ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα.

ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε. Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα.

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.

 

«ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαίρι χωρίς να καταλαβαίνουμε τις παύσεις ελπίδας. Ας το πάρουμε χαμπάρι, λέμε, δεν αντέξαμε σαν κοινωνία αυτή τη στροφή της ιστορίας. Δεν ξανασηκωθήκαμε.

ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, να μιλάμε για τα αυτονόητα, να μην καταλαβαίνουμε τον κόσμο και να πενθούμε. Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν -όλο μικρές κηδείες. Αγαπημένοι αποχωρούν χωρίς να θέλουν να μας αποχαιρετήσουν. Βγάζουν εισιτήρια χωρίς να θέλουν να πάνε πουθενά. Κοιτάζουν χάρτες χωρίς να επιθυμούν να τους ανακαλύψουν. Κι εμείς είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ, σου λέω. Παγιδευμένοι στο πουθενά του μπρος-πίσω. Νεο-εξόριστοι. Αποχωριζόμαστε, σπάμε ξανά και ξανά σε πολλά κομμάτια. Μιλάμε ο ένας στον άλλο από μέσα μας.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ. Είμαστε πραγματικοί φίλοι που ζούμε στο μυαλό μας, στη μόνη πατρίδα που έχουμε. Πού κουράγιο για τηλεφωνήματα; Μόνο ανταλλάσσουμε καρτ-ποστάλ. Βάζουμε μέσα βιβλία, γλυκά και στίχους. Ό,τι μπορεί να υποκαταστήσει τα χάδια και το κουράγιο, και να ψιθυρίσει όνειρα. Ζάχαρη και λέξεις. Χάδια στο στόμα και ζάχαρη στα μαλλιά. Και το αντίθετο. Μαζεύουμε δυνάμεις και πίνουμε. Σε ένα φανταστικό κόσμο που από στιγμή σε στιγμή θα ξαναρχίσει να γυρίζει. Θα σταματήσει να πενθεί. Θα οργανωθεί. Θα φωνάξει. Θα χορέψει. Θα απαιτήσει λογική και νόημα για τη ζωή.

ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ, σπρώξτε λίγο.

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς!
Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα. 

Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει. 

Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει
το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο.

Τί χρόνοι είναι τούτοι, 

οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα, 

περίπου έγκλημα είναι,
αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα!
Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του
γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει,
άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη;

Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω·
αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει. 

Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος.
Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει. 

(Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.)

Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις!
Μα πώς να φάω και να πιώ, 

όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω, 

και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει;
Κι όμως: και τρώω και πίνω.

Με χαρά μεγάλη μου θα γινόμουν ακόμα και σοφός.
Υπάρχουνε παλιά βιβλία να σου το μάθουν σοφός τί σημαίνει:
απ’ τους αγώνες του κόσμου ν’ απέχεις και τον σύντομο βίο σου
δίχως φόβους να περνάς και τρομάρες·
να τα βγάζεις δε πέρα χωρίς σε πράξεις βίας να προσφεύγεις,
και το κακό με το καλό εσύ ν’ ανταποδίδεις.
Αν δεν ικανοποιείς τις επιθυμίες σου και εάν, μάλιστα, τις ξεχνάς κιόλας, αι, ναι!…
τότε θεωρείσαι πως είσαι σοφός.
Με ξεπερνούν όλα τούτα· δεν τα μπορώ.
Σε χρόνους –όντως– ζω ζοφερούς.

ΙΙ
Στις πόλεις έφτασα στης αταξίας τα χρόνια και του χάους,
τότε οπού βασίλευε παντού η πείνα.
Με τους ανθρώπους βρέθηκα στα χρόνια της εξέγερσης·
μαζί τους ξεσηκώθηκα και λόγου μου.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Μεταξύ μαχών και σφαγών έτρωγα το φαΐ μου
και πλάι στους μακελλευτάδες κοιμόμουνα.
Ασύνετα τον έρωτα υπηρέτησα
και με τη φύση υπομονή ποτέ μου καμμία δεν έδειξα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Στα χρόνια τα δικά μου οι δρόμοι σε βγάζαν σε λασπόβουρκους μόνο, 

σε βαλτοτόπια.
Η γλώσσα μου η ίδια –προδότρα– με παράδινε στων σφαγέων τα χέρια.
Και πάρα πολλά δεν κατάφερα. 

Οι καταπιεστές, ωστόσο, ασφαλέστεροι, νομίζω, θα νιώθανε δίχως εμένα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Οι δυνάμεις μου μικρές· ο δε στόχος μακριά, πολύ μακριά.
Πλην όμως είταν ορατός, αν και για εμέ προσωπικά σχεδόν απροσπέλαστος.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

ΙΙΙ
Εσείς, που δεν γνωρίσατε τον κατακλυσμό  που έπνιξε εμάς,
να θυμάστε να λογαριάζετε,
όταν θα μιλάτε για τις δικές μας αδυναμίες,
τους χρόνους του ζόφου που εμείς περάσαμε και εσείς γλυτώσατε.
Κι απ’ τα παπούτσια μας πιο συχνά τις χώρες αλλάζαμε,
όπου καταφεύγαμε πάντα όσο κρατούσε της πάλης των τάξεων – απελπισμένοι:
να βλέπουμε το άδικο, και να μη γίνεται τίποτα.

Κι όμως, το ξέρουμε και το παραξέρουμε:
και το μίσος για την ταπεινοσύνη μάς χαλάει τη φάτσα
και η οργή απ’ την αδικία τη φωνή μάς βραχνιάζει. 

Αχ, εμείς,
που θέλαμε να προετοιμάσουμε για τη φιλία το έδαφος,
ε μ ε ί ς
ουδέποτε μπορέσαμε να είμαστε φιλικοί οι ίδιοι.

Εσείς, όμως,
όταν θα ξημερώσει η μέρα η καλή,
οπού ο άνθρωπος πια βοηθός του ανθρώπου θα είναι,
ε σ ε ί ς
να μας θυμηθείτε και να μας λογαριάσετε
με κάθε επιείκεια.

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Σαν και σήμερα... φτιάχναμε κάτι όμορφο. Είχαμε βρει θέμα, στολίδια, στολές και ξεδιπλώναμε την όρεξή μας για αστεία, χορό, σαματά, καζούρα και ζωή. Χρώματα παντού έτοιμα να ξεπηδήσουν από τη χάρτινη, παιχνιδιάρικη υπόστασή τους, να μας κυκλώσουν και να μας κατασπαράξουν μετά τα πρώτα ποτά. Το ξέραμε ότι θα γίνει έτσι. Ήμασταν όλοι ετοιμοπόλεμοι...για να χάσουμε και να παραδοθούμε. Εκεί ήταν το ωραίο. Τα γέλια χτυπούσαν τα κουδούνια, έσερναν και τους φίλους μας ξωπίσω τους. Η μουσική μας υπνώτιζε και κάναμε τα πιο χαζά πράγματα. Θυμάσαι? Θυμάσαι που πίναμε στη υγεία των καινούργιων, των αισιόδοξων και των διάπλατα ανοιχτών? Υποσχεθήκαμε στο θεό της τρέλας να το κάνουμε κάθε χρόνο.

Σαν και σήμερα...εδραιώναμε ένα από τα τόσα πολλά που δε χορταίναμε. Μια διαδικασία, ένα γεγονός που θα έχουμε να λέμε. Το ξέραμε. Αναπολούσαμε, ανυπομονούσαμε και φοβόμασταν ταυτόχρονα, μήπως και κάτι επρόκειτο να ήταν λιγότερο ωραίο από την πρώτη φορά. Κάτι λιγότερο από αυτό που είχαμε ήδη ζήσει και φανταστεί για τη συνέχεια. Διαγωνιστήκαμε με τον παλιότερο εαυτό μας και τον κερδίσαμε. Γινόμασταν καλύτεροι. Όλα στον υπερθετικό.

Σαν και σήμερα...συνειδητοποιημένοι πια συνεχίζαμε σταθερά. Σαν τον παθιασμένο έρωτα που φεύγοντας άφησε πίσω του την αξεπέραστη αγάπη. Ξέραμε πια. Είχαμε βρει τους απόλυτους ρυθμούς. Τα "πρέπει" και τα "μη". Όλοι εμείς ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Είχαμε ανέβει κατηγορία. Παίζαμε επαγγελματικά πλέον.

Σαν και σήμερα...σε πείσμα για το αντίθετο ξαναβρεθήκαμε. Καλύψαμε όλα αυτά που περνούσαμε με κραγιόνια, φούμο, χαϊμαλιά και περούκες. Χορέψαμε για να ξορκίσουμε το κακό. Δεν αναπολούσαμε, δεν ανυπομονούσαμε, δεν φοβόμασταν. Μόνο το χαιρόμασταν. Low badget αλκοόλ και λιτότης. Η ουσία έμεινε. Μουσική και όρεξη για ζωή. Ίσως και υποσυνείδητα γι' αυτό να κράτησε και περισσότερο σε διάρκεια από οποιοδήποτε προηγούμενο. 

Σαν και σήμερα, σήμερα.  Το σκέφτηκες κι εσύ, το ξέρω. Mε παρηγορεί η πίστη πως όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου. Μόνο αυτό. Γι' αυτό τα κουβαλάω με κρατημένη την ανάσα.

Χωρίς "σαν"...Σήμερα.

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι. 

Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου. 

Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;

Τι αξία θα είχαν τα στέκια, αν δεν ξέραμε ότι θα ήταν πάντα εκεί κάποιος που θα χαιρόταν να μας δει? Ένα μέρος που μας ξέρουν, δε μας ξεχνούν όσο κι αν αργήσουμε να ξαναπάμε και πάντα μας κάνουν να νιώθουμε καλά? Χαλαροί και πάνω απ' όλα αποδεκτοί.

Στέκια έχω πια μόνο μέσα μου. Εκεί με περιμένουν πολλοί. Ακόμα κι εσύ μερικές φορές. Λάθος-σωστό δεν έχει σημασία. Η φαντασία είναι το μόνο που μου έχει μείνει και δεν προτίθεμαι να τη χαλιναγωγήσω. 

Ποια δεν έχει συναναστραφεί, γνωρίσει ή (ακόμα χειρότερα) κάνει σχέση με "μαμάκα"? Ε? Ποια? Εγώ θα σας πω που τα ξέρω όλα (?!) και σας τα λέω με απόλυτη ειλικρίνεια. Καμιά λοιπόν! Όλες σε μικρές ή μεγάλες δόσεις τους έχουμε φάει στη μάπα και έχουμε επιβιώσει για να μεταλαμπαδεύσουμε τη γνώση μας στις επόμενες γενιές. Εδώ έρχομαι κι εγώ και βγάζω στην δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναγνώρισης του γνήσιου "μαμάκα".

Πως να τους αναγνωρίζετε από νωρίς λοιπόν και να ξεκόβετε, γιατί η ζωή είναι μικρή και είναι μεγάλο κρίμα να την ξοδέψετε καβγαδίζοντας με το έτερον σας ήμισυ για τη μαμά του (...Λες και δε θα έχετε άλλα θέματα να καβγαδίσετε!). 


Οι ενδείξεις (όλες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα) λειτουργούν σε τρία επίπεδα ανάλογα με το πόση σημασία πρέπει να τους δώσετε:


(Μέτριας βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μια μάνα που'χε ένα γιο". Δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά δηλαδή για το αν είναι το παλικάρι μαμάκας με πτυχίο ή ο κλασικός έλληνας γιος, αλλά εσείς έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά μη σας τρίψει στη μούρη μια μέρα το πρόγραμμα σπουδών και σας χτυπήσει η συνειδητοποίηση κατάμουτρα.)

• "Μετακόμισα γιατί θέλω την ανεξαρτησία μου, απλά βρήκα ένα σπίτι 2 στενά πιο μακριά από το πατρικό μου για να είμαι και κοντά στη μάνα μου."

Χμ... η υπόθεση βρωμάει τριπλό χτύπημα Daniel-son "πλυσιματάκι-ταπεράκι-καρεδάκι".

• "Καλά η μάνα μου... έτσι και τη γνωρίσεις, είναι γαμώ τα άτομα."

Να την πάρω μια μέρα μπαρότσαρκα για γκόμενους. Την έπιασες την προοικονομία?

• "Ξέρεις τώρα πως είναι οι μαμάδες..."

Όχι δεν ξέρω, για πες μου την εμπειρία σου για να προβλέψω κι εγώ τη δική μου.

• "Μ'αρέσεις γιατί μοιάζεις στη μάνα μου"

Αρρώστια!

• "Σαν την μάνα μου δε μαγειρεύει κανείς!". 

Να τη στείλεις στο master chef (έτσι για τη χαρά του αποκλεισμού και μόνο).

Η απόφαση για δράση είναι δική σας ανάλογα με τις αντοχές και την ιδιοσυγκρασίας σας.
  

(Αυξημένης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα, μανούλα μαμά". Mayday! Αναζητήστε επιβεβαίωση στοιχείων και να είστε σε θέση ετοιμότητας για φευγιό ή καβγά.)

• " Η μάνα μου, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει, αλλά έχει πάντα δίκιο..." 

Να σου πω εγώ πως τα καταφέρνει. Έχει εσένα το βλήμα γιο που έχεις πάντα άδικο.

• "Μισό... να πάρω τη μάνα μου ένα τηλέφωνο να τη ρωτήσω. Αυτή όλα τα ξέρει"

Ιδέα! Να της βάλουμε φωτάκια και να τη φωνάζουμε φωτεινό παντογνώστη. Θες;

• "Εγώ είμαι ανεξάρτητος...ε, μαμά;"

Ναι παιδί μου, δεν είσαι εσύ ανεξάρτητος; 

• "Συγνώμη που παίρνω συνέχεια σπίτι τηλέφωνο, αλλά έχω άγχος που άφησα τη μάνα μου μόνη της την καημένη." 

Αφού δεν έχεις ακόμα άγχος που θα μείνεις εσύ μόνος σου ο καημένος... όλα καλά.

• "Μην κυκλοφορείς γυμνή στο σαλόνι, θα περάσει η μάνα μου να μας αφήσει φαγητό. Έχει κλειδιά για να μην σηκώνομαι να της ανοίγω κάθε φορά και μπορεί να μπει ανά πάσα στιγμή"

Τέλεια, πάρε να δεις ποιο εφημερεύει γιατί της φυλάω μια έκπληξη!

•  "Κι εμένα μου αρέσει αυτό το παλτό, αλλά άμα το δει η μάνα μου θα μου βάλει τις φωνές"

Καλύτερα να σου βάλει η μάνα σου τις φωνές, γιατί αν στις βάλω εγώ ξέχνα το σεξ στο προσεχές μέλλον.

Πρέπει να πέσει "βούρδουλας" αν νομίζετε ότι διορθώνεται το πράγμα. Αλλιώς το καβγαδάκι σας και σ' άλλη παραλία...

(Μεγάλης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα μου και Παναγιά". Χαμένο το κορμί πατριώτη. Φύγε και μην κοιτάξεις πίσω ή μείνε με δική σου ευθύνη) 

• "Εγώ είμαι περίεργος με το φαγητό. Δεν μπορώ να φάω φαγητό που δεν είναι μαγειρεμένο από τη μάνα μου. Κι αν για κάποιο λόγο δεν είναι από τη μάνα μου, θα είναι delivery. Σπιτικά φαγητά από άλλα χέρια δεν παίζει να βάλω στο στόμα μου."

Να τα φας καπέλο το έχεις δοκιμάσει?

• "Δυσκολεύομαι πολύ να φορέσω ρούχα που δεν είναι πλυμένα από τη μάνα μου. Και τι έγινε που τα πλένει στο πλυντήριο; Εκείνη έχει ένα μαγικό τρόπο να το κάνει καλύτερα απ' όλους!"

Ε, πες μου ότι πρέπει να είσαι η μάγισσα Φούρκα για να βγάλεις ένα λεκέ. 29 κατασκευαστές πλυντηρίων μας λένε ψέματα τόσα χρόνια.

• "Πάντα μιλάω με τη μάνα μου το βράδυ πριν πέσω για ύπνο. Με ηρεμεί."

Και τα αναισθητικά βελάκια επίσης... Μια ιδέα έριξα...

• "Και τι έγινε που φιλάω τη μάνα μου στο στόμα; Μάνα μου είναι. Θα το παρερμηνεύσει κανείς;"  

Μερικές φορές καλό μου, καλύτερα να σε παρερμηνεύσουν, παρά να σε ερμηνεύσουν.

• "Αν έβρισκα γυναίκα σαν τη μάνα μου, θα τη παντρευόμουν"

Και γιατί δε μένεις με το πρωτότυπο; Είσαι για ιμιτασιόν στην κατάστασή σου?

Το παλικάρι είναι για το ίδρυμα ανιάτων. Φύγετε νύχτα!

Ηταν πια ξημερώματα όταν σχόλασε η Σούλα (καλλιτεχνικό Σαρλότ) από το μαγαζί με τις μπάρες πυροσβέστη Νέας Υόρκης, αυτό που πάνω του και γύρω του χορεύουν και λικνίζονται για φιλοδώρημα και ποτό, καλλίγραμες (στη χειρότερη των περιπτώσεων ομολογουμένως) κοπέλες. Που να φανταστεί η δύσμοιρη ότι ο Νώντας, το μεγάλο πάθος της ζωής της, θα την περίμενε ακόμα μια φορά μπας και την ενοχλήσει καποιος σουρωμένος θαμώνας. Της άρεσε πολύ της Σούλας (πάντα ξεχνιέμαι και τη φωνάζω με το βαφτιστικό της. Δεν μπορώ να συνηθίσω το άλλο... Βαφτισμένη Σούλα την είχαν), μέσα σ' όλα ο Νώντας. Προστασία, όπλα, νταβατζιλίκι..... σιχαινόταν τα ναρκωτικά και δεν μπλέχτηκε επαγγελματικά ποτέ. Αυτό την εξίταρε τη Σούλα... τίμιος άντρας!

Είχε πιεί εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Νώντας. Μεγάλος ο νταλγκάς με το γυναικάκι. Και ήταν εν μέσω συναλλαγής. Είχε στο πορτ-μπαγκάζ τρία κομμάτια απ'αυτά τα ρώσικα... που ένας μουσικός -Γιουγκοσλάβος νομίζω- τους είχε βγάλει και τραγούδι.Καλάσνικοφ... τελευταίας γενεάς. Έπρεπε λοιπόν να προλάβει να δει το γυναικάκι και μετά να παραδώσει το εμπόρεμα. Το ραντεβού ήταν δυό γωνίες παρακάτω, πάνω στη Συγγρού εκεί κοντά στον παλιό Ιππόδρομο. Κατεβαίνοντας με τα πόδια η Σούλα, δυό περαστικοί μέσα σε ένα μαυρο αυτοκίνητο, ξεστόμισαν κάτι χυδαίο προς την σχολάσασα του μαγαζιού. Αρπάει ο Νώντας το πολυβόλο αλλά πάνω στη σούρα του δεν τους πέτυχε και φύγαν οι σφαίρες στον αέρα. Μπήκε στο αυτοκίνητο αποφασισμένος να τους κάψει όπου τους βρει.

''Ξύπνα ρε μαλάκα!!',ακούστηκε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η φωνή του προιστάμενου στην Υπηρεσία Πληροφοριών. ''Έχουμε ευκαιρία!!''. Ο Θανάσης πετάχτηκε απ' το κρεββάτι και άρχισε να ντύνεται. Βρήκε το σημείωμα στο γραφείο του: ''Πηροβωλισμοί έξο απ' το γραφίο κηβερνυτικού στελέχους.Βγάλαι ανακήνοσις''....Τον κάνανε και προιστάμενο το μαλάκα...σκέφτηκε...Ούτε μια λέξη δε γκσέρει να γράφει...το ζώο!! Παίρνει τη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις -τις ''κατεχωρημένες''- και αυτή που του γυάλισε αυτή τη φορά ήταν μια ''πρωτοεμφανιζόμενη''.....Επαναστατική Λαική Συσσώρευση...του φάνηκε εύηχο (αλλά αγνοούσε τη λέξη ''συσσώρευση''...όπως και το ''εύηχο'')...Θυμάται τις ατάκες και ξεκινά τη σύνταξη

''Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...''.......................ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...................ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ (αυτό το τελευταίο του θύμισε ομιλία του αυτού στελέχους που είχε ''δεχτεί'' την επίθεση). ''Ειρωνία'' σκέφτηκε ..μια λέξη που δεν αγνοούσε... Ετοιμη η ανακοίνωση...τώρα θα περίμενε να του πουν πότε να τη βγάλει στα μπλόγκς...δε γούσταρε τα συστημένα απο ταχυδρομείο...δεν άντεχε την αναμονή...

''Πλήγμα κατά της δημοκρατίας''.............''Καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε μορφή βίας''...............''Πρέπει να υψώσουμε ανάστημα, τείχος ενάντια στην απειλή του πολιτικού μας συστήματος᾿........ Οι δηλώσεις κυβερνητικών και μη, έδιναν και έπαιρναν. Τα φίδια και οι δράκοι συνεχίστηκαν στα δελτία ειδήσεων.... Αλήθεια...τώρα τα ακούω.

Που να το φανταζόταν ο κακομοίρης ο Νωντας όλο αυτὀ. Το αυτοκίνητο τους το έκαψε πάντως.

Εσύ, σταμάτα να μαλακίζεσαι και γύρνα το κεφάλι σου μια στιγμή. Όχι για να ψάξεις. Για να βρεις. Α-βα-βά-ου Α-πα-πά-ου!

Εσύ, αντί για να αναρωτιέσαι γιατί δε σου μιλάνε οι άλλοτε φίλοι σου και πόσο σε πρόδωσαν τα καθάρματα, κάτσε και σκέψου. Μήπως σε είχαν ενημερώσει ήδη για τα λάθη σου ως συνήθως, κι εσύ δεν άκουγες ως συνήθως, γιατί ήσουν απασχολημένη ως συνήθως, με τον εαυτό σου ως συνήθως?

Εσύ, έφτασες τόσο χρονών άνθρωπος και αυτό που έμαθες είναι ότι η ποιότητα των ανθρώπων μετριέται με μεζούρες? Γιατί άμα τους μετράς εσύ έτσι, θα σε μετρήσουν κι αυτοί και πίστεψέ με το αποτέλεσμα δε θα σου αρέσει.

Εσύ, δεν ξέρω εάν προσπαθείς για να είσαι τόσο γλοιώδες σίχαμα ή αν είναι το "your thing" ρε παιδί μου, αλλά εάν μου έκανες την τεράστια χάρη να χαλιναγωγούσες το "στον καθρέφτη μου κοιτιέμαι κι από μόνος μου αγαπιέμαι" θα γλίτωνες πολύ κόσμο από αναγούλες κι αηδία σε σημείο ακατάσχετου ξεράσματος. 

Εσύ πάλι, είσαι καμένο χαρτί. Πάντα ήσουν, αλλά κοίτα πόση αξία πήρες κυριολεκτικά από το τίποτα. Το πουλάς ακριβά το κρέας σου. Έτσι τους ξεγελάς, σε περνάνε για "φιλέτο" και σκεπτόμενοι πως "το φτηνό κρέας το τρώνε οι σκύλοι" πέφτουν με τα μούτρα στην ακριβοπληρωμένη σαπίλα. Εκτός αν είναι όντως σκύλοι και έχω κάνει εγώ λάθος. Καθόλου απίθανο.

Εσύ, το "ευχαριστώ" δεν λέγεται με λεφτά. Αν θες να το πεις έτσι, πες το, αλλά να ξέρεις ότι μερικά πράγματα όταν τα κοστολογούμε, τους μειώνουμε την αξία.

Εσύ... Αχ εσύ! Το ξέρεις ότι μετράς μέρες. Κι όσο το ξέρεις, τόσο προσπαθείς, κι όσο προσπαθείς, τόσο πλησιάζει η μέρα της ξεχέσεως. Να παρακαλάς τον θεό που πιστεύεις να μου δώσει δύναμη να αντέξω γιατί έτσι και λυγίσω...

Εσύ καημένε, κατάλαβες τα λάθη σου, αλλά τόσα χρόνια είναι πολύ υπομονή για να περιμένει κάποιος να συνειδητοποιήσεις τα αυτονόητα και ο χρόνος μετράει εναντίον σου μέχρι ο ίδιος άνθρωπος να περιμένει να αλλάξεις κιόλας. Μακάρι να τα καταφέρεις πάντως.

Εσένα στο έχω πει τόσες φορές που ορκίστηκα να μην το ξαναπώ, αλλά δεν κρατιέμαι τώρα. Ενημερώσουν για το τι συμβαίνει γύρω σου. Είσαι υποχρεωμένη, πως να το κάνουμε δηλαδή? Την τελευταία φορά που μιλήσαμε δε θυμάμαι να μου λες ότι ζεις σε σπηλιά. Α, και "αμαρτία εξομολογουμένη" που αρέσκεσαι να λες... λυπάμαι αλλά ακόμα αμαρτία μένει!

Κι εσύ στον καθρέφτη...σταμάτα να ασχολείσαι με τους άλλους και κοίτα να διορθωθείς εσύ γιατί "τα σφάλματά σου πέλαγα που σ'επνιγαν και γέλαγα"!

Θα σου πω ψέματα. Το έχω ξανακάνει. 

Τότε που υποψιάστηκα, 

τότε που μου είπες, 

τότε που κατάλαβα. 

Κι αν θέλω να είμαι σωστή απέναντί σου, θα σου πω ακόμα κι άλλα. Μαξιλάρια στην κατά τα άλλα ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία μου. 

Όχι τη δική σου. Τη δική μου. 

I need a hero!

Οι οντισιόν ξεκινάνε από......ΤΩΡΑ!

Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά αναγκάζουν κι εμένα και κείνους που αγαπώ να σκύψουν το κεφάλι, εξαιτίας της γεμάτης φόβο συνεργασίας τους ή της ηλίθιας αδράνειάς τους. Τους μισώ αυτούς· ναι τους μισώ, γιατί εγώ το αισθάνομαι… Εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματούχου, την εσάρπα του δημάρχου, το χρυσάφι του κεφαλαίου· την ηθική ή τη θρησκεία. Εδώ και πολύ καιρό έχω μάθει ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν είναι παρά σκέτα μπιχλιμπίδια, που μπορούμε να σπάσουμε σαν γυαλί… Εγώ λυγίζω κάτω από το βάρος της υποταγής των άλλων. Πόσο μισώ την υποταγή!


Εγώ αγαπώ την ζωή. θέλω να ζήσω, όχι όμως έτσι ασήμαντα, όπως εκείνους που ικανοποιούν μόνο ένα μέρος των μυών και των νεύρων τους, αλλά με μια ευρύτερη έννοια, ευαρεστώντας τόσο τους μυς του προσώπου όσο και αυτούς της κνήμης, ταυτόχρονα την πλάτη μου, όπως ακριβώς και τον εγκέφαλό μου. Δεν θέλω ν’ ανταλλάξω ένα μέρος του σήμερα για ένα απατηλό αύριο. Δεν θέλω να παραχωρήσω τίποτα απ’ το σήμερα για τη ματαιοδοξία του μέλλοντος. Δεν θέλω τίποτε δικό μου να υποτάσσεται κάτω από τις λέξεις πατρίδα, θεός, έμβλημα. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά την κενότητα τέτοιων λέξεων, αυτών των ιερών και εγκόσμιων φαντασμάτων. Γελάω με τον αναχωρητισμό, με τους παραδείσους, η ελπίδα για τους οποίους συντηρεί την υποταγή, τις θρησκείες, το κεφάλαιο. Εμπαίζω αυτούς που συσσωρεύουν για τα γηρατειά και στερούνται στη νιότη τους· εκείνους που, για να φάνε στα εξήντα τους, νηστεύουν στα είκοσι. Εγώ θέλω να τρώω, όσο ακόμα έχω γερά δόντια για να μπορώ να ξεσκίζω και να συνθλίβω σφριγηλά κρέατα και χυμώδη φρούτα. Όσο τα υγρά του στομαχιού μου είναι σε θέση να χωνεύουν χωρίς πρόβλημα, θέλω να χορταίνω τη δίψα μου με δροσιστικά και δυναμωτικά ποτά. Θέλω να αγαπήσω γυναίκες πολλές ή μια γυναίκα, στηριζόμενος όμως στις κοινές μας επιθυμίες, και δεν θέλω να υποκύψω σ’ αυτή την οικογένεια που επιβάλει ο νόμος· τίποτε δεν έχει δικαίωμα πάνω μας. Εσύ θέλεις, εγώ θέλω. Ας περιγελούμε την οικογένεια, το νόμο, αυτήν την πανάρχαια μορφή υποταγής.  

Και δεν σταματώ εδώ... Θέλω, αφού έχω και μάτια κι αυτιά και άλλες αισθήσεις, πέραν του να πίνω και να τρώω, να κάνω έρωτα: να ζω τη χαρά σε όλες της τις εκφάνσεις. Θέλω να δω όμορφα γλυπτά και έργα ζωγραφικής, να θαυμάσω τον Ροντέν ή τον Μανέ. Ν’ ακούσω τις καλύτερες ορχήστρες σε έργα Μπετόβεν ή Βάγκνερ. Θέλω να γνωρίσω τους κλασσικούς στην Comedie Française να περιεργαστώ τον λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό πλούτο που άφησαν παρακαταθήκη άνθρωποι του παρελθόντος στους ανθρώπους του παρόντος, και ακόμα περισσότερο να ρουφήξω το τωρινό και παντοτινά ατελείωτο πνευματικό έργο της ανθρωπότητας. Επιθυμώ ευτυχία για μένα, για τη σύντροφο που έχω επιλέξει, για τους φίλους μου. Θέλω ένα σπίτι όπου θα μπορώ τα μάτια μου ευχάριστα να κλείνω, όταν τελειώνω την εργασία μου. Γιατί ζητώ και την απόλαυση της εργασίας· αυτή την υγιή χαρά, αυτή τη δυνατή χαρά. Θέλω τα χέρια μου να δουλεύουν το ροκάνι, το σφυρί, την τσάπα, το δρεπάνι. Ας αναπτυχθούν οι μυς κι ας φουσκώσει το στήθος από ισχυρές, χρήσιμες και λογικές δράσεις. Θέλω να είμαι χρήσιμος, θέλω εμείς να είμαστε χρήσιμοι. Θέλω να είμαι χρήσιμος στο διπλανό μου και θέλω κι ο διπλανός μου να μου είναι χρήσιμος. Θέλω να κοπιάσουμε πολύ, γιατί είμαι αχόρταγος για απόλαυση. Κι αυτό, γιατί θέλω να ευχαριστιέμαι το ότι δεν έχω υποταχθεί. Ναι, ναι! Θέλω να παράγω, αλλά θέλω και να απολαμβάνω. Θέλω να ζυμώνω, αλλά να τρώω και καλύτερο ψωμί· να εργάζομαι στον τρύγο, αλλά να πίνω και καλύτερο κρασί· να κατασκευάζω σπίτια, αλλά να μένω σε καλύτερες οικίες· να φτιάχνω έπιπλα, αλλά να κατέχω και τα αναγκαία για να θαυμάσω το ωραίο· θέλω να φτιάξω θέατρα, αλλά τόσο μεγάλα που να χωράν εμένα και τους δικούς μου. Θέλω να μετέχω στην παραγωγή, αλλά να μετέχω και στην κατανάλωση. Είναι κάποιοι που ονειρεύονται να παράγουν για άλλους, στους οποίους αφήνουν, τι ειρωνεία, τα καλύτερα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους.
 Όσο για μένα, εγώ θέλω ενωμένος αδέσμευτα με τους υπόλοιπους να παράγω αλλά και να καταναλώνω. Εσείς, υποταγμένοι, κοιτάτε: φτύνω τα είδωλά σας. Κοροϊδεύω το Θεό, φτύνω την Πατρίδα, περιφρονώ τον Χριστό, περιφρονώ τη σημαία, φτύνω το κεφάλαιο και το χρυσόμαλλο δέρας· φτύνω τους νόμους και τους Κώδικες, τα σύμβολα της θρησκείας· όλα βλακείες, λίγο μ’ ενδιαφέρουν, τα περιγελώ… Μόνο μέσα από εσάς παίρνουν αυτά κάποια υπόσταση και για μένα· αφήστε τα πίσω σας, και μεμιάς θα γίνουν κομμάτια. Όμως, κι έτσι είστε μια δύναμη, εσείς υποταγμένοι, μια από εκείνες τις δυνάμεις που αγνοούν την ίδια τους την ύπαρξη· ωστόσο, είστε μια δύναμη και εγώ δεν μπορώ να σας περιφρονήσω, μπορώ μόνο να σας μισήσω… ή να σας αγαπήσω. Η πιο μεγάλη μου επιθυμία είναι να σας δω να αποτινάζετε την υποταγή μέσα από μια τρομερή αφύπνιση της ζωής. Δεν υπάρχει μελλοντικός παράδεισος, δεν υπάρχει μέλλον· υπάρχει μόνο παρόν. Ας ζήσουμε! Ζήστε! Η υποταγή είναι θάνατος. Η εξέγερση ζωή!