Σε εκκρεμότητα

Μην μαζεύεις.

Ό,τι κατρακυλάει, έχει λόγο.

Δεν θυμάμαι να ζήτησα τίποτα.

Κάτι όμως μου δόθηκε.

Όχι ολόκληρο. Ποτέ ολόκληρο.

Δεν υπάρχει άλλο ή δεν αντέχω να δω;

Μπορεί να το φαντάστηκα.

Μπορεί να φαντάστηκα και εμένα.

Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο.

Τα πράγματα που μένουν ζητάνε χώρο.

Ο χώρος έχει κόστος.

Και δεν έχουμε τίποτα να πληρώσουμε.

Τα φάγαμε όλα στα τυχερά.

Τώρα δεν θέλω να μείνει τίποτα όρθιο.

Ότι έχει μείνει όρθιο με κοιτάει αφ υψηλού.

Υπάρχει μια ειδοποιός καθυστέρηση.

Φτάνω πάντα αργά.

Ή στο παραπέντε.

Μη ρωτάς αν έχω.

Μη ρωτάς αν είμαι.

Έχω, είμαι και φαίνομαι.

Αλλά δεν καθρεφτίζομαι.

Και αν δεν κρατηθώ, γλιστράω.

Εκεί είναι το πρόβλημα.

Λένε για ευκαιρίες.

Δεν τις είδα ποτέ να έρχονται.

Μόνο να περιμένουν.

Όχι εμένα.

Η αναμονή είναι χειρότερη από την απουσία.

Δίνει χρόνο να αποφασίσεις.

Στο τέλος μένει κάτι που δεν έγινε ποτέ

και παρ’ όλα αυτά υπάρχει.

Δεν φεύγει.

Ούτε μένει.

Υπάρχει μόνο όταν συμβαίνει.

Μετά όχι.

Και μετά πάλι ναι.

Ρε!

Οτιδήποτε μπορεί να αλλάξει μπορεί και να χαθεί.

Σβήνω το φως σε δωμάτιο που δεν χρησιμοποιώ και φεύγω.

Δεν χρειάζονται όλα τέλος.

Αρκεί και να μην.

Τώρα όλα είναι στη θέση τους.

Ρωγμές.

Απόσταση.

Κάτι να εξηγηθεί...

Δεν θα ζητηθεί.

Δεν θέλω ευκαιρίες.

Οι ευκαιρίες θέλουν κατεύθυνση.

Κι εγώ δεν πάω πουθενά.

Αν ήταν να πάω, θα είχα ξεκινήσει.

Δεν έγινε τίποτα σωστά.

Κάπου υπάρχει μια άλλη εκδοχή.

Και αυτό με βολεύει.

Δεν προσπαθώ να το μαζέψω.

Δεν μαζεύεται.

Ούτε θέλω.