12 Δεκεμβρίου 2012

Χρόνου Φείδου
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.  
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.  

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. 

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. 

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 


Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα… 

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. 
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. 
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. 
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. 
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. 
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. 
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων. Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. 

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.»

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

11 Δεκεμβρίου 2012

Blindness
“Words are like that, they deceive, they pile up, it seems they do not know where to go, and, suddenly, because of two or three or four that suddenly come out, simple in themselves, a personal pronoun, an adverb, an adjective, we have the excitement of seeing them coming irresistibly to the surface through the skin and the eyes and upsetting the composure of our feelings, sometimes the nerves that can not bear it any longer, they put up with a great deal, they put up with everything, it was as if they were wearing armor, we might say.”

― José Saramago


ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

07 Δεκεμβρίου 2012

Άρες Μάρες Ελληνάρες
Ας μου πει κάποιος σε ποιο σύμπαν ένας άνθρωπος αφήνει φωτοτυπημένο χειρόγραφο σημείωμα σε αυτοκίνητο (mini cooper, παρκαρισμένο σε high-society δρόμο με κανένα άλλο αυτοκίνητο) που λέει (μαζί με τα ορθογραφικά και τα κεφαλαία παρακαλώ): 
"Το ξέρω ότι ο δρόμος είναι δημόσιος, αλλά υπάρχουν και ΔΙΕθΝΗΣ κανόνες ευγενείας. Γιατί δεν παρκάρατε το αυτοκίνητο από τη μεριά του σπιτιού το οποίο επισκεπτόσαστε; Γιατί είστε ελληνάρες."

Η απάντηση είναι πως αφού υπήρχε ήδη ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο από εκείνη τη μεριά του δρόμου (το οποίο όταν βγήκαμε δεν υπήρχε πια), είπαμε να τα στοιχίσουμε για να μην έχει αυτοκίνητα και από τις δύο πλευρές ώστε να μείνει και αρκετός χώρος για τη διέλευση των οχημάτων.

Που να φανταστούμε ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον κήπο, την πισίνα, τους ψηλούς τσιμεντένιους τοίχους και την σιδερένια πόρτα τύπου οχυρό θα ενοχληθεί όταν βγει να πάει για μανικιούρ-πεντικιούρ γιατί βγαίνοντας θα γεμίσει το οπτικό του πεδίο ένα mini cooper??!!!

Αφού με είπανε και ελληνάρα... Με έχουν πει τα πάντα στη ζωή μου!

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

03 Δεκεμβρίου 2012

1η Δεκεμβρίου 1955: Όταν η Ρόζα Παρκς άλλαξε την ιστορία

Μαριλένα Πλέντη

Αλαμπάμα, βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955. Η Ρόζα Παρκς, η 42χρονη μαύρη ράφτρα, επιστρέφοντας με το λεωφορείο απ’ τη δουλειά αγγίζει χωρίς να το γνωρίζει την Ιστορία. Θωρακίζεται με το θάρρος του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση της σ’ έναν λευκό. Η άμεση σύλληψή της κινητοποιεί τους μαύρους της Αλαμπάμας με επικεφαλής τον νεαρό τότε αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

«Οι άνθρωποι λένε ότι δεν παραχώρησα την θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ή περισσότερο κουρασμένη από μια συνηθισμένη μέρα. Όχι, η μόνη κούραση ήταν αυτή του να υποχωρώ». Κάποιοι την γνωρίζουν, οι περισσότεροι όμως ίσως απλά να έχουν ακούσει το όνομά της...
Ρόζα Παρκς, η Αφροαμερικανή ράφτρα που αρνήθηκε να σηκωθεί και να δώσει την θέση της σε ένα λευκό όπως απαιτούσε ο νόμος περί φυλετικού διαχωρισμού στην Αμερική και έτσι, έγινε με μια της κίνηση σύμβολο του αντιρατσιστικού κινήματος στην Αμερική και σύμβολο αντίστασης όλης της Αφροαμερικανικής κοινότητας. 

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

30 Νοεμβρίου 2012

Honored
Η αγάπη για τους άλλους (συμπληρώνοντας όλο το φάσμα από εντελώς αγνώστους μέχρι τους πιο κοντινούς) δεν υπακούει σε κανένα νόμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπακούει. Όταν αγαπάμε κάποιον με το σωστό τρόπο (τον μη εγωιστικό), καλώς ή κακώς αυτή αγάπη μένει πάντα εκεί. Δε μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη (γιατί ξέρω εκεί πήγε το μυαλό σας αμέσως), αλλά γι' αυτή που έχουμε προς τον εκάστοτε άνθρωπο που είναι απέναντί μας είτε αυτός είναι σύντροφος, φίλος, συγγενής ή εντελώς άγνωστος. 
ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

29 Νοεμβρίου 2012

Γρήγορα κι αργά

Philippe Ramette
σίγουρα, ο κλοιός
στενεύει
πετάω φωτοβολίδες
καμιά
ανταπόκριση.
δεν μου προξενεί
έκπληξη
μόνο το ότι
συνεχίζω
ειδικά
ενώ ξέρω
ότι το τέλος
είναι
εκεί
κι
εδώ
    
Charles Bukowski

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

Αμνησία
"Προσωρινή ή μόνιμη, γενική ή ειδική δεν μπορώ να καταλάβω. Γυρνάω σε ένα σπίτι άγνωστο, σκονισμένο, παλιό και τίποτα δε μου θυμίζει το παραμικρό. Πολλά πιάτα στο νεροχύτη, διπλό κρεβάτι, ελάχιστος φωτισμός, άδειοι τοίχοι κι έξω νύχτα. Δεν ξέρω τίποτα. Ούτε εμένα δε θυμάμαι. Ούτε καν πως δείχνω. Σπίτι χωρίς καθρέφτη γίνεται? 

Παίρνω πληροφορίες από διάφορες τυχαίες πηγές για το ποια ήμουν και τι έκανα. Μία μεγάλη βιβλιοθήκη με τεράστια βιβλία σαν εγκυκλοπαίδειες μαγικών φίλτρων κι ένας τηλεφωνητής με πολλά μηνύματα που τα άκουσα όλα με τη σειρά. Πολύ λίγες πληροφορίες παίρνω όμως σε σχέση με την άγνοιά μου. Μηνύματα για να μην ξεχάσω το ένα και το άλλο. Μηνύματα που λέγανε πως δεν τα πάω καλά με τα τηλέφωνα. Ένα μήνυμα με μια βαθιά και σχεδόν ψιθυριστή γυναικεία φωνή, μάλλον μεγαλύτερης ηλικίας, είπε: "Όλα αυτά που δε θυμάσαι φωνάζουν για βοήθεια στα όνειρά σου. Και δε θυμάμαι ποιος το έχει πει αυτό κούκλα μου, αλλά από εδώ που είμαι μόνο αυτό έχω να σου πω. Θα σε ξαναπάρω να στο πω αν θες". Ξέρω ποια είναι? Έχω μια αίσθηση μόνο. Είναι μια φωνή που θα ήθελα να είχα προλάβει να της μιλήσω στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορώ να αντιστοιχίσω πρόσωπο. Ποιος ξέρει που το έχω ακούσει αυτό και το προβάλω τώρα, σκέφτομαι.

Φαίνεται πως κρύβω το κουσούρι της αμνησίας μου από ντροπή. Με έχουν καταλάβει ότι έχω αλλάξει και με κατανοώ κι εγώ που δεν μιλάω. Πως να τους πω πως δεν θυμάμαι κανένα τους? Πως να τους πω ότι κάθε φορά που ξυπνούσα ξεχνούσα και μια μέρα έγινα έτσι? Νιώθω ντροπή.

Η ζωή περνάει και τίποτα δεν είναι ίδιο, ούτε καν το ίδιο λάθος δεν είναι όμοιο τη δεύτερη φορά γιατί απλούστατα το παρελθόν μας "χαράζει" με το δικό του τρόπο. Το παρελθόν δεν είναι νεκρό, μονολογώ σαν την τρελή στις πλατείες που βγάζει λόγους μόνη της. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν παρελθόν γιατί είναι χαραγμένο πάνω μας. Στο παρόν και για το μέλλον. Το κουβαλάμε σιωπηλά κι αόρατα όλοι μας και βρίσκεται πίσω από οποιαδήποτε κίνησή μας. Το παρελθόν είναι κρυμμένο παρόν. Ναι, αυτό είναι! Χαίρομαι με αυτή μου τη διαπίστωση και κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας με επιφυλακτικότητα μήπως και το σπίτι δεν είναι δικό μου και κάποιος, με κάποιον τρόπο, είδε το παραλήρημα μου.

Δεν έχω να αναπολήσω τίποτα λοιπόν και αυτό μοιάζει να είναι το μόνο που θέλω να κάνω για να ηρεμήσω. Δε θυμάμαι τίποτα παρά μόνο την παιδική μου ηλικία. Την πραγματική μου πατρίδα. Τότε που όλα ήταν καινούργια. Σε αυτές τις αναμνήσεις νιώθω ασφαλής και ηρεμώ λίγο. Αλλά μετά πάλι... Όχι. "Η μνήμη δεν είναι ιστορικός, είναι ποιητής" και η θύμηση αυτού μου αποφθέγματος γκρεμίζει τούβλο-τούβλο την δική μου "ποιημένη" ασφάλεια. Ήμουν ευτυχισμένο παιδί ή έτσι το θυμάμαι τώρα από ανάγκη? Οι γονείς μου που είναι? Έχουν πεθάνει? Ανασφάλεια. Χάλασε κι αυτό μου το καταφύγιο. Γκρεμίστηκε συθέμελα από την αμφιβολία. Είμαι χαμένη πάλι...


Δεν ψάχνω ούτε για εφημερίδες, ούτε τρώγομαι να παρακολουθήσω την τηλεόραση που παίζει για να μάθω την πορεία της κατάντιας του κόσμου. Με νοιάζει μόνο που δε θυμάμαι αν έκανα κάτι για να το αλλάξω. Υποθέτω πως κάτι θα έκανα. Έτσι το σκέφτομαι τώρα. Μετά πάλι πίσω στα δικά μου. Πότε χάρηκα περισσότερο στη ζωή μου? Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος μου έρωτας? Πόσες φορές έκλαψα και γιατί? Από ποιόν πληγώθηκα περισσότερο, ποιος με πρόδωσε, τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου? Τελικά το έκανα, είμαι κοντά ή έχασα το δρόμο μου? Ποιος ήταν εκεί για μένα και για ποιόν ήμουν εγώ? Συνέπεσαν ποτέ αυτά τα δύο? Πως σταμάτησε? Το προκάλεσα εγώ? Συναισθηματικά τοπ-τεν που δε μπορώ να συμπληρώσω.

Ίσως θα έπρεπε να νιώθω ανακουφισμένη. Ίσως αυτά που έχω ξεχάσει να είναι άσχημα. Τραυματικές εμπειρίες που τις σβήνει ο εγκέφαλος για να μην τυραννιέται. Ναι, να δεις αυτό είναι και κακώς κάνω που θέλω να θυμηθώ. Από την άλλη... Ποιος μπορεί να απαρνηθεί τον καρπό της γνώσης? Φωτογραφίες! Εκεί θα βρω περισσότερες πληροφορίες. 

Ανακατεύω τα πάντα... Βρίσκω άλμπουμ. Χμ, ομολογουμένως δεν ήμουν fan της κάμερας, όμως πολύ χαρούμενη φαινόμουν σε όλες. Αλλά και πάλι, βγάζει κανείς φωτογραφίες από δυσάρεστα γεγονότα της ζωής του? Τα ευχάριστα είναι αυτά που θέλουμε να θυμόμαστε. Ποιος είναι αυτός και γιατί είμαστε αγκαλιά? Φίλος, εραστής, συνάδελφος? Κι αυτή εκεί που γελάμε κοροϊδεύοντας στο φακό? Φίλη, συγγενής? Φαίνεται πως ήμουν πολύ αγαπητή. Όλοι αυτοί με ξέρανε... Με γνώριζαν όμως στ' αλήθεια? Τι τους είχα εκμυστηρευτεί? Μήπως κατάλαβαν κάτι κακό για μένα και γι' αυτο δεν είναι εδώ κανείς τους? Να δεις που αυτό είναι. Εκτός από χαμένη τώρα είμαι και μετανιωμένη και με κρίση πανικού. Μου κόβεται η ανάσα. Νομίζω πως θα πεθάνω και το μόνο που με νοιάζει είναι πως δε θέλω να βασανιστώ μέχρι να συμβεί και ότι έχω τρεις γάτες. Χαίρομαι που με έχουν ανάγκη και είμαι υπεύθυνη γι' αυτές. Μέσα στο πανικό μου απορώ που τις θυμάμαι.

Κάτι με κάνει και κλαίω με λυγμούς σα να πέθανε κάποιος. Δε μπορώ να θυμηθώ όμως γιατί κλαίω. Ξέρω ότι είναι όνειρο, αλλά δε με νοιάζει. Κλαίω μέχρι που..."

...Ξυπνάω. Το ίδιο γαμημένο όνειρο κάθε φορά!

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

27 Νοεμβρίου 2012

Άτιτλο

Λένε? Ξεχνούν
     Δε λένε? Θα πουν
          Κάνουν? Μοιραίο
               Δεν κάνουν? Το ίδιο είναι
                    Γιατί να ελπίζουμε? Όλα όνειρο είναι...
                                                                               
Φερνάντο Πεσσόα
ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

26 Νοεμβρίου 2012

Εσύ κι ο γρύλος σου
-Υπάρχει όριο στο παράπονο? Στην εκδήλωση απογοήτευσης?

-Ναι. Υπάρχει. Ο καθένας έχει το δικό του.

-Και τι γίνεται μετά?

-Σαν τι να γίνεται δηλαδή?

-Όταν ξεπεραστεί αυτό το όριο, τι γίνεται?

-Γιατί να ξεπεραστεί? Παραπονιέσαι άδικα? Είσαι γκρινιάρα?

-Μπορεί. Δεν ήμουν. Τώρα τελευταία ίσως να έγινα. Αλλά ορκίζομαι είχα το ελεύθερο να λέω ότι με ενοχλεί.

-Και το "ελευθέρας παραπόνων" γιατί σου δόθηκε?

-Αγνοώ. Υποθέτω από διάθεση για αλλαγή(?) Από επιχείρηση για καλόπιασμα(?) Από κακό υπολογισμό παραπόνων που δεν έλεγα και νόμιζε ότι ήταν λιγότερα(?) Από παντελή έλλειψη ευθύνης γι' αυτά που λέει(?) Άγνωστο...

-Η διάθεση για αλλαγή σημαίνει μια παραδοχή σφάλματος και ενδιαφέρον για διόρθωση. Αλλαγή δεν είδες? Έστω και μια μικρή για να πιαστείς απο 'κει και να συνεχίσεις?

-Σχεδόν καμία... Ή μπορεί να ήταν τόσο μικρή που κουράστηκα να παραπονιέμαι πια για τα ίδια πράγματα. Να σκέφτομαι πως δεν αξίζει τη φασαρία.

-Δε μπόρεσε δηλαδή να αλλάξει? Γιατί? Ήταν πολλά αυτά που ζητούσες? Μήπως είχες άδικο μωρέ?

-Δεν ξέρω. Σίγουρα είχα τουλάχιστον μισό δίκιο. Εγώ νομίζω πως δεν υπήρχε ισχυρό κίνητρο αλλαγής. Δουλειά δίχως κέρδος, σα να λέμε. Κοινώς, ίσα και που χέστηκε. Και είναι άσχημο να το σκέφτεται αυτό κάποιος που αγαπάς ξέρεις...

-Είσαι σίγουρη πως είναι έτσι? Δεν είμαστε όλοι καλοί στο να δείχνουμε την αγάπη μας. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

-Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πράγματα που δε θα πίστευα ότι ισχύουν...

-Έχει συμβεί σε όλους αυτό. Έχεις στοιχεία για την εγκυρότητα αυτών που έχεις συνειδητοποιήσει?

-Ναι...Έχω. Και θα αποκτήσω ακόμα περισσότερα. Όλα προχωρούν με μαθηματική ακρίβεια όπως τα έχω προβλέψει.

-Τα στοιχεία τα είχες και πριν το "ελευθέρας"?

-Ναι...

-Τότε γιατί έχασες το χρόνο σου να παραπονιέσαι για μια τελειωμένη κατάσταση?

-Τι να έκανα?

-Να ξόδευες αυτό το χρόνο στο να συνηθίσεις στην ιδέα πως δε θα αλλάξει τίποτα και να δεις τι θα κάνεις από 'κει και πέρα.

-Το είδα σαν μια κίνηση καλής θέλησης και αυτές τις κινήσεις οφείλουμε να τις επικροτούμε.

-Ας βαρούσες παλαμάκια τότε! Ας έλεγες "μπράβο για την προσπάθεια". Η θέληση δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την ικανότητα.

-Είμαι σίγουρη πως μετά από τόσα χρόνια ξέρω για τι είναι ικανός και για τι όχι. Εξάλλου, τον έχω ζήσει να μπορεί αυτά για τα οποία παραπονιέμαι. Αλλά τώρα μου είχε πει ότι θα άλλαζε.

-Άρα μπορεί. Απλά όχι πια μαζί σου, τότε. Με το στανιό δε γίνονται αυτά. Χώριζε τα τσανάκια σου σιγά-σιγά. Σε τελική ανάλυση, δεν έχει και μεγάλη σημασία τι θέλουμε αλλά τι μπορούμε.

-Κι αν δε θέλω να τελειώσει άδοξα και έτσι όπως πάει δηλαδή, ολοκληρωτικά?

-Δε θες, σύμφωνοι... Αντέχεις όμως να προσπαθήσεις κι άλλο? Αν μπορείς, βουρ στο ψητό!

-Δε μπορώ. Έχεις δίκιο. Κουράστηκα. Αλλά πως θα κάνω κάτι που δε θέλω?

-Και που δεν θες... Αργά ή γρήγορα θα γίνει. Θες δε θες.

-Τέρμα τα παράπονα, τέρμα όλα. Απλά θα περιμένω το τέλος.

-Μη περιμένεις τίποτα. Αυτό είναι το μυστικό... Παραιτήσου των προσδοκιών σου από το συγκεκριμένο άνθρωπο. Γίνε ο ευχάριστος άνθρωπος που ήσουν. Αφού το τέλος είναι αναπόφθεχτο, τουλάχιστον προστάτεψε τον εαυτό σου.


ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

21 Νοεμβρίου 2012

Στην υγειά των τρελών
"Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
 
 Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα. 

Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν."
Τζακ Κέρουακ
ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

19 Νοεμβρίου 2012

Τι με κοιτάζεις Ρόζα...
<<Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε: "Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα". Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα.>> Ρόζα Λούξεμπουργκ

Στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές για την καταστολή της επανάστασης του Γενάρη στη Γερμανία.
ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

14 Νοεμβρίου 2012

Γεωμετρία ανθρώπων


Ο κάθε άνθρωπος είναι πολυεδρικός. Κανείς δεν είναι αμιγώς ένα πράγμα ούτε μόνο αυτό που βλέπουμε. Η κάθε πλευρά αντιστοιχεί σε μια ιδιότητα του, σε ένα χαρακτηριστικό του. Το εμβαδόν της κάθε πλευράς, αντιστοιχεί στο πόσο μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς του καταλαμβάνει αυτό το χαρακτηριστικό. Το χρώμα της κάθε πλευράς αντικατοπτρίζει την ένταση αυτού του χαρακτηριστικού.
 
Η οπτική γωνία από την οποία κοιτάζουμε αυτόν τον "πολυεδρικό" άνθρωπο βοηθάει να σχηματίσουμε μια γνώμη γι’ αυτόν. Άλλοι με το που τους κοιτάμε γυρίζουν σαν τις σβούρες και μας δείχνουν όσες περισσότερες πλευρές τους προλαβαίνουν, άλλοι μένουν ακίνητοι και πρέπει εμείς να αλλάζουμε οπτική γωνία για τους παρατηρήσουμε ολόκληρους, και άλλοι όσο και να φέρνουμε βόλτες γύρω τους γυρίζουν μαζί μας αρνούμενοι να μας εκθέσουν τις υπόλοιπες πλευρές τους. 

Φανταστείτε… Οι έδρες, τα εμβαδά, τα χρώματα και η κινητικότητες που μπορούν να υπάρξουν δεδομένου πως κανείς άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Φανταστείτε και τον εαυτό σας σαν ένα αντίστοιχο πολυεδρικό σχήμα. Ποια είναι η πλευρά που δείχνετε στους άλλους, ποιες οι γειτονικές της, ποια τα εμβαδόν τους, ποια τα χρώματα και ποια η κινητικότητά σας. Μετά αναλογιστείτε πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να αλληλεπιδράσετε με έναν άλλον "πολυεδρικό" άνθρωπο και ίσως οι άνθρωποι που ήδη συναναστρέφεστε τι πολυεδρικές ιδιότητες έχουν. Δεν το λέω για κακό. Ποια η γοητεία στο να είμαστε όλοι πανομοιότυποι άλλωστε?

 

Να δείτε πού ήθελα να καταλήξω… Α, ναι… Πουθενά.


ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

10 Νοεμβρίου 2012

Ο πόλεμος του κόλπου...

Όταν μιλάμε γενικά για "κόλπο", μπορεί να εννοούμε ένα από από τα παρακάτω. 
  • Πρώτο είναι ο κόλπος ο γεωγραφικός. Δηλαδή η κοιλότητα στην οποία η θάλασσα εισδύει στη στεριά (πχ. ο κόλπος του Μεξικού).
  • Δεύτερο είναι ο κόλπος εννοώντας την αγκαλιά, τον κόρφο. Το μέρος του σώματος μεταξύ στήθους και βραχιώνων.
  • Τρίτο είναι το κόλπο υπό την έννοια της κομπίνας (πχ. το μεγάλο κόλπο).
  • Τέταρτο είναι το εσωτερικό ενός οργανισμού, μια ομάδας, ενός άμεσου περιβάλλοντος (πχ. τον ξαναδέχτηκαν στους κόλπους της οικογένειας)
  • Πέμπτο  ο κόλπος ο ανατομικός. Η εσωτερική κοιλότητα του σώματος και ιδιαιτέρως της καρδιάς (π.χ μου ήρθε κόλπος) και
  • έκτο είναι ο γυναικολογικός, μεταξύ μήτρας και αιδοίου όπου κατά τη συνουσία διεισδύει το πέος. 
Επειδή οι πρώτοι πέντε δεν είναι το στοιχείο μου θα ξεφτιλίσω τον έκτο! Τον γυναικολογικό.

Έχω παρατηρήσει (και έχω στοιχεία, δε μιλάω στα κουτουρού εγώ) μια αντρική κλίση προς το σεξ σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται πόλεμος για τους διαθέσιμους γυναικείους κόλπους. Δεν ξέρω που να το αποδώσω, αλλά όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο οι άντρες καυλαντίζουν μετά μανίας οπουδήποτε μπορεί να κυκλοφορεί γυναικείος κόλπος. Στα νοσοκομεία, στα νεκροταφεία, στα ψιλικατζίδικα, στα πεζοδρόμια, στον ΟΑΕΔ, στις πλατείες, στην κίνηση στην Κηφισίας (και λίγο στην Πειραιώς στη κάθοδο μεταξύ 8:00 και 10:00 το πρωί), στα σούπερ μάρκετ, στα σινεμά. Χαράς ευαγγέλια για εμάς τις λέφτερες που περιμένουμε να βρούμε το "λιμάνι" μας πριν καταντήσουμε σαν πραγματικές μαούνες...
ναι.. ναι...
Για μισό λεπτό όμως...

Μιλάμε για την πλειοψηφία των ελεύθερων αντρών χωρίς βέβαια να εξαιρούμε και έναν σεβαστό αριθμό παντρεμένων (με παιδιά ή χωρίς δεν έχει σημασία) αλλά σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για οποιουδήποτε είδους (ακόμα και ίχνους) δέσμευση (ουτέ καν σχέση), αλλά για τα γνωστά "αερογαμήσια" τύπου: στο σεξ δε θέλω να είναι η γυναίκα από πάνω, γιατί έτσι δε μπορώ να φύγω αρκετά γρήγορα σε περίπτωση που αρχίσω να πιέζομαι ψυχολογικά από μόνος μου. Επίσης αυτούς τους τύπους (τους αυτοψυχοπιεζόμενους αερογαμιάδες) τους λέω και "κολιμπρί"... (λανσάρω χαρακτηρισμό/μόδα τώρα για να συνενοούμαστε εμείς οι όλης της γης οι αερογαμημένες!).

Η φωτό δικαιολογεί το χαρακτηρισμό. Στον αέρα κι έτοιμα για φευγιό τα κολιμπρί...

Ελέω οικονομικής κρίσης, τα κολιμπρί (γνωστοί ευθυνόφοβοι) κοιτάνε ότι φάνε, ότι πιούνε κι ότι αρπάξει ο πούτσος τους και μάλιστα όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Λες και θες δανεικά ένα πράγμα και τρέμει το χειλάκι τους μη μείνουν λίγο παραπάνω και προλάβεις και τους τα ζητήσεις. Είναι εποχές για να θέλει η κάθε παρτόλα σχέση? Έχουν και προβλήματα! Δυσανασχετούν με το τηλέφωνο (γιατί έχουν και προβλήματα), πνίγονται με τις συζητήσεις (γιατί έχουν και προβλήματα), αρρωσταίνουν με τον προγραμματισμό ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ορίσετε το επόμενο ραντεβού (γιατί έχουν και προβληματα). Αλλά όταν τους σηκωθεί... miracolo!!! Όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν. Σε ρημάζουν στα τηλέφωνα ότι δήθεν τους έλειψες, κάνουν ζουζουνιές, ερωτήσεις, μέχρι και φιλοσοφικές τοποθετήσεις... Ένα φεγγάρι πέτυχα έναν που μου "χτύπησε" ότι για χάρη μου άφησε ματς του ολυμπιακού! Κι άμα άντρας παρατήσει τη μπάλα για χάρη σας, σημαίνει ότι έχει να πηδήξει καιρό και μην τον χορτάσετε αμέσως με σεξ γιατί όλα αυτά τα προνόμια θα εξαφανιστούν μονομιάς! Με το σταγονόμετρο να τον έχετε μέχρι να βαρεθείτε εσείς πρώτες.

Και όλα αυτά για να παρκάρουν το "ΙΧ" τους στην "πυλωτή" σας (δεν ξέρω εάν με εννοείτε....). Όταν ξεφορτώσουν με το καλό, πίσω στο μουγκοφόν, στο "βαρύ πεπόνι" και στο "οι άντρες δε μιλούν πολύ στο νου σου να το γράψεις" μέχρι την επόμενη φορά πάλι και πάει λέγοντας... Ούτε δανεικά να ήθελες τους είχες ζητήσει... στα λόγια μου έρχομαι πάλι!

Βέβαια, επειδή άδικη εγώ δεν είμαι (ή τέλος πάντων δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου) να πούμε ότι δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι. Υπάρχουν και αυτοί που λένε και καμιά κουβέντα! Αυτούς όμως τους προλαβαίνουν πάντα οι πιο καπάτσες και πάνε οι καημένοι "τυλιχτοί" σε πακέτο πριν το υποψιαστούν καν και μετά...
Αιωνία  τους η μνήμη...

Γι' αυτό λοιπόν εσείς οι υπόλοιπες ειλικρινείς και αξιοπρεπείς γυναίκες οφείλετε να αντιδράσετε... Ξεκατινιαστείτε γιατί γίνεται πόλεμος για τους εναπομείναντες λιγοστούς "αντρικούς πόρους". Υποκριθείτε, σαγηνέψτε, παγιδέψτε, παίξτε στα δάχτυλα, καταστρώστε πλεκτάνες, δώστε τα όλα για όλα και τυλίξτε σε μια κόλα χαρτί το αντικείμενο του πόθου σας. Σε περίπτωση που κινδυνέψετε να σας πάρουν είδηση, βάλτε τα μεγάλα μέσα! Πεταρίστε τα ματάκια με νάζι, πετάξτε βυζί και μπούτι έξω και ορμίστε. Πάντα ήταν το ευαίσθητο σημείο τους το σεξ, τώρα που έχουν παλαβώσει τελείως, ήρθε και απόγινε! Έτσι κι αλλιώς τα αρσενικά δεν είναι φτιαγμένα για να καταλαβαίνουν από τέτοια κόλπα και η καλή καρδιά δε γέμισε κανένα κρεβάτι για πολύ καιρό. Νόμος απαράβατος βγαλμένος από τη ζωή (συγκεκριμένα τη δική μου και κάνα δυο άλλες που ξέρω)! 

Εγώ ξεκινάω...
                            Καλή μας επιτυχία...

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

07 Νοεμβρίου 2012

Όποιος ρωτάει, μαθαίνει...
Ο απολογισμός μου δομείται. Τα ηθικά διδάγματα βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια.

Να τι συμπέρανα μέχρι τώρα γι' αυτόν τον χρόνο. Στα λέω μην την πάθεις κι εσύ.

Οι ερωτήσεις είναι άτιμο πράγμα. Μη ρωτάς, εάν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις οποιαδήποτε απάντηση, γιατί είναι πολύ πιθανόν να ακούσεις κάτι που δε θα σου αρέσει. Μη ρωτάς ακόμα κι αν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις ψέμα. Κι αυτό μια πιθανότητα απάντησης είναι. Μη ρωτάς εάν δεν έχεις το ψυχικό σθένος να μάθεις οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί απάντηση.

Η «εκθρόνιση», είναι επίσης ένα άλλο άτιμο πράγμα. Είτε πρόκειται για κάποιον άλλον που είχες στο «θρόνο», είτε για τον εαυτό σου, η διαδικασία είναι το ίδιο επίπονη. Δεν είναι ευχάριστο θέαμα ένας άδειος θρόνος. Γιατί, παρουσία αιτίας, ο θρόνος θα αδειάσει ούτως ή άλλως. Ο πόνος έγκειται στο γεγονός του να συνηθίσεις το θέαμα του άδειου.

Οι τύψεις όμως είναι το πιο άτιμο απ’ όλα. Και οι τύψεις πως έχεις κάνει κακό (σε κάποιον άλλο ή εσένα τον ίδιο) άθελά σου και ανεπιστρεπτί είναι κάτι που δύσκολα ξεπερνιέται. Πόσο μάλλον όταν δεν έχεις διαπαιδαγωγήσει και πολύ καλά τον εαυτό σου, δεν τον έχεις αγαπήσει όσο θα ήθελε, θα έπρεπε ή όφειλες, όταν τον έχεις είτε κανακέψει παραπάνω (επειδή τον λυπόσουν κατά καιρούς) είτε τιμωρήσει πέραν του δεόντως (γιατί κατά βάθος δεν τον πολυσυμπαθείς κιόλας).

Αυτοί που προσπαθούν να σε πείσουν για τα λάθη που έχεις κάνει με την ανατροφή του εαυτού σου (με καλή πρόθεση από μέρους τους)… σου επισημαίνουν πως σε μερικές περιπτώσεις φρόντισαν εκείνοι για το καλό σου (παρόλο που αυτό το καλό σου προκάλεσε πολύ πόνο για να μοιάζει με καλό)… πως ο χρόνος και τα λόγια δε γυρίζουν πίσω (όσο και να χτυπιέσαι πως άλλαξες γνώμη)… πως το παρόν δεν αλλάζει όσο κι αν μετάνιωσες (κι αυτό για καλό θα αποδειχθεί στο μέλλον), και πως όλοι είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε με τις επιλογές μας και να δεχόμαστε τις συνέπειες των αποφάσεών μας (αυτό μάλλον είναι καλό για την ισορροπία του σύμπαντος γενικότερα). Όπως όταν βγαίνεις γυμνός στη βροχή. Θα κρυώσεις όσο και να κλαις και να οδύρεσαι μετά πως δεν το ήξερες. Πως δεν σου το είπε κανείς. Πως δεν πρόβλεψες ότι δε θα καταφέρεις να το αποφύγεις. Πως υπέθεσες ότι θα την γλυτώσεις όπως κάποιοι άλλοι που ήξερες.

Ηθικό δίδαγμα: Οι μαλακίες πληρώνονται. Ίσως όχι αμέσως αλλά εν καιρώ, ίσως όχι άπαξ αλλά με δόσεις, ίσως και όχι σε όλους ανεξαιρέτως αλλά σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πληθυσμού… Ο κανόνας είναι ότι πληρώνονται όμως, και οι όποιες εξαιρέσεις υπάρχουν για επιβεβαιώνουν απλά τον κανόνα. Τι ωφελεί να βρίσκεις τις αδικίες στη νομοτέλεια?


Νομοτελειακές "εξοφλήσεις": Πάνω από 190 "δόσεις" έχω πληρώσει σε 12 μήνες και προχωράω ακάθεκτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς δε μετρούσα και τον προηγούμενο χρόνο. Σ’ αυτές μου τις δόσεις τουλάχιστον είμαι πολύ τακτική. Ποιος ακούει την εφορία έτσι και το μάθει...
ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

05 Νοεμβρίου 2012

Too good to be true?
Όταν κάτι μοιάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό...
...τότε αυτό ακριβώς είναι!!!

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes