Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτο το ένστικτο της ανταλλαγής ιδεών και της επιθυμίας μας να ακουστούμε και ίσως να επηρεάσουμε. Είναι μέρος της ανάγκης μας για επικοινωνία. Γι' αυτό στέλνουμε συνεχώς σήματα και σημάδια. Είναι ο λόγος που αναζητούμε άλλους ανθρώπους και ο λόγος που τα αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή ή στην φαντασία μας. Όπως εγώ επικοινωνώ μαζί σου με ηλεκτρονικά μπλογκο-γράμματα. Είσαι ο φανταστικός μου παραλήπτης. Όπως κι αυτά γυρίζουν πάντα πίσω στον αποστολέα. Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να συνδέσω τη φαντασία μου με την πραγματικότητα.

Πάντα όμως περιμένουμε για μηνύματα. Ελπίζουμε σε κάποια σύνδεση. Σε κάποια ανταλλαγή σημάτων. Κι αν η ανταλλαγή συντονιστεί τελικά σε κάποιο ρυθμό, τότε ελπίζουμε σε περαιτέρω σύνδεση.  Εγκεφαλική, συναισθηματική ή σωματική, και για τους πολύ πολύ τυχερούς... όλα αυτά ταυτόχρονα και αμοιβαία.

Αν δε λάβουμε κάποιο μήνυμα, δε σημαίνει ότι δε μας στάλθηκε. Τις περισσότερες φορές, σημαίνει ότι δεν ήμασταν αρκετά παρατηρητικοί. Γιατί πάντα υπάρχουν σημάδια. Ακόμα και η έλλειψη σήματος είναι ένα σημάδι προς παρατήρηση (τουλάχιστον).

Όταν ακούμε μια ανθρώπινη φωνή, ενστικτωδώς θέλουμε να ακούσουμε με την ελπίδα να την καταλάβουμε. Ακόμη κι αν ο ομιλητής ψάχνει τις κατάλληλες λέξεις για να μιλήσει. Ακόμη κι αν δεν τις βρίσκει ή τελικά τις βρίσκει.  Ακόμη κι αν λέει ψέματα ή αλήθεια. Ακόμη κι αν το μόνο που φτάνει σε μας είναι φωνές, κλάματα ή τραγούδια. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανθρώπινη φωνή ηχεί στ' αυτιά μας διαφορετικά από οτιδήποτε άλλο.  Συγκεκριμένες φωνές μπορούν να μας καθησυχάσουν, να μας κάνουν να χαμογελάσουμε ή ακόμα και να νιώσουμε ασφάλεια. Τα μηνύματα όμως είναι αναρίθμητα και αλίμονο εάν περιορίζονταν μονάχα στη φωνή.

Το πως θα ερμηνεύσουμε αυτά τα σήματα και πως θα ανταποκριθούμε σ' αυτά, είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά. Μια δουλειά γεμάτη παρερμηνείες, λάθος αντιδράσεις, μάταιες προσπάθειες και μπερδεμένα συμπεράσματα. Μια δουλειά τόσο κουραστική...

Ο Καραβάγγος είναι η "υποφαινόμενη". Ο μπούρδας λοιπόν είδε το χάρο με τα μάτια του (όχι με δρεπάνι αλλά με αλυσοπρίονο βρουμ βρουμ), να τον καρφώνει με βλέμμα όλο νόημα! H συνάντηση της Μέρκελ (που κακό χρόνο να' χει η ρουφιάνα ) με τον Σαμαρά (ασχολίαστο μιας και έχει νωπή λαϊκή εντολή) και η διαδήλωση εναντίον αυτής της συνάντησης με ανάγκασαν να χάσω 2 κιλά από γοφούς και ψωμάκια και 5 χρόνια από τη ζωή μου! Άλλοι τα πίνανε (στου Μαξίμου) κι άλλοι τα φτύνανε (στο Σύνταγμα) δηλαδή...

Καταρχήν, ξεκαθαρίζω πως ότι περιγράψω είναι αποτελέσματα της τρομάρας μου (αρχικά), της φαντασίας μου (μετέπειτα) και της αγυμνασιάς μου (εις τους αιώνας των αιώνων) και ουδεμία σχέση έχουν με τη πραγματικότητα την οποία και θα περιγράψω (γιατί η αλήθεια πάνω απ' όλα) σε 1 φράση στο τέλος. Η αλήθεια δε χρειάζεται παραπάνω... Το ψέμα είναι αυτό που θέλει τέχνη.

Φτάνουμε λοιπόν στο Σύνταγμα εγώ κι ένας φίλος συνδιαδηλωτής. Ας τον πούμε Θανάση. Είχα πάρει κι ένα ρημαδοκαφέ σε ένα μπουκαλάκι νερού (από το σπίτι) και δώστου με το ένα χέρι γκλου-γκλου ο καφές, με το άλλο πάφα-πούφα τα τσιγάρα...

Η ώρα είχε πάει τέσσερις και εμένα με είχε συνεπάρει η λιγδομυρωδιά από ένα καρότσι που πουλούσε σάντουιτς με λουκάνικα, σουβλάκια και άλλα τέτοια σιχαμένα που όσοι με ξέρετε γνωρίζετε ότι τα απεχθάνομαι γιατί είμαι της υγιεινής... Κρατήστε το αυτό, έχει σημασία!
Ξάφνου, βλέπουμε όλο το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ να φεύγει.
"Που πάτε ρε παιδιά? Φεύγετε?"
"Όχι, να εδώ παρακάτω πάμε"
 Το "εδώ παρακάτω"... για να μην τα πολυλογώ, ήταν στη Συγγρού. Οκ... μείναμε στην πλατεία 200? 300? πάνω από 400 πάντως δεν ήμασταν. Λέμε κι εμείς με το Θανάση να πάμε μια βόλτα μέχρι την πλατεία να δούμε τι παίζει και να την κάνουμε, αφού πρώτα σταματήσουμε να πάρουμε ένα γιγαντοσάντουιτς, έτσι για να κατευνάσουμε τις μύτες μας γιατί τα ρουθούνια μας είχαν γίνει σαν του γαϊδάρου! (εγώ νομίζω πως τα δικά μου είχαν βγάλει και δόντια).

Βλέπουμε λοιπόν στην πλατεία κάτι δύστυχους σαν εμάς, να περιφέρονται με απορία του στυλ "τελείωσε? να φύγουμε?". Εμείς είχαμε φτιάξει το πρόγραμμά μας όμως κι έτσι πήγαμε στην κυριούλα με το καρότσι που στεκόταν ακριβώς στη στάση του τραμ στην Αμαλίας. Ρωτάμε πόσο έχει το βρωμοσαντουιτσοτεράστιο και μας λέει 4 ευρώ! Κι εκεί που είμαι έτοιμη να πω "Ακίνητοι όλοι! Γίνεται ληστεία και δεν είμαι εγώ αυτή που την κάνω"...
...ακούω ένα ποδοβολητό πίσω μου και γυρνώντας τι να δω?! Κόσμος να τρέχει προς το μέρος μας και πίσω τους τα ματ να ρίχνουν χημικά! Όχι χημικά ρε παιδιά! Θα πικρίσει το λουκάνικο και δε θα τρώγεται μετά!

Όπως το φαντάστηκα. Τίποτα από τα δύο... Με παίρνει ο Θανάσης (παλιά καραβάνα) από το χέρι και μου λέει "Μην αγχώνεσαι! Απλά θα περπατήσουμε λίγο γρήγορα τώρα". Ναι ναι... να περπατήσω γρήγορα... Με ποια πόδια? Έτρεμαν τα γόνατά μου ήδη... Θυμήθηκα που έφαγα στο ξεκάρφωτο, τότε με τους αγανακτισμένους, ένα δακρυγόνο στη μάπα και είχε αρχίσει ήδη η παράλυση και μόνο στην ανάμνηση. "Είμαστε αρκετά μπροστά τους. Μην φοβάσαι. Τώρα θα δεις θα σταματήσουν" (Τανάσις του δε ρέσκιου). Αμ δε! Ακούγεται ένα βροντερό "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" από πίσω, και από δίπλα μου (με αντίδραση κλασμάτων δευτερολέπτου) ο Θανάσης "τρέχουμε τώρα σιγά-σιγά χωρίς πανικό...".

Και η δική μου η αντίδραση περιείχε κλάσματα, αλλά δεν ήταν αυτά των δευτερολέπτων...


(Παρένθεση: Εγώ δεν τρέχω! Δεν τρέχω για κανένα λόγο. Δεν ξέρω καν εάν θυμάται το σώμα μου πως να τρέχει. Όποτε έχει χρειαστεί να τρέξω... πολύ γέλιο! Εγώ νομίζω ότι τρέχω με ιλιγγιώδη ταχύτητα και ότι θα μου μπουν μυγάκια στα μάτια ενώ στην πραγματικότητα έχω διανύσει μόνο 3 μέτρα!)

Πρόβλημα λοιπόν! Αρχίζω να τρέχω μέχρι να βρω Πλαν-Μπι! Κοιτάζω πίσω μου! Όλα τα έβλεπα μέσα από το πρίσμα του National geographic. Δηλαδή κάπως έτσι...

 Και από αεροφωτογραφία... (γιατί η φαντασία δε γνωρίζει σύνορα)

Οι πρώτες μου σκέψεις ενώ έτρεχα (ειλικρινά, όσο και να ντρέπομαι που το λέω, τα σκέφτηκα!) ήταν:
Θα πάω στην άκρη στο πεζοδρόμιο και θα πέσω κάτω κάνοντας την πεθαμένη. Όχι, όχι... θα με πατήσουν! Θα πάω να κρυφτώ πίσω από τη τεράστια σακούλα στο περίπτερο που είχαν βάλει για τα πλαστικά μπουκάλια. Όχι, όχι... θα πεθάνω από τα χημικά. Α, να η Αίγλη! Κόσμος πίνει καφέ. Θα πάω να κάτσω σε ένα τραπεζάκι και θα παραγγείλω ένα φρεντοτσίνο τάχα μου και δήθεν. Όταν περάσει το κακό, βρω την ανάσα μου και πιω το φρεντοτσίνο, τότε ξαναρχίζω το τρέξιμο γιατί δεν έχω λεφτά να το πληρώσω. Ναι αυτό θα κάνω!

Ο Θανάσης, το έβλεπε ότι δεν πάω καλά και το χάνω σιγά σιγά το χρώμα μου, μαζί και το μυαλό μου. Δεν πρέπει να ήταν και δύσκολο βέβαια, δεδομένου ότι πρέπει να έδειχνα κάπως έτσι:

Ο καημένος, όλο μου έλεγε πως όλα θα πάνε καλά και να μην αγχώνομαι και κατά διαστήματα με τράβαγε γιατί μάλλον έβλεπε ότι η ιλιγγιώδης ταχύτητά μου ήταν τέτοια που έτσι και κοιτούσα κάτω, θα έβλεπα ότι με προσπερνάνε ακόμα και σαλιγκάρια!

Φτάνοντας στη διχάλα για Βουλιαγμένης ή Συγγρού έπαθα πανικό καπάκι στον πανικό από το δίλημμα (δεν έφτανε που από το ξαφνικό τρέξιμο ο οργανισμός μου είχε κάψει τόση γλυκόζη που από τη μία θα ορκιζόμουν ότι άκουγα το μεταβολισμό της, και από την άλλη είχα ήδη παραίσθηση ότι όλα γύρω μου είναι ζαχαρωτά!).
Μ-Προς τα που πάμε?
Θ-Δεν έχω αποφασίσει ακόμα...
(3 δευτερόλεπτα παύσης)
Μ- (ουρλιάζοντας) Ναι αλλά δεν δε σε βλέπω να αποφασίζεις όμως!!!!
Αυτό το τελευταίο, θυμάμαι να το σκέφτομαι, αλλά δε θυμάμαι να το λέω. Αργότερα μου είπε ο Θανάσης ότι το είπα και μάλιστα δυνατά. Του έβαλα και χέρι δηλαδή! Μάλιστα. Πολύ σωστή συμπεριφορά! Να το θυμάμαι την επόμενη φορά που κάποιος θα προσπαθήσει να με βοηθήσει, να του τραβήξω και δυο χαστούκια έτσι για να ξυπνάνε τα αίματα!

Τέλος πάντων, στρίψαμε προς Βουλιαγμένης (σοφή κίνηση από Τανασις ρέσκουρερ και παλιοκαραβανά) και τους υπόλοιπους τους τρέξανε μέχρι Συγγρού. Εγώ όμως μέχρι τα φανάρια για Βουλιαγμένης δε μπορούσα να σταματήσω να περπατάω. Ο Θανάσης μου φώναζε να σταματήσω, μου έδειχνε ότι δεν μας ακολουθούσε κανείς, εγώ έδινα εντολή στα πόδια μου να σταματήσουν αλλά αυτά τίποτα... Πουτάνα αδρεναλίνη! Έπρεπε να μου βάλει τις φωνές για να ησυχάσω...

Αργότερα την ίδια μέρα, άκουσα τον Θανάση να περιγράφει τις δραματικές στιγμές που νόμιζα ότι ζήσαμε, με τη φράση... "Τίποτα μωρέ... είχαμε μείνει καμιά 300αριά, αποφασίσανε οι μπάτσοι να λήξει η διαδήλωση και μας τρέξανε λίγο".

Αυτό! Έτσι ξερά! Ούτε βουβάλια, ούτε national geographic, ούτε καν το γιναντοπανάκριβο σάντουιτς που δε φάγαμε ποτέ!

Μα ειναι δυνατόν?! Ούτε καν αυτό?!

Ας είναι... είμαι κι εγώ λίγο υπερβολική, το παραδέχομαι και τέλος καλό όλα καλά (εκτός από αυτούς που φάγανε πάλι τα χημικά). Περιμένω την επόμενη φορά που παρόλο που θα τρέμει το φιλοκάρδι μου, θα πάω. Πάρτε το χαμπάρι! Ο μπούρδας ο Καραβάγγος θα πέσει ηρωικά μαχόμενος!!! Ψέματααα... μάλλον την πεθαμένη θα καταλήξω να κάνω σε καμιά γωνιά...

Special Thanks to Tanasis  ; )

Καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας πως από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ σε μια μεγαλοπρεπή τελετή, κατά την οποία με ξεγύμνωσαν με τη βία μπροστά σε πολύ κόσμο (πέρασαν πολλά χρόνια για να το κάνω με τη θέλησή μου παρουσία αρχικά δεύτερων και μετά τρίτων, τέταρτων και πάει λέγοντας), με έδωσαν σε ένα γέρο με μούσια που προσπαθούσε να με πνίξει ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν και γελούσαν (και ορκίζομαι ότι θα τα κατάφερνε εάν δεν επενέβαινε μια επίσης ξένη, απλά λιγότερο από τον γηραιό κύριο, που τη φωναζαν νονά). Τέλος πάντων, ξέφυγα από το θέμα.  Ξανά από την αρχή...

Οπότε από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ. Και το όνομα αυτής, τι άλλο? ...Μαρία! 

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή,
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο. 

Kι αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο.
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο,
πάνω απ' τη στάχτη...

Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει σ' ότι σου τρώει την ψυχή
έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί!

Τρύπες-Γιορτή

Εάν σας ενδιαφέρει το πώς βγήκε η παροιμία... Ιδού

Δε θα ασχοληθώ με τα αυτονόητα, όλοι ξέρουμε πόσο επιρρεπείς είναι οι άντρες στο συγκεκριμένο σημείο του γυναικείου σώματος και ουκ ολίγες φορές αναφέρονται με τον ίδιο τρόπο και για ολόκληρη τη γυναίκα (ας την ονομάσουμε "μπασαβιόλα", όχι γιατί φοβόμαστε τις λέξεις, αλλά γιατί έτσι γίνεται η ανάλυση πιο... αλληγορική και χαριτοδιπλωμένη όπως ταιριάζει σε μια κυρία του βεληνεκούς μου, που έχει πήξει στη σαχλαμάρα για να μην πέσει στην κατάθλιψη).
Επίσης θα επιδοθώ ελεύθερα στο αγαπημένο μου σπορ. Τις γενικεύσεις!  Οι σαχλαμάρες τις σηκώνουν τις γενικεύσεις...

Αβάντι μαέστρο!

Για να μαθαίνουμε λοιπόν, η μπασαβιόλα ή κοινώς η βιόλα, είναι ένα έγχορδο όργανο με τέσσερις χορδές διαφορετικού πάχους που κουρδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης (Ντο-Σολ-Ρε-Λα).

Η θηλυκή "μπασαβιόλα" στην οποία και αναφερόμαστε θα λέγαμε ότι είναι αυτοκουρδιζόμενη κατά διαστήματα μήνα (Μι-Ρε-Ξε-Φτυ-Λα), κατά τα οποία σταματάει να έχει βαθύτερο ήχο από το βιολί (όπως συνήθως) και τσιρίζει σαν ντιβανοκασέλα που έχει ανέβει πάνω της η χοντρή του θησαυρού και χορεύει λαμπάντα. Και προφανώς η μπασαβιόλα παίζεται με δοξάρι (if you know what I mean), αν και γενικά παίζεται με ότι έχεις εύκαιρο εφόσον την πετύχεις στις καλές της (την μπασαβιόλα? Ναι, την μπασαβιόλα! Σιωπή!).

Όλες οι μπασαβιόλες όμως δεν είναι το ίδιο. Η κάθε μία έχει δικό τη θεό (κι άλλες ενίοτε δεν έχουν ούτε το θεό τους) και άρα παίζονται με διαφορετικό τρόπο. Μεγάλα σου ατού, η τεχνική και το μεγάλο δοξάρι, γιατί αλλιώς έχεις θέμα και τότε πρέπει ή να έχεις πολλά λεφτά ή γερό κούτελο ή να ανέχεσαι όλα της τα φάλτσα (μερικές φορές και όλα αυτά ταυτόχρονα). Το δοξάρι λοιπόν, πρέπει να είναι τεντωμένο και σκληρό ανά πάσα στιγμή και αλειμμένο με ρετσίνι για να "πιάνει" καλύτερα στις χορδές της βιόλας. Εξού και η φράση "γλυκοδόξαρος" (?!).

Μην προσπαθήσεις να καταλάβεις μια βιόλα. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να νιώσεις ποτέ πως είναι να έχεις τέσσερις χορδές, και όλες ευαίσθητες!!! Όποια χορδή και να αγγίξεις, χάνεις! Μιλάμε για lose-lose situation. Κάθε στιγμή να έχεις στο μυαλό σου ότι μπορεί να είσαι με το αναλόγιο στημένο, τα βιβλία με τις νότες ανοιχτά και το δoξάρι ανά χείρας έτοιμος να παίξεις "τις κάλτσες σου", και τελικά να μείνεις με το... δοξάρι στο χέρι.

Μέσα στη διαφορετικότητά τους, οι μπασαβιόλες έχουν έναν κοινό σκοπό. Έτσι και σε βάλουν στο μάτι πρέπει να σε βάλουν και στο μουνί τους (συγνώμη, στο "ηχείο" τους) γιατί ξέρουν ότι από 'κει δύσκολα φεύγεις φίλε οργανοπαίχτη, εκτός και εάν έχεις βρει άλλο ηχείο να χωθείς. Γι' αυτό και όσο την... οργανοπαίζεις, σου απαγορεύει να παίξεις άλλο μουσικό όργανο. Έτσι κι εσύ άμα δεις καμία άλλη βιόλα (έτσι λίγο πιο γυαλιστερή)... παίζετε στα κρυφά κανά δυο κομμάτια να ευθυμήσετε, και παρακαλάς τον ανύπαρκτο να μη σε πάρει χαμπάρι η δική σου μπασαβιόλα, σου πάρει το δοξάρι και το κάνει οδοντογλυφίδες για τα καναπεδάκια που θα σερβίρει στην κηδεία σου.

Εύλογο συμπέρασμα: Τρίο, κουαρτέτα και λοιπές μουσικές δωματίου δεν θα κάνεις εύκολα! Αλλά δεν είναι και αδύνατον να βρεις μια βιόλα που να μην πετάει σκλήθρες στη θέαση άλλης βιόλας την οποία θα παίζεις εναλλάξ... Αν έχεις δοξάρι και τεχνική διάβαινε και οι βιόλες θα σε ακολουθούν! Είναι "δοξαροεξαρτόμενες".

Τώρα... πως παίζεται... Εδώ είναι τα δύσκολα, γιατί η μπασαβιόλα είναι φτιαγμένη για να νομίζεις ότι την παίζεις, αλλά στην ουσία να σε παίζει αυτή. Εάν δε, θεωρείσαι κελεπούρι... την πάτησες. Έχεις βρεθεί με συμβόλαιο αποκλειστικού παιξίματος στο πιτς φυτίλι (και τότε στους κύκλους των μπασαβιόλων λέγεται ότι η συμβία σου "παίζει παπάδες" και όλες οι άλλες τη ζηλεύουν και θέλουν να της μοιάσουν).

Για να μην πέσεις σε αυτή την παγίδα θέλει μαεστρία και αυτοσυγκράτηση στις εκτελέσεις σου γιατί εσείς οι οργανοπαίχτες όταν παίζετε... δεν λειτουργεί το μυαλό καθόλου. Πρόσεξέ με καλά. O χαρακτηριστικός συνεχής ήχος της βιόλας δημιουργείται όπως είπαμε με το γλύστριμα του δοξαριού πάνω στις χορδές. Με έλεγχο στην πίεση και την ταχύτητα του δοξαριού (το οποίο λειτουργεί ως προέκταση του ενός χεριού) και με τις κατάλληλες κινήσεις και λαβές των δακτύλων του άλλου χεριού στις χορδές, μπορείς να επηρεάσεις κατά την εκτέλεση ενός μουσικού κομματιού τα πάντα:

1. τη δυναμική (από molto pianissimo μέχρι molto fortissimo),
2. τους εκφραστικούς χρωματισμούς (π.χ. παθητικά, τραγουδιστά, με κέφι, θριαμβευτικά, θλιμμένα)
3. και την άρθρωση μεταξύ των φθόγγων, όπως το πηδηχτό (saltato), το τονισμένο (marcato), το τρεμουλιαστό (tremolo), το τσιμπητό (pizzicato), τις τρίλιες (trillo), τους αρπισμούς (arpeggio), με γλύστρημα (glissando) κ.ά 

και κατ' επέκταση πόσο υπάκουη θα είναι η βιόλα σου και πόσο σωστά θα παίζει τις νότες που της δίνεις εντολή.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Όσο πιο καλοσχηματισμένη η μπασαβιόλα (ξύλο, σώμα, ράχη, κυρτότητα των επιφανειών, φινίρισμα, λούστρο), τόσο πιο εύκολο να ρουφηχτείς από το ηχείο της και να πας χαμένος. Κάτι σαν μαύρη τρύπα. Επίσης οι λίγο ατσούμπαλες μπασαβιόλες έχουν αναπτύξει τεχνικές παιξίματος τόσο καλές που επίσης κολλάς και αντί να τις παίζεις εσύ, αυτές παίζουν μόνες τους κι εσύ χορεύεις. Οι κατασκευαστικά άριστες μπασαβιόλες βέβαια δεν βγάζουν απαραίτητα και ανάλογο ήχο. Ομολογουμένως υπάρχουν μερικά ηχεία που δύσκολα τους αντιστέκεσαι από την όψη και μόνο, και κομμάτια να γίνει ο ήχος... (εσύ έτσι κι αλλιώς τέλεια τα ακούς όλα την ώρα της εκτέλεσης του κομματιού ακόμα κι αν η βιόλα δε σταυρώνει νότα). Αυτές οι βιόλες (που τελικά αποδεικνύεται ότι είναι χαζοβιόλες) είναι και οι πιο επικίνδυνες γιατί είσαι και "ηχειάκιας" όπως είπαμε και παραπάνω και τι να σε κάνουμε τώρα. Δε σου βγάζουν καλά τα γυρίσματα, στις ψηλές φαλτσάρουν και στις χαμηλές βαριούνται. Επίσης υπερκουρδίζονται με το παραμικρό και ηρεμούν μόνο με μικρά, στραφταλιζέ, πλατινένια αντικείμενα (από μονόπετρα και πάνω). Με τις χαζοβιόλες, ζυγίζεις τα υπέρ, τα κατά και τα κουράγια σου, παίρνεις τα ρίσκα σου κι αποφασίζεις...

Στο εσωτερικό του οργάνου, εκεί απ' όπου περνάει η «ψηλότερη» χορδή και σφηνωμένη ανάμεσα στο καπάκι και στη ράχη του βιολιού βρίσκεται η ψυχή: ένα λεπτό ραβδάκι από πεύκο που μεταβιβάζει τις ταλαντώσεις των χορδών στη ράχη του οργάνου, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση του χαρακτηριστικού ήχου της βιόλας. Αυτό δεν το πειράζουμε συνήθως αν δεν ξέρουμε τι κάνουμε, γιατί εάν μεν ερεθιστεί από το παίξιμό σου την έχεις σκλάβα σου για πάντα (ή για μεγάλο χρονικό διάστημα τέλος πάντων) και σου παίζει τις καλύτερες μελωδίες, αλλά εάν από την άλλη το σπάσεις... Θα σε φτάσει στα Ιμαλάια σέρνοντας!

Πήγαμε κι εχθές στη πορεία...

Ετοιμαστήκαμε όπως κάθε φορά, "ετοιμοπόλεμοι" και ενθουσιασμένοι φύγαμε με όλα τα απαραίτητα στην τσάντα, ταυτότητα, malox, μπαμπάκι, χαρτομάντιλα, κασκόλ, μάσκες (αρκετές και για άλλους), τσιγάρα, φραπέ σπιτικό και πήραμε τον ηλεκτρικό. 

Χαρήκαμε που είδαμε τόσο κόσμο, τσέκαραμε τα μπλοκ, μιλήσαμε με γνωστούς, γνωρίσαμε αγνώστους, φωνάξαμε συνθήματα, χαζέψαμε τα ευφάνταστα πανό, τραβήξαμε φωτογραφίες και βιντεάκια από στιγμιότυπα που θα βγάζαμε στο ίντερνετ μετά, τραγουδήσαμε επαναστατικά τραγούδια, ζήσαμε μια ενότητα που μας γέμισε τις μπαταρίες, μιλήσαμε με διπλανούς μας και νιώσαμε λιγότερο μόνοι.

Μετά... φάγαμε δακρυγόνα χωρίς λόγο, αναρωτηθήκαμε που πήγε οι συνείδηση των ανθρώπων κάτω από τις στολές, συνειδητοποιήσαμε ότι δεδομένης της κατάστασης και πάλι μειοψηφία ήμασταν σε σχέση με τους πληγέντες από την κρίση, καταλάβαμε πως με 24ωρες δε γίνεται δουλειά και πως τα σωματεία, οι οργανώσεις, οι ενώσεις κτλ δεν κάνουν τόσο αποτελεσματική δουλειά ώστε να οργανώσουν τον κόσμο, τους συγχωρήσαμε, χαρήκαμε που τουλάχιστον παλεύουμε ακόμα με αυτά που έχουμε, γυρίσαμε στα σπίτια μας σχετικά εκτονωμένοι και ευχόμενοι να μην έφευγε κανείς εώς ότου γινόταν κάτι διαφορετικό.

Κάναμε ένα μπάνιο να φύγει από πάνω μας η "φυτοφαρμακίλα", συνεχίσαμε τη μέρα μας, παλέψαμε με τις υποχρεώσεις, τις σκέψεις, τις σχέσεις και τα διλήμματα μας, είδαμε άλλους που δεν παραβρέθηκαν να συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε τίποτα και άλλους που μας κοιτούσαν με μια καμουφλαρισμένη λύπηση (όχι μόνο για εμάς αλλά και για τους ίδιους), τσακωθήκαμε με μερικούς που τους την είπαμε γιατί κάνανε το λάθος και μας κλάφτηκαν ενώ ήταν απόντες από την πορεία, και το βράδυ κοιμηθήκαμε με μια σκέψη που μας προκαλεί κατάθλιψη.

 

Έλα μωρέ, τόσες απεργίες γίνανε και τι καταφέραμε; (αυτοκριτική; Αφού δεν απεργούσες ρε…)

Δεν το χαρίζω το μεροκάματο ρε… (δήθεν προωθημένη κουβέντα)

Πάλι 24ωρη; Να γίνει διαρκείας να απεργήσω… (ναι καλά, μας έπεισες, σιγά μη σκίσεις το λάβαρο)

Έχω ανάγκη το μεροκάματο (οι άλλοι δεν το έχουν, είναι εισοδηματίες)

Οι συνδικαλιστές είναι λαμόγια (κι εσύ που τους εκλέγεις τόσα χρόνια;)

Όλα είναι προαποφασισμένα , παίζονται διεθνείς συνομωσίες (κι εσύ μελετάς μυστικά κείμενα να ξέρεις τι γίνεται ε;)

Είχαμε εκλογές. Ο λαός αποφάσισε αλλιώς. (φταίει ο λαός, φταίει η μαύρη μας η μοίρα;)

Έχω πολλή δουλειά αύριο, δεν γίνεται, εγώ θα τρέξω μεθαύριο. (ε και;)

Έχουμε γίνει γραφικοί. (κάποια στιγμή γίναμε και πολλοί, μην το ξεχνάς)

Εσύ δεν έχεις παιδιά ρε… (αμάρτησα για το παιδί μου) 

Κι αν βγούμε στο δρόμο τι θα γίνει; (χωρίς άλλα μεσογειακά παραδείγματα, πέρσι έριξες μια κυβέρνηση, δε σου φτάνει;)

 

Δυο κουβέντες μόνο μετά το απάνθισμα επιχειρημάτων. Τιμή στους ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα που αύριο θα απεργήσουν. Αλληλεγγύη στους ανθρώπους της μαύρης εργασίας που βιώνουν συνθήκες σκλαβιάς. Είναι αυτοί που σου φτιάχνουν τον καφέ και το σάντουιτς. Χλεύη σε όσους ΔΥ αύριο πάνε στη δουλίτσα τους για να μη χάσουν το μεροκάματο. Τέρμα η κλάψα με τον καφέ. «Μας κόβουνε, μας φορολογούνε, μας εξαθλιώνουν». Αν είσαι αύριο απεργοσπάστης μη μου ξαναμιλήσεις για την «παλιοκατάσταση» μεγάλε…

Πηγή: Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ – Red Kangaroo's Blog

Υ.Γ Ζητώ συγνωμη που δεν έχω βάλει το ίδιο video του τραγουδιού όπως στο πρωτότυπο κείμενο, αλλά για κάποιο λόγο (μάλλον για να εκτεθώ πάλι!) δεν το βρίσκω . Μπορείτε να το ακούσετε βέβαια στο ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ. Είναι σαφώς καλύτερη η εκτέλεση.

 

Έκπληκτη άκουσα άνθρωπο να μου λέει πως κινείται "στα πρόθυρα της λογικής"! 

Καλό κι αυτό σκέφτηκα, σάμπως ο μόνος είναι...? Αλλά μήπως εννοούσε "πλαίσια"? 

Ρωτάω και παίρνω την εξής απάντηση, με στυλ και σεξ-απίλ (αλά Ριτζ "the bold and the beautiful"): 

"η λογική και η τρέλα δεν εχουν πλαίσια, καλή μου. Έχουν μόνο πρόθυρα"...

Χμμμ... ναι... Δικό μου το λάθος. Στης λογικής τα πρόθυρα κινείται τελικά, απλά δεν πέρασε ποτέ τις θύρες και είναι ακόμα στην απ'έξω!

Ποιά είναι η απορία μου θα μου πείτε... Εδώ την έχω κι αυτή.

Γιατί μπλέκονται μερικοί και δε μένουν στο: "μανίτσα, γουστάρεις να σου ρίξω ένα μανίκι?". 
Αν είχα πιεί αρκετά μπορεί και να δεχόμουν!

Επίσης σήμερα μια συνάδελφος κήρυξε 6ώρο αυτομαστίγωμα προκειμένου να πείσει τους υπόλοιπους να απεργήσουν και να λειτουργήσουμε με προσωπικό ασφαλείας. Εις μάτην όμως... Όλοι είχαν κι από "κάτι"... 

Σου γράφω γιατί... 

 ...θυμάμαι ότι σου άρεσε η βροχή όσο και εμένα.

Εμένα όμως, ούτε η "τυχαιότητα" της μπόρας δε μου χαρίστηκε αυτή τη φορά. Έβρεξε μόνο για όσο ήμουνα στη δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούσα να βγω να βραχώ όσο και όπως ήθελα γιατί όποτε έβγαινα έξω έπρεπε να είμαι ζωσμένη με beeper, με ασύρματα τηλέφωνα και γύρω μου είχε παντού κάμερες να παρακολουθούν μην τυχόν και κάνω κάτι το μη πρέπον. Όπως ας πούμε να μιλάω με συνοδούς ασθενών χωρίς να μου έχουν απευθύνει το λόγο, να συναναστρέφομαι με συναδέλφους πέραν του 10λεπτου και να μην είμαστε περισσότεροι από τρεις μαζί γιατί... αλήθεια, γιατί όλα αυτά? Α, ναι! Θυμήθηκα. Γιατί οι κάμερες μπήκαν για να αποτρέψουν πιθανούς κλέφτες, ταραχοποιά στοιχεία και πρεζάκια. Χάρηκαν οι λοιποί αφελείς εργαζόμενοι, άλλα μόνο όταν μπήκαν κατάλαβαν ότι οι κλέφτες, τα ταραχοποιά στοιχεία και τα πρεζάκια για την επιχείρηση ήμασταν εμείς. Εμείς, που ψάχνουμε αφορμή να τη σκαπουλάρουμε κάνοντας τσιγάρο με άλλους όμοιούς μας ταραχοποιούς (το είπα ή το ξέχασα ότι ανεπίσημα μεν, εφαρμόσιμα δε, απαγορεύονται τα ραδιοφωνάκια, τα γέλια και γενικά τα "πολλά-πολλά"?). Εμείς, που μιας και δε δουλεύουμε αρκετά ενώ συνεχίζουμε και πληρωνόμαστε για ένα συμπαγές 8ωρο (το λιγότερο) είμαστε κλέφτες. Εμείς, που αφού μερικοί από εμάς έχουμε ακόμα το ένστικτο της ζωής μέσα μας (και όχι της σκέτης ύπαρξης), φοβούνται μήπως και ξαναπέσουμε στην "πρέζα" και τους παρατήσουμε για να ζήσουμε. Εμείς είμαστε και τα πρεζάκια της ζωής που θέλουν να αποτρέψουν λοιπόν. 

Έτσι, εκείνο το βράδυ βγήκα 2-3 φορές και κάθισα φάτσα φόρα στην κάμερα. Έκανα δηλαδή και την επανάστασή μου η δειλή, αλλά για τους υπόλοιπους... Ήρωας! (κλασική περίπτωση μονόφθαλμου που βασιλεύει στους τυφλούς). Έκατσα λοιπόν κάτω από το υπόστεγο και έβλεπα κάτι αγαπημένο μου να πηγαίνει χαμένο. Τι ωραία μπόρα! Τι ωραία η μυρωδιά του βρεγμένου χώματός. Ήμουν όμως ανικανοποίητη συνεχώς. Σαν τα σκυλιά που βλέπουν θάλασσα, θέλουν τόσο πολύ να μπουν να κάνουν "τα δικά τους", αλλά που δυστυχώς η παραλία δεν είναι animal friendly και παραμένουν να λυσσομανούν δεμένα με το λουρί του αφεντικού τους. Κι έτσι και ενοχλήσουν πολύ με την αταξία που προκαλούν τότε έχει και τιμωρία. Έτσι είναι. Δεν εναντιωνόμαστε ποτέ στο χέρι που μας ταΐζει, δε λένε? Κι αν τύχει και εναντιωθείς τέτοιες εποχές, εάν δυσανασχετίσεις έστω που σου ρουφάει τη ζωή ο εργοδότης σου, σε δείχνουν με το δάχτυλο, σε λένε αχάριστο του χειρίστου είδους και σε κακολογούν μιας και παραπονιέσαι ενώ έχεις ακόμα δουλειά. Κουτσή, στραβή, αλλά δουλειά... Έχουν δίκιο άραγε? Ποιος ξέρει... Μεγάλο μπέρδεμα.

Έμπαινα κι εγώ μέσα έχοντας τύψεις που αισθάνομαι έτσι και το μόνο που έκανα ήταν να φαντασιώνομαι ότι τα σπάω όλα και μετά κάθομαι ατάραχη πάνω στα συντρίμμια και καπνίζω. Καπνίζω συνέχεια μέχρι να τελειώσει η βάρδια μου, να έρθουν οι πρωινοί, να τα δουν όλα λαμπόγυαλο και έτσι σοκαρισμένοι ήδη όπως είναι, με παρακολουθούν να βγάζω την ποδιά μου και να φεύγω. Το ίδιο σιωπηλή και ατάραχη. Έτσι κι αλλιώς, απαγορεύονται οι συναναστροφές δε λένε? Ας το καθολικοποιήσω λοιπόν να ξεμπερδεύω.

Δεν είναι η ζωή μας σαν μια γαμημένη εντολή, όπως είπες. Χαίρομαι όμως που με σκέφτεσαι. Είναι μεγάλο πράγμα για μένα αλήθεια, όταν τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο αόρατη που συχνά τρέχω να βεβαιωθώ πως υπάρχει ακόμα το ειδωλο μου στον καθρέφτη. Το καθολικοποιώ κι αυτό το "αορατιλίκι" και συνειδητοποιώ πως δεν είναι και εντελώς ανακριβές τελικά. Και η φωνή μου είναι αντίστοιχα αόρατη. Είναι άηχη. Σχεδόν... Ακούγονται ακόμα τα τυπικά "τι κάνεις", "ας τα λέμε καλά" και λοιπές αυτιστικά επαναλαμβανόμενες μπουρδολογίες. 
 

Παύω να μιλάω και ξεμπερδεύω κι από αυτό. Μόνο θα φωνάζω από εδώ και πέρα. Θα φωνάζω στους δρόμους πόσο αθεράπευτο πρεζάκι είμαι και πόσο θέλω να ζήσω. Θα φωνάζω μαζί με άλλους που θεωρούν το ίδιο αυτονόητη και άξια μεγάλου αγώνα τη συγκεκριμένη πρέζα και μια δόση ζωής.

Θα 'ρθεις ή όχι?

Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει πέτσα και εναλλακτικά αναφέρεται και στην παχιά κρούστα των γαλακτοκομικών προϊόντων. Μεταφορικά δηλώνει την ηθικότητα. Ξετσίπωτος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει δέρμα (μεταφ. δίχως ηθικό φραγμό). Άλλοι θεωρούν ότι είναι, πιθανόν, σλαβικής προέλευσης (tsipa), ενώ άλλοι το συνδέουν με το μεσαιωνικό τσεμπέρι (στη Λευκάδα τσίπα είναι το μαύρο ή το καφέ κεφαλομάντηλο των γυναικών), ή με τη σίφα του Ησύχιου (υμένες που καλύπτουν το πρόσωπο του εμβρύου). Στην ποντιακή διάλεκτο “τσίπα” σημαίνει ομφαλός. Ας ασχοληθούμε λοιπόν (γιατί δικό μου είναι το blog και ότι θέλω κάνω) με την τσίπα κάτω από το πρίσμα της μεταφορικής της έννοιας. Την ηθική.

Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη "ήθος" που σημαίνει "χαρακτήρας" με την ευρεία έννοια και ονομάζεται η συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Έχει σχέση με τα ψυχικά χαρίσματά του ανθρώπου που τη φέρει και την αντίληψή του ως προς τον κόσμο που τον περιβάλλει. Βεβαίως και λογικό, κάθε άνθρωπος να βλέπει τον κόσμο με τα "δικά του μάτια", να τον αξιολογεί δηλαδή όπως αυτός είναι συνηθισμένος, μ' ένα δικό του τρόπο, ξεκινώντας όμως πάντα από μερικές γενικές κοινές κατευθύνσεις.

Ο σύγχρονος ορισμός της ηθικής: 

"Ηθική είναι η συστηματική μελέτη της φύσης και της αξίας των εννοιών 'καλό', 'κακό', 'πρέπει', 'ορθό', 'λάθος', κλπ., και τις γενικές αρχές που δικαιολογούν και δικαιώνουν την εφαρμογή τους σε οτιδήποτε".

Το επόμενο θέμα που αναδύεται βέβαια είναι ποιος είναι ο ορισμός του "καλού" και τι κάνει μια πράξη καλή ή κακή, σωστή ή λάθος και κατ' επέκταση, ποια είναι τα όρια μεταξύ μιας ηθικής πράξης και μιας ανήθικης; Μετριέται η ηθικότητα; Και εάν ναι, πως μπορούμε να “μετρήσουμε” την ηθικότητα μιας πράξης;


Aυτά τα ερωτήματα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανθρώπινη συμπεριφορά (και στην ανθρώπινη ιστορία) και οι απαντήσεις συχνά είναι αντιφατικές, αντίθετες ή διαφέρουν διαμετρικά με βάση το χώρο και τη χρονική περίοδο. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πάντα κάποιες γενικές παραδοχές.

Mεγάλα ονόματα φιλοσόφων έχουν προσπαθήσει να διερευνήσουν, με τον δικό τους πάντα τρόπο, αυτό το καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Οι Αριστοτέλης, Χιούμ, Καντ, Μιλλ, καθένας έδωσε τις δικές του απαντήσεις στο ερώτημα του τι είναι ηθικό και τι όχι. Κι εδώ το πρόβλημα πάντα φαίνεται πως είναι η αντίληψη της ηθικής, που καθορίζεται σύμφωνα με τα ήθη και έθιμα ενός και μόνο συνδυασμού. Του τόπου και του χρόνου.

Επίσης, το θέμα απασχολεί και την επιστήμη της ψυχολογίας, από πολλές διαφορετικές σκοπιές. Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι, ίσως με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Δρ. Ζιμπάρντο, ενδιαφέρονται να δουν πως οι κοινωνικές συνθήκες μπορούν να αλλάξουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων κάνοντας τους περισσότερο ή λιγότερο ηθικούς. Έρευνες όπως το πασίγνωστο πείραμα της φυλακής του Στανφορντ ή το πείραμα του Μίλγκραμ έδειξαν πως η ανθρώπινη ηθικότητα είναι λίγο... ρευστή. Εξαρτάται από την διατύπωση του ηθικού ζητήματος, τις προδιαθέσεις μας, τις κοινωνικές συνθήκες αλλά και το αναμενόμενο τελικό αποτέλεσμα. Βλέπουμε πως το καλό και το κακό δεν έχουν ξεκάθαρα όρια. Μια πράξη που σε μια δεδομένη στιγμή μας φαίνεται απολύτως ηθική και δικαιολογημένη, μπορεί να γίνει εντελώς ανήθικη και τούμπαλιν σε χρόνο dt.

Η δύσκολη περίοδος που ζούμε, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για κάθε είδους εχθρικά συναισθήματα απέναντι σε συνανθρώπους μας (ρατσισμός σε όλες τις εκφάνσεις του, ανταγωνιστικότητα, μεταναστευτικά ζητήματα, οικονομική ανέχεια,  κ.α.).

Πρέπει να έχουμε όλα αυτά στο νου μας όταν καλούμαστε να κάνουμε οποιαδήποτε κίνηση ή ακόμα κι όταν αποφασίσουμε να μην κάνουμε καμία, κυρίως όταν βάσει αυτής της δράσης ή αδράνειάς μας διακυβεύεται η ζωή τρίτων. Αυτό, από μόνο του, θα έπρεπε να είναι μεγάλο φορτίο για όλους μας, για τον τρόπο που ζούμε, γι' αυτά που λέμε, ακόμα και για το προς τα που στοχεύουμε το θυμό μας όταν πιεζόμαστε από παντού...

Ενώ καθόμουν απελπισμένη, συντετριμμένη, απογοητευμένη και άδεια από λόγια μιας και όλα έχουν ήδη είτε ειπωθεί, είτε αποτυπωθεί σε βίντεο και φωτογραφίες με όλους τους τρόπους και σε όλα τα γλωσσικά-μορφωτικά επίπεδα..... ΤΣΟΥΠ! Μου ήρθε μια απορία...

Γιατί σε αυτούς που θέτουν υποψηφιότητα για βουλευτές δε γίνεται ψυχολογικό τεστ και σε περίπτωση που εκλέγονται να επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες?

Ξέρετε από τι μπελάδες θα γλιτώναμε? Έχει τόσους τελειωτικά και αμετακλήτως παβαλωμένους η Βουλή που θα ήταν πιο δόκιμο να μετονομαστεί σε "Ίδρυμα Ψυχικά Νοσούντων"!

«Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και περισσότερο - γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος - , αλλά ο φόβος δε μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του.» 

Μάρω Βαμβουνάκη

Κάπνισα τόσο πολύ αυτές τις μέρες που τελείωσα 3 αναπτήρες, το ξέρεις? Σε μπέρδεψα, σε "γάμησα", σε φοβήθηκα, σε ονειρεύτηκα, σε έπαιξα και μετά σε άφησα μου είπες. Με το ζόρι... αλλά σε άφησα... Με άφησες κι εσύ βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα από αυτές που δε θα κάνουμε ποτέ.

Τώρα έγινα πωλήτρια πάλι. Μπλουζάκια Μπένετον στο Πέραμα. Θυμάσαι? Έβαλα προσφορές και ξεπουλάω όσο-όσο. Τ' αφεντικό τρελάθηκε! Μπορεί να σπάσει η γκίνια και να πάρει κάποιος. Μη μου μείνει και το εμπόρευμα... Είναι καλή η προσφορά. Στα 3 μπλουζάκια μια ελπίδα δώρο. Του αγοραστή, της πωλήτριας, αδιάφορο... αρκεί να θυσιαστεί κάτι και να ξεφορτωθώ το εμπόρευμα. Όλοι χρειάζονται μια ελπίδα κι αυτή δεν αγοράζεται. Χαρίζεται. Είναι καλή η προσφορά, παραδέξου το.