Πες μου... Και μετά;

Δεν πιστεύω στα ζώδια.

Ούτε στα ταρώ.

Ούτε στη χειρομαντεία.

Ούτε στην καφεμαντεία.

Ούτε σε οτιδήποτε άλλο έχει εφεύρει ο ανθρώπινος νους για να μάθει τα μελλούμενα.

Κι όμως, με γοητεύουν. Πάντα με γοήτευαν.

Για χρόνια πίστευα ότι με γοήτευε το μυστήριο. Ότι μου άρεσε η ιδέα πως ίσως υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από όσα βλέπουμε. Μπορεί να υπάρχει και λίγο από αυτό. Αλλά όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι δεν είναι ο πραγματικός λόγος.

Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τις ιστορίες. Αγαπώ τους ανθρώπους. Όχι να τους συναναστρέφομαι, μην τρελαθούμε. Να τους παρατηρώ μου είναι αρκετό. 

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε. Ίσως να ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί και μεγάλωνα περισσότερο ανάμεσα σε συζητήσεις ενηλίκων παρά σε παιδικές φωνές. Ίσως όταν ανακάλυψα τα βιβλία. Ίσως όταν κατάλαβα ότι οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά ανάλογα τα γεγονότα που τους συμβαίνουν.

Αν μπορούσα να αποκτήσω μία μόνο υπερδύναμη, δεν θα διάλεγα να πετάω. Ούτε να διαβάζω σκέψεις. Θα διάλεγα να γίνω αόρατη. Θα ήθελα να κάθομαι αθόρυβα σε μια γωνιά και να παρακολουθώ.

Να ακούω συζητήσεις που δεν με αφορούν.

Να βλέπω ανθρώπους όταν δεν ξέρουν ότι τους κοιτάζει κανείς.

Να παρατηρώ πώς αλλάζει η φωνή τους όταν μιλούν σε κάποιον που αγαπούν.

Πώς γελούν όταν ξεχνιούνται.

Πώς προσπαθούν να κρύψουν την απογοήτευσή τους.

Πώς ακουμπούν το χέρι κάποιου χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Πώς λένε ψέματα.

Πώς λένε αλήθειες.

Πώς αποφεύγουν να πουν και τα δύο.

Πάντα αγαπούσα τις ιστορίες. Για χρόνια νόμιζα ότι αγαπούσα τα βιβλία, τις ταινίες και τις σειρές γι'αυτόν τον λόγο. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό. Οι ιστορίες ήταν απλώς το μέσο μεταφοράς. Αυτό που πραγματικά αγαπούσα ήταν οι χαρακτήρες.

Το αστείο είναι ότι δεν έχω ιδιαίτερη πίστη στην ανθρωπότητα. Αν κοιτάξω ψυχρά την ιστορία του είδους μας, δυσκολεύομαι να εντυπωσιαστώ. Πόλεμοι, καταστροφές, γενοκτονίες, απληστία, βία. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι ο πλανήτης ίσως να τα κατάφερνε καλύτερα χωρίς εμάς. Ως βιολόγος μάλιστα έχω αρκετά στοιχεία για να το υποστηρίξω.

Κι όμως, ενώ δεν έχω πολλές αυταπάτες για την ανθρωπότητα, δεν έχω χάσει ποτέ το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο. Για κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους. Για εκείνον που κάθεται απέναντί μου στο λεωφορείο απορροφημένος στις σκέψεις του. Για τη γυναίκα που μιλάει στο τηλέφωνο σε ένα διπλανό τραπέζι. Για έναν συνάδελφο που προσπαθεί να κρύψει ότι στενοχωρήθηκε. Για τον άγνωστο που περιμένει υπομονετικά σε μια ουρά και κοιτάζει το ρολόι του ανυπόμονα.

Κάποτε βοήθησα έναν φίλο που έγραφε σενάρια για την τηλεόραση. Ξεκίνησα κάνοντας απομαγνητοφωνήσεις για να βοηθήσω και να προσθέσω στην καθημερινότητα μου λίγο... Παντεσπάνι. Σιγά σιγά άρχισα να προσθέτω μια ατάκα εδώ, ένα αστείο εκεί, μια παρατήρηση για κάποιον χαρακτήρα παραπέρα. Κάποια στιγμή μου ζήτησε να γράφουμε μαζί. Δέχτηκα, αλλά με έναν όρο. Να μη μπει το όνομά μου πουθενά. Δεν με ενδιέφερε η καριέρα. Δεν με ενδιέφερε η αναγνώριση (έχω και τα θέματά μου είπαμε). Μου άρεσε το παιχνίδι πολύ όμως για να αρνηθώ.

Αργότερα μου ανέθεσε κάτι που απολάμβανα ακόμη περισσότερο. Του έστελναν βιβλία για πιθανές τηλεοπτικές διασκευές και δεν προλάβαινε να τα διαβάσει. Τα διάβαζα εγώ. Έγραφα περιλήψεις. Σημείωνα τα γεγονότα της ιστορίας. Ανέλυα τους χαρακτήρες. Προσπαθούσα να καταλάβω τι τους κινεί, τι τους φοβίζει, τι τους κάνει να αγαπούν, να πληγώνουν ή να φεύγουν. Και ύστερα του τα παρέδιδα για να αποφασίσει εκείνος αν άξιζαν.

Το περίεργο είναι ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ τόσο η πλοκή. Τότε δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Σήμερα νομίζω ότι το καταλαβαίνω καλύτερα. Δεν διάβαζα βιβλία. Διάβαζα ανθρώπους. Γιατί έκανε αυτό που έκανε; Τι φοβόταν; Τι ήθελε πραγματικά; Τι έλεγε και τι δεν έλεγε;

Ίσως γι' αυτό μου αρέσουν και τα Ταρώ, ο καφές και τα ζώδια κι ας μην έχω ιδέα από τίποτα απ'ολα αυτά. Όχι επειδή πιστεύω ότι μια κάρτα ή ένας πλανήτης ξέρει το μέλλον. Αλλά γιατί είναι αφορμές για να αφηγηθούμε ιστορίες. Για να κοιτάξουμε έναν άνθρωπο από μια διαφορετική γωνία. Για να κάνουμε την ίδια ερώτηση που με ακολουθεί μια ζωή: Γιατί; Γιατί είπε αυτό; Γιατί έφυγε; Γιατί έμεινε; Γιατί φοβάται; Γιατί αγαπά;

Οι περισσότεροι άνθρωποι συλλέγουν γεγονότα και εμπειρίες. Εγώ συλλέγω φανταστικούς έστω χαρακτήρες. Σαν καρακάξα κι εγώ μαζεύω ό,τι μου γυαλίσει. Μια φράση που άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο. Έναν ήρωα βιβλίου. Ένα όνειρο. Μια ιστορία που δεν έζησα ποτέ εγώ. Και όλες αυτές οι μαντείες μού δίνουν την τέλεια αφορμή να ρωτήσω:

- Πες μου... Και μετά;

Κάθε κάρτα είναι ένα πρόσωπο.

Κάθε ζώδιο είναι ένας χαρακτήρας.

Κάθε γραμμή σε μια παλάμη λέει μια ιστορία.

Ίσως τελικά να μην αναζητώ απαντήσεις.

Ίσως να αναζητώ ιστορίες. Ανθρώπους.

Πώς γίνεται να έχω τόση περιέργεια για ένα είδος που συχνά με απογοητεύει; Η απάντηση είναι ότι δεν με γοητεύει η αρετή των ανθρώπων. Με γοητεύει η πολυπλοκότητά τους. Γι' αυτό μου αρέσουν οι χαρακτήρες.

Οι καλοί άνθρωποι είναι προβλέψιμοι.

Οι κακοί άνθρωποι είναι προβλέψιμοι.

Οι πραγματικοί άνθρωποι όμως, είναι ένα μπερδεμένο μείγμα και των δύο.

Δεν είμαι μισάνθρωπος, σίγουρα. Ούτε ανθρωπιστής βέβαια, με τη ρομαντική έννοια. Η ανθρωπότητα σίγουρα με απογοητεύει, κάποιοι άνθρωποι όμως, εξακολουθούν να με συναρπάζουν. Γι' αυτό θυμάμαι φράσεις περισσότερο από ημερομηνίες. Γι' αυτό μπορώ να συζητάω ώρες για μια κουβέντα που πέταξε κάποιος στα πεταχτά και να φτιάχνω δικά μου σενάρια που διόλου δεν με ενδιαφέρει εάν έχουν ίχνος αλήθειας. Γι' αυτό ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα όνειρο ή μια τυχαία συνάντηση μπορούν να με απασχολούν για μέρες.

Δεν με ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τελικά όπως νόμιζα. Με ενδιαφέρουν οι ιστορίες.

Ίσως γιατί οι ιστορίες είναι ο μόνος τρόπος που βρήκα ποτέ για να πλησιάζω τους ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να τους κατακτήσω, να τους αλλάξω, να τους ανεχτώ ή να τους καταλάβω πλήρως.

Να τους παρατηρώ μου είναι αρκετό.