσα είναι επικίνδυνη, ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να βουλιάξουμε και ότι κυρίως ανησυχεί μήπως βραχώ εγώ γιατί εκείνος είναι αδιάβροχος, αλεξίσφαιρος, αδιάφθορος, αβάδιστος κι αβίαστος!
Πριν ένα χρόνο θα είχα ήδη αρπάξει κουβά, σωσίβιο, φακό και εργαλειοθήκη και θα έψαχνα γονατιστή να βρω από πού μπαίνουν τα νερά.
Τώρα όχι.
Σήμερα φοράω το σωσίβιό μου, κάθομαι αναπαυτικά και αγναντεύω τη θέα.
Αν μπάζει, ας μπάζει.
Δεν είναι καν δική μου η γαμημένη η βάρκα. Μια βαρκάδα ήθελα να κάνω και φάνηκε ωραία ιδέα να νοικιάσω μια με κάποιον άλλον που ήθελε ακριβώς το ίδιο. Να έχουμε να λέμε και μια κουβέντα της προκοπής όσο ρεμβάζουμε.
Καθόλου κακό. Για να μην πω απολύτως βολικό.
Αν είναι να μας βγει από τη μύτη μια βαρκάδα όμως...
Δεν πα' να βουλιάξει...
Στα παπάρια μου.
Ξέρω κολύμπι.
