Τι αξία θα είχαν τα στέκια, αν δεν ξέραμε ότι θα ήταν πάντα εκεί κάποιος που θα χαιρόταν να μας δει? Ένα μέρος που μας ξέρουν, δε μας ξεχνούν όσο κι αν αργήσουμε να ξαναπάμε και πάντα μας κάνουν να νιώθουμε καλά? Χαλαροί και πάνω απ' όλα αποδεκτοί.

Στέκια έχω πια μόνο μέσα μου. Εκεί με περιμένουν πολλοί. Ακόμα κι εσύ μερικές φορές. Λάθος-σωστό δεν έχει σημασία. Η φαντασία είναι το μόνο που μου έχει μείνει και δεν προτίθεμαι να τη χαλιναγωγήσω. 

Ποια δεν έχει συναναστραφεί, γνωρίσει ή (ακόμα χειρότερα) κάνει σχέση με "μαμάκα"? Ε? Ποια? Εγώ θα σας πω που τα ξέρω όλα (?!) και σας τα λέω με απόλυτη ειλικρίνεια. Καμιά λοιπόν! Όλες σε μικρές ή μεγάλες δόσεις τους έχουμε φάει στη μάπα και έχουμε επιβιώσει για να μεταλαμπαδεύσουμε τη γνώση μας στις επόμενες γενιές. Εδώ έρχομαι κι εγώ και βγάζω στην δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναγνώρισης του γνήσιου "μαμάκα".

Πως να τους αναγνωρίζετε από νωρίς λοιπόν και να ξεκόβετε, γιατί η ζωή είναι μικρή και είναι μεγάλο κρίμα να την ξοδέψετε καβγαδίζοντας με το έτερον σας ήμισυ για τη μαμά του (...Λες και δε θα έχετε άλλα θέματα να καβγαδίσετε!). 


Οι ενδείξεις (όλες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα) λειτουργούν σε τρία επίπεδα ανάλογα με το πόση σημασία πρέπει να τους δώσετε:


(Μέτριας βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μια μάνα που'χε ένα γιο". Δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά δηλαδή για το αν είναι το παλικάρι μαμάκας με πτυχίο ή ο κλασικός έλληνας γιος, αλλά εσείς έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά μη σας τρίψει στη μούρη μια μέρα το πρόγραμμα σπουδών και σας χτυπήσει η συνειδητοποίηση κατάμουτρα.)

• "Μετακόμισα γιατί θέλω την ανεξαρτησία μου, απλά βρήκα ένα σπίτι 2 στενά πιο μακριά από το πατρικό μου για να είμαι και κοντά στη μάνα μου."

Χμ... η υπόθεση βρωμάει τριπλό χτύπημα Daniel-son "πλυσιματάκι-ταπεράκι-καρεδάκι".

• "Καλά η μάνα μου... έτσι και τη γνωρίσεις, είναι γαμώ τα άτομα."

Να την πάρω μια μέρα μπαρότσαρκα για γκόμενους. Την έπιασες την προοικονομία?

• "Ξέρεις τώρα πως είναι οι μαμάδες..."

Όχι δεν ξέρω, για πες μου την εμπειρία σου για να προβλέψω κι εγώ τη δική μου.

• "Μ'αρέσεις γιατί μοιάζεις στη μάνα μου"

Αρρώστια!

• "Σαν την μάνα μου δε μαγειρεύει κανείς!". 

Να τη στείλεις στο master chef (έτσι για τη χαρά του αποκλεισμού και μόνο).

Η απόφαση για δράση είναι δική σας ανάλογα με τις αντοχές και την ιδιοσυγκρασίας σας.
  

(Αυξημένης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα, μανούλα μαμά". Mayday! Αναζητήστε επιβεβαίωση στοιχείων και να είστε σε θέση ετοιμότητας για φευγιό ή καβγά.)

• " Η μάνα μου, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει, αλλά έχει πάντα δίκιο..." 

Να σου πω εγώ πως τα καταφέρνει. Έχει εσένα το βλήμα γιο που έχεις πάντα άδικο.

• "Μισό... να πάρω τη μάνα μου ένα τηλέφωνο να τη ρωτήσω. Αυτή όλα τα ξέρει"

Ιδέα! Να της βάλουμε φωτάκια και να τη φωνάζουμε φωτεινό παντογνώστη. Θες;

• "Εγώ είμαι ανεξάρτητος...ε, μαμά;"

Ναι παιδί μου, δεν είσαι εσύ ανεξάρτητος; 

• "Συγνώμη που παίρνω συνέχεια σπίτι τηλέφωνο, αλλά έχω άγχος που άφησα τη μάνα μου μόνη της την καημένη." 

Αφού δεν έχεις ακόμα άγχος που θα μείνεις εσύ μόνος σου ο καημένος... όλα καλά.

• "Μην κυκλοφορείς γυμνή στο σαλόνι, θα περάσει η μάνα μου να μας αφήσει φαγητό. Έχει κλειδιά για να μην σηκώνομαι να της ανοίγω κάθε φορά και μπορεί να μπει ανά πάσα στιγμή"

Τέλεια, πάρε να δεις ποιο εφημερεύει γιατί της φυλάω μια έκπληξη!

•  "Κι εμένα μου αρέσει αυτό το παλτό, αλλά άμα το δει η μάνα μου θα μου βάλει τις φωνές"

Καλύτερα να σου βάλει η μάνα σου τις φωνές, γιατί αν στις βάλω εγώ ξέχνα το σεξ στο προσεχές μέλλον.

Πρέπει να πέσει "βούρδουλας" αν νομίζετε ότι διορθώνεται το πράγμα. Αλλιώς το καβγαδάκι σας και σ' άλλη παραλία...

(Μεγάλης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα μου και Παναγιά". Χαμένο το κορμί πατριώτη. Φύγε και μην κοιτάξεις πίσω ή μείνε με δική σου ευθύνη) 

• "Εγώ είμαι περίεργος με το φαγητό. Δεν μπορώ να φάω φαγητό που δεν είναι μαγειρεμένο από τη μάνα μου. Κι αν για κάποιο λόγο δεν είναι από τη μάνα μου, θα είναι delivery. Σπιτικά φαγητά από άλλα χέρια δεν παίζει να βάλω στο στόμα μου."

Να τα φας καπέλο το έχεις δοκιμάσει?

• "Δυσκολεύομαι πολύ να φορέσω ρούχα που δεν είναι πλυμένα από τη μάνα μου. Και τι έγινε που τα πλένει στο πλυντήριο; Εκείνη έχει ένα μαγικό τρόπο να το κάνει καλύτερα απ' όλους!"

Ε, πες μου ότι πρέπει να είσαι η μάγισσα Φούρκα για να βγάλεις ένα λεκέ. 29 κατασκευαστές πλυντηρίων μας λένε ψέματα τόσα χρόνια.

• "Πάντα μιλάω με τη μάνα μου το βράδυ πριν πέσω για ύπνο. Με ηρεμεί."

Και τα αναισθητικά βελάκια επίσης... Μια ιδέα έριξα...

• "Και τι έγινε που φιλάω τη μάνα μου στο στόμα; Μάνα μου είναι. Θα το παρερμηνεύσει κανείς;"  

Μερικές φορές καλό μου, καλύτερα να σε παρερμηνεύσουν, παρά να σε ερμηνεύσουν.

• "Αν έβρισκα γυναίκα σαν τη μάνα μου, θα τη παντρευόμουν"

Και γιατί δε μένεις με το πρωτότυπο; Είσαι για ιμιτασιόν στην κατάστασή σου?

Το παλικάρι είναι για το ίδρυμα ανιάτων. Φύγετε νύχτα!

Ηταν πια ξημερώματα όταν σχόλασε η Σούλα (καλλιτεχνικό Σαρλότ) από το μαγαζί με τις μπάρες πυροσβέστη Νέας Υόρκης, αυτό που πάνω του και γύρω του χορεύουν και λικνίζονται για φιλοδώρημα και ποτό, καλλίγραμες (στη χειρότερη των περιπτώσεων ομολογουμένως) κοπέλες. Που να φανταστεί η δύσμοιρη ότι ο Νώντας, το μεγάλο πάθος της ζωής της, θα την περίμενε ακόμα μια φορά μπας και την ενοχλήσει καποιος σουρωμένος θαμώνας. Της άρεσε πολύ της Σούλας (πάντα ξεχνιέμαι και τη φωνάζω με το βαφτιστικό της. Δεν μπορώ να συνηθίσω το άλλο... Βαφτισμένη Σούλα την είχαν), μέσα σ' όλα ο Νώντας. Προστασία, όπλα, νταβατζιλίκι..... σιχαινόταν τα ναρκωτικά και δεν μπλέχτηκε επαγγελματικά ποτέ. Αυτό την εξίταρε τη Σούλα... τίμιος άντρας!

Είχε πιεί εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Νώντας. Μεγάλος ο νταλγκάς με το γυναικάκι. Και ήταν εν μέσω συναλλαγής. Είχε στο πορτ-μπαγκάζ τρία κομμάτια απ'αυτά τα ρώσικα... που ένας μουσικός -Γιουγκοσλάβος νομίζω- τους είχε βγάλει και τραγούδι.Καλάσνικοφ... τελευταίας γενεάς. Έπρεπε λοιπόν να προλάβει να δει το γυναικάκι και μετά να παραδώσει το εμπόρεμα. Το ραντεβού ήταν δυό γωνίες παρακάτω, πάνω στη Συγγρού εκεί κοντά στον παλιό Ιππόδρομο. Κατεβαίνοντας με τα πόδια η Σούλα, δυό περαστικοί μέσα σε ένα μαυρο αυτοκίνητο, ξεστόμισαν κάτι χυδαίο προς την σχολάσασα του μαγαζιού. Αρπάει ο Νώντας το πολυβόλο αλλά πάνω στη σούρα του δεν τους πέτυχε και φύγαν οι σφαίρες στον αέρα. Μπήκε στο αυτοκίνητο αποφασισμένος να τους κάψει όπου τους βρει.

''Ξύπνα ρε μαλάκα!!',ακούστηκε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η φωνή του προιστάμενου στην Υπηρεσία Πληροφοριών. ''Έχουμε ευκαιρία!!''. Ο Θανάσης πετάχτηκε απ' το κρεββάτι και άρχισε να ντύνεται. Βρήκε το σημείωμα στο γραφείο του: ''Πηροβωλισμοί έξο απ' το γραφίο κηβερνυτικού στελέχους.Βγάλαι ανακήνοσις''....Τον κάνανε και προιστάμενο το μαλάκα...σκέφτηκε...Ούτε μια λέξη δε γκσέρει να γράφει...το ζώο!! Παίρνει τη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις -τις ''κατεχωρημένες''- και αυτή που του γυάλισε αυτή τη φορά ήταν μια ''πρωτοεμφανιζόμενη''.....Επαναστατική Λαική Συσσώρευση...του φάνηκε εύηχο (αλλά αγνοούσε τη λέξη ''συσσώρευση''...όπως και το ''εύηχο'')...Θυμάται τις ατάκες και ξεκινά τη σύνταξη

''Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...''.......................ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...................ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ (αυτό το τελευταίο του θύμισε ομιλία του αυτού στελέχους που είχε ''δεχτεί'' την επίθεση). ''Ειρωνία'' σκέφτηκε ..μια λέξη που δεν αγνοούσε... Ετοιμη η ανακοίνωση...τώρα θα περίμενε να του πουν πότε να τη βγάλει στα μπλόγκς...δε γούσταρε τα συστημένα απο ταχυδρομείο...δεν άντεχε την αναμονή...

''Πλήγμα κατά της δημοκρατίας''.............''Καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε μορφή βίας''...............''Πρέπει να υψώσουμε ανάστημα, τείχος ενάντια στην απειλή του πολιτικού μας συστήματος᾿........ Οι δηλώσεις κυβερνητικών και μη, έδιναν και έπαιρναν. Τα φίδια και οι δράκοι συνεχίστηκαν στα δελτία ειδήσεων.... Αλήθεια...τώρα τα ακούω.

Που να το φανταζόταν ο κακομοίρης ο Νωντας όλο αυτὀ. Το αυτοκίνητο τους το έκαψε πάντως.

Εσύ, σταμάτα να μαλακίζεσαι και γύρνα το κεφάλι σου μια στιγμή. Όχι για να ψάξεις. Για να βρεις. Α-βα-βά-ου Α-πα-πά-ου!

Εσύ, αντί για να αναρωτιέσαι γιατί δε σου μιλάνε οι άλλοτε φίλοι σου και πόσο σε πρόδωσαν τα καθάρματα, κάτσε και σκέψου. Μήπως σε είχαν ενημερώσει ήδη για τα λάθη σου ως συνήθως, κι εσύ δεν άκουγες ως συνήθως, γιατί ήσουν απασχολημένη ως συνήθως, με τον εαυτό σου ως συνήθως?

Εσύ, έφτασες τόσο χρονών άνθρωπος και αυτό που έμαθες είναι ότι η ποιότητα των ανθρώπων μετριέται με μεζούρες? Γιατί άμα τους μετράς εσύ έτσι, θα σε μετρήσουν κι αυτοί και πίστεψέ με το αποτέλεσμα δε θα σου αρέσει.

Εσύ, δεν ξέρω εάν προσπαθείς για να είσαι τόσο γλοιώδες σίχαμα ή αν είναι το "your thing" ρε παιδί μου, αλλά εάν μου έκανες την τεράστια χάρη να χαλιναγωγούσες το "στον καθρέφτη μου κοιτιέμαι κι από μόνος μου αγαπιέμαι" θα γλίτωνες πολύ κόσμο από αναγούλες κι αηδία σε σημείο ακατάσχετου ξεράσματος. 

Εσύ πάλι, είσαι καμένο χαρτί. Πάντα ήσουν, αλλά κοίτα πόση αξία πήρες κυριολεκτικά από το τίποτα. Το πουλάς ακριβά το κρέας σου. Έτσι τους ξεγελάς, σε περνάνε για "φιλέτο" και σκεπτόμενοι πως "το φτηνό κρέας το τρώνε οι σκύλοι" πέφτουν με τα μούτρα στην ακριβοπληρωμένη σαπίλα. Εκτός αν είναι όντως σκύλοι και έχω κάνει εγώ λάθος. Καθόλου απίθανο.

Εσύ, το "ευχαριστώ" δεν λέγεται με λεφτά. Αν θες να το πεις έτσι, πες το, αλλά να ξέρεις ότι μερικά πράγματα όταν τα κοστολογούμε, τους μειώνουμε την αξία.

Εσύ... Αχ εσύ! Το ξέρεις ότι μετράς μέρες. Κι όσο το ξέρεις, τόσο προσπαθείς, κι όσο προσπαθείς, τόσο πλησιάζει η μέρα της ξεχέσεως. Να παρακαλάς τον θεό που πιστεύεις να μου δώσει δύναμη να αντέξω γιατί έτσι και λυγίσω...

Εσύ καημένε, κατάλαβες τα λάθη σου, αλλά τόσα χρόνια είναι πολύ υπομονή για να περιμένει κάποιος να συνειδητοποιήσεις τα αυτονόητα και ο χρόνος μετράει εναντίον σου μέχρι ο ίδιος άνθρωπος να περιμένει να αλλάξεις κιόλας. Μακάρι να τα καταφέρεις πάντως.

Εσένα στο έχω πει τόσες φορές που ορκίστηκα να μην το ξαναπώ, αλλά δεν κρατιέμαι τώρα. Ενημερώσουν για το τι συμβαίνει γύρω σου. Είσαι υποχρεωμένη, πως να το κάνουμε δηλαδή? Την τελευταία φορά που μιλήσαμε δε θυμάμαι να μου λες ότι ζεις σε σπηλιά. Α, και "αμαρτία εξομολογουμένη" που αρέσκεσαι να λες... λυπάμαι αλλά ακόμα αμαρτία μένει!

Κι εσύ στον καθρέφτη...σταμάτα να ασχολείσαι με τους άλλους και κοίτα να διορθωθείς εσύ γιατί "τα σφάλματά σου πέλαγα που σ'επνιγαν και γέλαγα"!

Θα σου πω ψέματα. Το έχω ξανακάνει. 

Τότε που υποψιάστηκα, 

τότε που μου είπες, 

τότε που κατάλαβα. 

Κι αν θέλω να είμαι σωστή απέναντί σου, θα σου πω ακόμα κι άλλα. Μαξιλάρια στην κατά τα άλλα ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία μου. 

Όχι τη δική σου. Τη δική μου. 

I need a hero!

Οι οντισιόν ξεκινάνε από......ΤΩΡΑ!

Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά αναγκάζουν κι εμένα και κείνους που αγαπώ να σκύψουν το κεφάλι, εξαιτίας της γεμάτης φόβο συνεργασίας τους ή της ηλίθιας αδράνειάς τους. Τους μισώ αυτούς· ναι τους μισώ, γιατί εγώ το αισθάνομαι… Εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματούχου, την εσάρπα του δημάρχου, το χρυσάφι του κεφαλαίου· την ηθική ή τη θρησκεία. Εδώ και πολύ καιρό έχω μάθει ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν είναι παρά σκέτα μπιχλιμπίδια, που μπορούμε να σπάσουμε σαν γυαλί… Εγώ λυγίζω κάτω από το βάρος της υποταγής των άλλων. Πόσο μισώ την υποταγή!


Εγώ αγαπώ την ζωή. θέλω να ζήσω, όχι όμως έτσι ασήμαντα, όπως εκείνους που ικανοποιούν μόνο ένα μέρος των μυών και των νεύρων τους, αλλά με μια ευρύτερη έννοια, ευαρεστώντας τόσο τους μυς του προσώπου όσο και αυτούς της κνήμης, ταυτόχρονα την πλάτη μου, όπως ακριβώς και τον εγκέφαλό μου. Δεν θέλω ν’ ανταλλάξω ένα μέρος του σήμερα για ένα απατηλό αύριο. Δεν θέλω να παραχωρήσω τίποτα απ’ το σήμερα για τη ματαιοδοξία του μέλλοντος. Δεν θέλω τίποτε δικό μου να υποτάσσεται κάτω από τις λέξεις πατρίδα, θεός, έμβλημα. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά την κενότητα τέτοιων λέξεων, αυτών των ιερών και εγκόσμιων φαντασμάτων. Γελάω με τον αναχωρητισμό, με τους παραδείσους, η ελπίδα για τους οποίους συντηρεί την υποταγή, τις θρησκείες, το κεφάλαιο. Εμπαίζω αυτούς που συσσωρεύουν για τα γηρατειά και στερούνται στη νιότη τους· εκείνους που, για να φάνε στα εξήντα τους, νηστεύουν στα είκοσι. Εγώ θέλω να τρώω, όσο ακόμα έχω γερά δόντια για να μπορώ να ξεσκίζω και να συνθλίβω σφριγηλά κρέατα και χυμώδη φρούτα. Όσο τα υγρά του στομαχιού μου είναι σε θέση να χωνεύουν χωρίς πρόβλημα, θέλω να χορταίνω τη δίψα μου με δροσιστικά και δυναμωτικά ποτά. Θέλω να αγαπήσω γυναίκες πολλές ή μια γυναίκα, στηριζόμενος όμως στις κοινές μας επιθυμίες, και δεν θέλω να υποκύψω σ’ αυτή την οικογένεια που επιβάλει ο νόμος· τίποτε δεν έχει δικαίωμα πάνω μας. Εσύ θέλεις, εγώ θέλω. Ας περιγελούμε την οικογένεια, το νόμο, αυτήν την πανάρχαια μορφή υποταγής.  

Και δεν σταματώ εδώ... Θέλω, αφού έχω και μάτια κι αυτιά και άλλες αισθήσεις, πέραν του να πίνω και να τρώω, να κάνω έρωτα: να ζω τη χαρά σε όλες της τις εκφάνσεις. Θέλω να δω όμορφα γλυπτά και έργα ζωγραφικής, να θαυμάσω τον Ροντέν ή τον Μανέ. Ν’ ακούσω τις καλύτερες ορχήστρες σε έργα Μπετόβεν ή Βάγκνερ. Θέλω να γνωρίσω τους κλασσικούς στην Comedie Française να περιεργαστώ τον λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό πλούτο που άφησαν παρακαταθήκη άνθρωποι του παρελθόντος στους ανθρώπους του παρόντος, και ακόμα περισσότερο να ρουφήξω το τωρινό και παντοτινά ατελείωτο πνευματικό έργο της ανθρωπότητας. Επιθυμώ ευτυχία για μένα, για τη σύντροφο που έχω επιλέξει, για τους φίλους μου. Θέλω ένα σπίτι όπου θα μπορώ τα μάτια μου ευχάριστα να κλείνω, όταν τελειώνω την εργασία μου. Γιατί ζητώ και την απόλαυση της εργασίας· αυτή την υγιή χαρά, αυτή τη δυνατή χαρά. Θέλω τα χέρια μου να δουλεύουν το ροκάνι, το σφυρί, την τσάπα, το δρεπάνι. Ας αναπτυχθούν οι μυς κι ας φουσκώσει το στήθος από ισχυρές, χρήσιμες και λογικές δράσεις. Θέλω να είμαι χρήσιμος, θέλω εμείς να είμαστε χρήσιμοι. Θέλω να είμαι χρήσιμος στο διπλανό μου και θέλω κι ο διπλανός μου να μου είναι χρήσιμος. Θέλω να κοπιάσουμε πολύ, γιατί είμαι αχόρταγος για απόλαυση. Κι αυτό, γιατί θέλω να ευχαριστιέμαι το ότι δεν έχω υποταχθεί. Ναι, ναι! Θέλω να παράγω, αλλά θέλω και να απολαμβάνω. Θέλω να ζυμώνω, αλλά να τρώω και καλύτερο ψωμί· να εργάζομαι στον τρύγο, αλλά να πίνω και καλύτερο κρασί· να κατασκευάζω σπίτια, αλλά να μένω σε καλύτερες οικίες· να φτιάχνω έπιπλα, αλλά να κατέχω και τα αναγκαία για να θαυμάσω το ωραίο· θέλω να φτιάξω θέατρα, αλλά τόσο μεγάλα που να χωράν εμένα και τους δικούς μου. Θέλω να μετέχω στην παραγωγή, αλλά να μετέχω και στην κατανάλωση. Είναι κάποιοι που ονειρεύονται να παράγουν για άλλους, στους οποίους αφήνουν, τι ειρωνεία, τα καλύτερα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους.
 Όσο για μένα, εγώ θέλω ενωμένος αδέσμευτα με τους υπόλοιπους να παράγω αλλά και να καταναλώνω. Εσείς, υποταγμένοι, κοιτάτε: φτύνω τα είδωλά σας. Κοροϊδεύω το Θεό, φτύνω την Πατρίδα, περιφρονώ τον Χριστό, περιφρονώ τη σημαία, φτύνω το κεφάλαιο και το χρυσόμαλλο δέρας· φτύνω τους νόμους και τους Κώδικες, τα σύμβολα της θρησκείας· όλα βλακείες, λίγο μ’ ενδιαφέρουν, τα περιγελώ… Μόνο μέσα από εσάς παίρνουν αυτά κάποια υπόσταση και για μένα· αφήστε τα πίσω σας, και μεμιάς θα γίνουν κομμάτια. Όμως, κι έτσι είστε μια δύναμη, εσείς υποταγμένοι, μια από εκείνες τις δυνάμεις που αγνοούν την ίδια τους την ύπαρξη· ωστόσο, είστε μια δύναμη και εγώ δεν μπορώ να σας περιφρονήσω, μπορώ μόνο να σας μισήσω… ή να σας αγαπήσω. Η πιο μεγάλη μου επιθυμία είναι να σας δω να αποτινάζετε την υποταγή μέσα από μια τρομερή αφύπνιση της ζωής. Δεν υπάρχει μελλοντικός παράδεισος, δεν υπάρχει μέλλον· υπάρχει μόνο παρόν. Ας ζήσουμε! Ζήστε! Η υποταγή είναι θάνατος. Η εξέγερση ζωή!

επειδή φαίνομαι χαρούμενη - δε σημαίνει πως όλα είναι καλά

επειδή γελάω - δε σημαίνει πως δεν παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά

επειδή συγχωρώ - δε σημαίνει πως πρέπει να με παίρνεις για δεδομένη

επειδή σε πιστεύω - δε σημαίνει ότι μπορείς να μου λες ψέματα

επειδή δε δείχνω τα συναισθήματά μου - δε σημαίνει ότι δεν έχω

επειδή δε μιλάω - δε σημαίνει πως δεν έχω τίποτα να πω

...just to get things straight

Αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου σήμερα... Δε σώνομαι με τίποτα! 

Ελάτε να βιώσουμε τη στασιμότητα...
Αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια. 

Ελάτε να κάνουμε αύριο τo τίποτα που κάναμε κι εχθές. Να μην επεξεργαστούμε κανένα ερέθισμα, να μην τολμήσουμε το παραμικρό, να μην προσπαθήσουμε για τίποτα. Υπάρχει κρίση και λουφάζουμε τώρα.

Ελάτε να αφήσουμε τον κόσμο στους θρασσείς και σ' αυτούς τους ηλίθιους που ακόμα προσπαθούν και εμείς ας βλέπουμε το ματς μεταξύ τους στην πολυαγαπημένη μας τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση. Κι αυτό επειδή παίζεται στην πλάτη μας, όχι τίποτα άλλο.

Ελάτε να μην αγωνιστούμε για τίποτα από αυτά που ήδη είχαμε και χάσαμε. Ούτε γι' αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε. Να μείνουμε αόρατοι πάση θυσία μη τυχόν μας πάρουν είδηση και μας παρασύρουν.

Ελάτε να κατεβάσουμε ασφάλειες για όλους και για όλα. Να μην έχουμε προσδοκίες γιατί έτσι εξαλείφεται και η πιθανότητα να πληγωθούμε όταν αυτές δεν εκπληρωθούν. Μότο μας: Μηδέν ένταση και μηδέν επιθυμίες, ίσον μηδέν απογοήτευση!

Ελάτε να μην κάνουμε ούτε καν σχέσεις ή παιδιά. Μόνο σεξ. Κι αυτό από ένστικτο κι ανάγκη. Ποιος τη χέζει τη συντροφικότητα και την οικογένεια... Καλύτερα να μην έχουμε καθόλου γιατί αλλιώς μπορεί θα αγχωθούμε και μετά άθελά μας ίσως προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Περιττά προβλήματα για τον εύθραυστο εαυτό μας.

Ελάτε να πάθουμε... απάθεια. Να ανοσοποιηθούμε ενάντια στην ενσυναίσθηση. Να κλειστούμε στον εαυτό μας. Να μην υποσχεθούμε σε κανέναν, να μη δεσμευτούμε για τίποτα, να μην προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο. Να γίνουμε τα ζόμπι που τόσο μας αρέσουν στις ταινίες!

 
Ελάτε να μείνουμε σκλάβοι σε μια δουλειά που μας πετάει ψίχουλα και για αντάλλαγμα μας παίρνει την ψυχή κομμάτι-κομμάτι. Να γίνουμε οι αγαπημένοι φυλακισμένοι των "θέλω" και των "δε μπορώ" μας.

Ελάτε να φυτοζωήσουμε. Κι αν μας ποτίσουν, μας πότισαν, αλλιώς ας ξεραθούμε. Ας γίνουμε έρμαια κι ας παραιτηθούμε ολότελα. Ας αχρηστεύσουμε την ύπαρξή μας εντελώς, ας γίνουμε αυτόχειρες κι έτσι να σφραγίσουμε και την πολυπόθητη ανυπαρξία μας ανεπιστρεπτί.

Κι αν, παρ' ελπίδα, μας έρθει να ζήσουμε κάτι άλλο, ας το κρυφοκοιτάξουμε μόνο για λίγο. Ας το κάνουμε μόνο προσωρινά, σχεδόν κρυφά και με όσο το δυνατόν λιγότερες ευθύνες, κίνδυνο και άγχος. Προς θεού! Όχι άλλες έννοιες, όχι άλλες υποχρεώσεις, όχι άλλες σκοτούρες. Ούτε καν εκείνες που υπό άλλες συνθήκες θα διαλέγαμε να ζήσουμε.

Ελάτε να βαδίσουμε σημειωτόν...

Εικοσιπεντάχρονο αποτριχωμένο μπουμπούκι (όχι του γούστου μου, αλλά αντικειμενικά μπουμπούκι) στραβώνεται για αδιευκρίνιστο λόγο (που δε μας ενδιαφέρει να διευκρινίσουμε κιόλας του καθενός τα βίτσια) και προσεγγίζει για να ξεστομίσει με ύφος :

- Άσε με να μαντέψω... Είσαι και η πιο όμορφη εδώ μέσα, ε?

- Κι εσύ άσε με να μαντέψω, τόσο νέο παιδί σίγουρα έχεις γλαύκωμα, ε?

- Όχι, μόνο facebook έχω...

Το άθροισμα ομορφιάς και εξυπνάδας μένει πάντα σταθερό?