Σου γράφω γιατί... 

 ...θυμάμαι ότι σου άρεσε η βροχή όσο και εμένα.

Εμένα όμως, ούτε η "τυχαιότητα" της μπόρας δε μου χαρίστηκε αυτή τη φορά. Έβρεξε μόνο για όσο ήμουνα στη δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούσα να βγω να βραχώ όσο και όπως ήθελα γιατί όποτε έβγαινα έξω έπρεπε να είμαι ζωσμένη με beeper, με ασύρματα τηλέφωνα και γύρω μου είχε παντού κάμερες να παρακολουθούν μην τυχόν και κάνω κάτι το μη πρέπον. Όπως ας πούμε να μιλάω με συνοδούς ασθενών χωρίς να μου έχουν απευθύνει το λόγο, να συναναστρέφομαι με συναδέλφους πέραν του 10λεπτου και να μην είμαστε περισσότεροι από τρεις μαζί γιατί... αλήθεια, γιατί όλα αυτά? Α, ναι! Θυμήθηκα. Γιατί οι κάμερες μπήκαν για να αποτρέψουν πιθανούς κλέφτες, ταραχοποιά στοιχεία και πρεζάκια. Χάρηκαν οι λοιποί αφελείς εργαζόμενοι, άλλα μόνο όταν μπήκαν κατάλαβαν ότι οι κλέφτες, τα ταραχοποιά στοιχεία και τα πρεζάκια για την επιχείρηση ήμασταν εμείς. Εμείς, που ψάχνουμε αφορμή να τη σκαπουλάρουμε κάνοντας τσιγάρο με άλλους όμοιούς μας ταραχοποιούς (το είπα ή το ξέχασα ότι ανεπίσημα μεν, εφαρμόσιμα δε, απαγορεύονται τα ραδιοφωνάκια, τα γέλια και γενικά τα "πολλά-πολλά"?). Εμείς, που μιας και δε δουλεύουμε αρκετά ενώ συνεχίζουμε και πληρωνόμαστε για ένα συμπαγές 8ωρο (το λιγότερο) είμαστε κλέφτες. Εμείς, που αφού μερικοί από εμάς έχουμε ακόμα το ένστικτο της ζωής μέσα μας (και όχι της σκέτης ύπαρξης), φοβούνται μήπως και ξαναπέσουμε στην "πρέζα" και τους παρατήσουμε για να ζήσουμε. Εμείς είμαστε και τα πρεζάκια της ζωής που θέλουν να αποτρέψουν λοιπόν. 

Έτσι, εκείνο το βράδυ βγήκα 2-3 φορές και κάθισα φάτσα φόρα στην κάμερα. Έκανα δηλαδή και την επανάστασή μου η δειλή, αλλά για τους υπόλοιπους... Ήρωας! (κλασική περίπτωση μονόφθαλμου που βασιλεύει στους τυφλούς). Έκατσα λοιπόν κάτω από το υπόστεγο και έβλεπα κάτι αγαπημένο μου να πηγαίνει χαμένο. Τι ωραία μπόρα! Τι ωραία η μυρωδιά του βρεγμένου χώματός. Ήμουν όμως ανικανοποίητη συνεχώς. Σαν τα σκυλιά που βλέπουν θάλασσα, θέλουν τόσο πολύ να μπουν να κάνουν "τα δικά τους", αλλά που δυστυχώς η παραλία δεν είναι animal friendly και παραμένουν να λυσσομανούν δεμένα με το λουρί του αφεντικού τους. Κι έτσι και ενοχλήσουν πολύ με την αταξία που προκαλούν τότε έχει και τιμωρία. Έτσι είναι. Δεν εναντιωνόμαστε ποτέ στο χέρι που μας ταΐζει, δε λένε? Κι αν τύχει και εναντιωθείς τέτοιες εποχές, εάν δυσανασχετίσεις έστω που σου ρουφάει τη ζωή ο εργοδότης σου, σε δείχνουν με το δάχτυλο, σε λένε αχάριστο του χειρίστου είδους και σε κακολογούν μιας και παραπονιέσαι ενώ έχεις ακόμα δουλειά. Κουτσή, στραβή, αλλά δουλειά... Έχουν δίκιο άραγε? Ποιος ξέρει... Μεγάλο μπέρδεμα.

Έμπαινα κι εγώ μέσα έχοντας τύψεις που αισθάνομαι έτσι και το μόνο που έκανα ήταν να φαντασιώνομαι ότι τα σπάω όλα και μετά κάθομαι ατάραχη πάνω στα συντρίμμια και καπνίζω. Καπνίζω συνέχεια μέχρι να τελειώσει η βάρδια μου, να έρθουν οι πρωινοί, να τα δουν όλα λαμπόγυαλο και έτσι σοκαρισμένοι ήδη όπως είναι, με παρακολουθούν να βγάζω την ποδιά μου και να φεύγω. Το ίδιο σιωπηλή και ατάραχη. Έτσι κι αλλιώς, απαγορεύονται οι συναναστροφές δε λένε? Ας το καθολικοποιήσω λοιπόν να ξεμπερδεύω.

Δεν είναι η ζωή μας σαν μια γαμημένη εντολή, όπως είπες. Χαίρομαι όμως που με σκέφτεσαι. Είναι μεγάλο πράγμα για μένα αλήθεια, όταν τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο αόρατη που συχνά τρέχω να βεβαιωθώ πως υπάρχει ακόμα το ειδωλο μου στον καθρέφτη. Το καθολικοποιώ κι αυτό το "αορατιλίκι" και συνειδητοποιώ πως δεν είναι και εντελώς ανακριβές τελικά. Και η φωνή μου είναι αντίστοιχα αόρατη. Είναι άηχη. Σχεδόν... Ακούγονται ακόμα τα τυπικά "τι κάνεις", "ας τα λέμε καλά" και λοιπές αυτιστικά επαναλαμβανόμενες μπουρδολογίες. 
 

Παύω να μιλάω και ξεμπερδεύω κι από αυτό. Μόνο θα φωνάζω από εδώ και πέρα. Θα φωνάζω στους δρόμους πόσο αθεράπευτο πρεζάκι είμαι και πόσο θέλω να ζήσω. Θα φωνάζω μαζί με άλλους που θεωρούν το ίδιο αυτονόητη και άξια μεγάλου αγώνα τη συγκεκριμένη πρέζα και μια δόση ζωής.

Θα 'ρθεις ή όχι?

Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει πέτσα και εναλλακτικά αναφέρεται και στην παχιά κρούστα των γαλακτοκομικών προϊόντων. Μεταφορικά δηλώνει την ηθικότητα. Ξετσίπωτος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει δέρμα (μεταφ. δίχως ηθικό φραγμό). Άλλοι θεωρούν ότι είναι, πιθανόν, σλαβικής προέλευσης (tsipa), ενώ άλλοι το συνδέουν με το μεσαιωνικό τσεμπέρι (στη Λευκάδα τσίπα είναι το μαύρο ή το καφέ κεφαλομάντηλο των γυναικών), ή με τη σίφα του Ησύχιου (υμένες που καλύπτουν το πρόσωπο του εμβρύου). Στην ποντιακή διάλεκτο “τσίπα” σημαίνει ομφαλός. Ας ασχοληθούμε λοιπόν (γιατί δικό μου είναι το blog και ότι θέλω κάνω) με την τσίπα κάτω από το πρίσμα της μεταφορικής της έννοιας. Την ηθική.

Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη "ήθος" που σημαίνει "χαρακτήρας" με την ευρεία έννοια και ονομάζεται η συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Έχει σχέση με τα ψυχικά χαρίσματά του ανθρώπου που τη φέρει και την αντίληψή του ως προς τον κόσμο που τον περιβάλλει. Βεβαίως και λογικό, κάθε άνθρωπος να βλέπει τον κόσμο με τα "δικά του μάτια", να τον αξιολογεί δηλαδή όπως αυτός είναι συνηθισμένος, μ' ένα δικό του τρόπο, ξεκινώντας όμως πάντα από μερικές γενικές κοινές κατευθύνσεις.

Ο σύγχρονος ορισμός της ηθικής: 

"Ηθική είναι η συστηματική μελέτη της φύσης και της αξίας των εννοιών 'καλό', 'κακό', 'πρέπει', 'ορθό', 'λάθος', κλπ., και τις γενικές αρχές που δικαιολογούν και δικαιώνουν την εφαρμογή τους σε οτιδήποτε".

Το επόμενο θέμα που αναδύεται βέβαια είναι ποιος είναι ο ορισμός του "καλού" και τι κάνει μια πράξη καλή ή κακή, σωστή ή λάθος και κατ' επέκταση, ποια είναι τα όρια μεταξύ μιας ηθικής πράξης και μιας ανήθικης; Μετριέται η ηθικότητα; Και εάν ναι, πως μπορούμε να “μετρήσουμε” την ηθικότητα μιας πράξης;


Aυτά τα ερωτήματα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανθρώπινη συμπεριφορά (και στην ανθρώπινη ιστορία) και οι απαντήσεις συχνά είναι αντιφατικές, αντίθετες ή διαφέρουν διαμετρικά με βάση το χώρο και τη χρονική περίοδο. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πάντα κάποιες γενικές παραδοχές.

Mεγάλα ονόματα φιλοσόφων έχουν προσπαθήσει να διερευνήσουν, με τον δικό τους πάντα τρόπο, αυτό το καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Οι Αριστοτέλης, Χιούμ, Καντ, Μιλλ, καθένας έδωσε τις δικές του απαντήσεις στο ερώτημα του τι είναι ηθικό και τι όχι. Κι εδώ το πρόβλημα πάντα φαίνεται πως είναι η αντίληψη της ηθικής, που καθορίζεται σύμφωνα με τα ήθη και έθιμα ενός και μόνο συνδυασμού. Του τόπου και του χρόνου.

Επίσης, το θέμα απασχολεί και την επιστήμη της ψυχολογίας, από πολλές διαφορετικές σκοπιές. Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι, ίσως με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Δρ. Ζιμπάρντο, ενδιαφέρονται να δουν πως οι κοινωνικές συνθήκες μπορούν να αλλάξουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων κάνοντας τους περισσότερο ή λιγότερο ηθικούς. Έρευνες όπως το πασίγνωστο πείραμα της φυλακής του Στανφορντ ή το πείραμα του Μίλγκραμ έδειξαν πως η ανθρώπινη ηθικότητα είναι λίγο... ρευστή. Εξαρτάται από την διατύπωση του ηθικού ζητήματος, τις προδιαθέσεις μας, τις κοινωνικές συνθήκες αλλά και το αναμενόμενο τελικό αποτέλεσμα. Βλέπουμε πως το καλό και το κακό δεν έχουν ξεκάθαρα όρια. Μια πράξη που σε μια δεδομένη στιγμή μας φαίνεται απολύτως ηθική και δικαιολογημένη, μπορεί να γίνει εντελώς ανήθικη και τούμπαλιν σε χρόνο dt.

Η δύσκολη περίοδος που ζούμε, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για κάθε είδους εχθρικά συναισθήματα απέναντι σε συνανθρώπους μας (ρατσισμός σε όλες τις εκφάνσεις του, ανταγωνιστικότητα, μεταναστευτικά ζητήματα, οικονομική ανέχεια,  κ.α.).

Πρέπει να έχουμε όλα αυτά στο νου μας όταν καλούμαστε να κάνουμε οποιαδήποτε κίνηση ή ακόμα κι όταν αποφασίσουμε να μην κάνουμε καμία, κυρίως όταν βάσει αυτής της δράσης ή αδράνειάς μας διακυβεύεται η ζωή τρίτων. Αυτό, από μόνο του, θα έπρεπε να είναι μεγάλο φορτίο για όλους μας, για τον τρόπο που ζούμε, γι' αυτά που λέμε, ακόμα και για το προς τα που στοχεύουμε το θυμό μας όταν πιεζόμαστε από παντού...

Ενώ καθόμουν απελπισμένη, συντετριμμένη, απογοητευμένη και άδεια από λόγια μιας και όλα έχουν ήδη είτε ειπωθεί, είτε αποτυπωθεί σε βίντεο και φωτογραφίες με όλους τους τρόπους και σε όλα τα γλωσσικά-μορφωτικά επίπεδα..... ΤΣΟΥΠ! Μου ήρθε μια απορία...

Γιατί σε αυτούς που θέτουν υποψηφιότητα για βουλευτές δε γίνεται ψυχολογικό τεστ και σε περίπτωση που εκλέγονται να επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες?

Ξέρετε από τι μπελάδες θα γλιτώναμε? Έχει τόσους τελειωτικά και αμετακλήτως παβαλωμένους η Βουλή που θα ήταν πιο δόκιμο να μετονομαστεί σε "Ίδρυμα Ψυχικά Νοσούντων"!

«Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και περισσότερο - γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος - , αλλά ο φόβος δε μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του.» 

Μάρω Βαμβουνάκη

Κάπνισα τόσο πολύ αυτές τις μέρες που τελείωσα 3 αναπτήρες, το ξέρεις? Σε μπέρδεψα, σε "γάμησα", σε φοβήθηκα, σε ονειρεύτηκα, σε έπαιξα και μετά σε άφησα μου είπες. Με το ζόρι... αλλά σε άφησα... Με άφησες κι εσύ βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα από αυτές που δε θα κάνουμε ποτέ.

Τώρα έγινα πωλήτρια πάλι. Μπλουζάκια Μπένετον στο Πέραμα. Θυμάσαι? Έβαλα προσφορές και ξεπουλάω όσο-όσο. Τ' αφεντικό τρελάθηκε! Μπορεί να σπάσει η γκίνια και να πάρει κάποιος. Μη μου μείνει και το εμπόρευμα... Είναι καλή η προσφορά. Στα 3 μπλουζάκια μια ελπίδα δώρο. Του αγοραστή, της πωλήτριας, αδιάφορο... αρκεί να θυσιαστεί κάτι και να ξεφορτωθώ το εμπόρευμα. Όλοι χρειάζονται μια ελπίδα κι αυτή δεν αγοράζεται. Χαρίζεται. Είναι καλή η προσφορά, παραδέξου το.

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.

Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.

Χορός ημιπαρθένων, δυο δυο,
μ’ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά,
επίσημα και τελετουργικά,
πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο.

Εκεί απειράριθμες παίρνετε πόζες.
Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές,
αύριο παναγίες, όσο προχτές,
ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες.

Ένα διάστημα παίζετε το τέρας
με τα τέσσερα πόδια κολλητά.
Τρέχετε και διαβάζετε μετά
τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».

Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη,
μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,
ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα τ’ άδειο σας κεφάλι!

Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα,
γλοιώδη στόματα υποκριτικά,
ανυποψίαστα, μηδενικά
πλάσματα, και γι’ αυτό προνομιούχα…

K. Γ. Καρυωτάκης

Είναι μερικές φράσεις που δεν αντέχω να τις ακούω. Ανεβάζω νευροπίεση, τεταρταίο πυρετό, τρελαίνομαι, βγάζω φλύκταινες, παθαίνω αμόκ, χολέρα κι έμπολα μαζί! Όλοι τις έχουμε ακούσει και όλοι έχουμε πει κάποιες σε κοινωνικές θειαδο-σογιο-εκδηλώσεις. Εδώ παραθέτω μερικές που μου έρχονται στο μυαλό τωρα, αφήνοντας εντελώς στην απ'έξω (και εντελώς συνειδητά) τα σχεσο-κλισέ (δεν το αντέχει η ιδιοσυγκρασία μου).

Ο δράστης ήταν άνθρωπος της διπλανής πόρτας. 

Ε ναι. Εάν υποθέσουμε ότι δεν ήταν ερημίτης ή δε ζούσε σε καμία στάνη σε βουνό... όλο και σε κάποιο σπίτι με πόρτα θα ζούσε και μάλιστα θα είχε κι άλλα σπίτια δίπλα του, με πόρτα επίσης!

Πιστεύω σε ένα ανώτερο ον.

Και πολύ καλά κάνεις, αλλά εάν έχεις στο μυαλό σου ότι υπάρχει μόνο ένα ον ανώτερο από σένα, τότε λάθος τα έχεις υπολογίσει. Ξέρεις πόσα "ανωτερότερα" όντα υπάρχουν; Όχι ε? Καλά το κατάλαβα...κλασική περίπτωση εγωκεντρισμού...

Φταίμε και εμείς για την κρίση.

Αυτό το πρώτο πληθυντικό κάνει τις οφθαλμικές μου κόρες μπίλια από φλιπεράκι που χτυπάει δεξιά κι αριστερά στο άσπρο των ματιών μου! Όχι κύριε! Δε φταίμε όλοι. Γιατί μιλάς και για μένα χωρίς να ξέρεις? Ξεκόλλα και μίλα για τον εαυτό σου που προφανώς κάτι γνωρίζεις παραπάνω για να το λες!

Νηστεύω για την αποτοξίνωση.

Και γιατί δεν κάνεις την "αποτοξίνωσή" σου τον Ιούλιο, τον Σεπτέμβρη έστω που έχεις φάει όλο το καλοκαίρι την Άρτα, τα Γιάννενα κι όλα τα γύρω χωρία, αλλά ένα περίεργο πράγμα σου τυχαίνει πάντα κάθε σαρακοστή και τελειώνει με μαθηματική ακρίβεια το μεγάλο Σάββατο το βράδυ? Και πού ακούστηκε: μετά από "αποτοξίνωση" πηγαίνεις να μεταλάβεις; Γιατί; Για να σου πει μπράβο ο θεός που αδυνάτισες; Η συνειδητοποίηση είναι μεγάλο πράγμα... Δωσ’ της μια ευκαιρία!

Πέθανε ο καημένος είχε... (ψιθυρίζοντας) το ξορκισμένο/την κακιά αρρώστια.

Ήμαρτον! Έχει όνομα η ασθένεια. Δεν την λένε "ξορκισμένο", ούτε "έξω από μας", ούτε "την επάρατο", ούτε "κακιά αρρώστια". Υπάρχει καλή αρρώστια δηλαδή? Γιατί, δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει "τι καλά, έχω χολοκυστίτιδα!". Η λέξη είναι απλή, χρησιμοποιείται και από το ζωδιακό κύκλο. Δεν την έχετε συνηθίσει ακόμα? Καρκίνος λέγεται και εάν έχετε καταφέρει μετά από τόσα χρόνια να την προφέρετε χωρίς ενοχές, καλό θα ήταν να σταματήσετε και να σταυροκοπιέστε, να γυρνοβολάτε και να φτύνετε τον κόρφο σας λέγοντας ξόρκια κάθε φορά.

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Πρέπει δηλαδή σόνι και ντε να βρεις έναν λόγο που έπαθες ότι έπαθες. Ή λειτουργεί και για τα καλά γεγονότα της ζωής? Υπάρχει δηλαδή κάποιος λόγος που ο Βαρδινογιάννης ζει όπως ζει και ένας αντίστοιχος λόγος που ένας άστεγος είναι άστεγος....; Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα που έχει να λαμβάνει ο καθένας τους πέρα από την τυχαιότητα της γέννησής τους σε ένα κατά πάσα πιθανότητα προδιαγεγραμμένο περιβάλλον? Και για να μη γίνομαι και υπερβολική... Πάρτε έναν μέσο άνθρωπο. Ξυπνάει το πρωί, και στο δρόμο σπάει το πόδι του. Γιατί συνέβη αυτό; Για να αποκτήσει την ικανότητα να περπατάει και με πατερίτσες? Για να συνέλθουμε λίγο! Όλα είναι αποτέλεσμα συμπτώσεων. Κι αυτά που έχουμε προγραμματίσει δηλαδή, από καθαρή τυχαιότητα συμβαίνουν ή δε συμβαίνουν.

Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται.

Ένας Παπαδόπουλος χρειάζεται σε σένα που είσαι άχρηστος και στους όμοιούς σου, που δεν ξέρετε να χωρίζετε 2 γαϊδουριών άχυρα και παρόλα αυτά έχετε ακόμα δικαίωμα ψήφου και ψηφίζετε τους υπόλοιπους που αναγνωρίζετε ως ομοεπίπεδα άχρηστους με εσάς! Συγχύστηκα πάλι!

Είναι πολύ εγωιστικό να πιστεύουμε πως είμαστε μονοί μας στο σύμπαν.

Και τι θες να μας πεις τώρα? Ότι ΚΑΙ πιστεύεις στους εξωγήινους (και καλά κάνεις, δεν ασχολούμαι με αυτό τώρα) ΚΑΙ ότι δεν είσαι εγωιστής? Διπλή και ταυτόχρονη ιδιότητα που λειτουργεί αλληλένδετα? Μήπως και αυτοί που δεν είναι εγωιστές πρέπει να πιστέψουν στους εξωγήινους γιατί αλλιώς δεν πιάνει; Κάνε μας τη χάρη σε παρακαλώ! Ασύνδετος τελείως ο συνειρμός!

Ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.

Στην πιθανότητα να σε περάσει το τρόλεϊ από πάνω και να σε αφήσει ανάπηρο, πού ακριβώς έγκειται η δύναμη? Άμα σε βιάσουν? Μη λέμε ό,τι θέλουμε τώρα. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα καταστάσεων που δε σε σκοτώνουν, αλλά δε σε κάνουν και δυνατότερο. Βρήκαμε τώρα μια μαλακία και την πιπιλάμε! Ότι δε σε σκοτώνει, μπορεί να σε κάνει πιο δυνατό, μπορεί να σε κάνει πιο αδύναμο, μπορεί και να σε αφήσει ίδιο κι απαράλλακτο!

Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει μόνο δε θέλω.

Λάθος και πάλι! Παράδειγμα: Όσο και να θέλω να γίνω τοπ μόντελ...συγνώμη αλλά δε μπορώ!!!! Τι να κάνουμε τώρα; Άλμα εις ύψος ή επί κοντώ... Δε μπορώ ακόμα κι αν με πετάξουν με καταπέλτη! Άλλοι θέλουν και τυγχάνει να μπορούν κιόλας λοιπόν και άλλοι πάλι όσο και να θέλουν δεν μπορούν. Απλά πράγματα. Ανθρώπινα!

Πες μου τι σου κάνω.

Ειλικρινά, μόνη μου είμαι σ' αυτή την κατάσταση και μουτζώνω με τις πατούσες το ταβάνι; Σα να λέμε, από τσαντίλα για τον ιστό αράχνης που ανακάλυψα στη γωνία στο γύψινο λίγο πριν με πάρει ο ύπνος; Εσύ δεν ξέρεις τι μου κάνεις; Ρωτάς από έλλειψη αντίληψης, πλούσιου λεξιλογίου, από εγκεφαλική βλάβη που σου άφησε για κουσούρι μια μνήμη χρυσόψαρου ή λόγω πάθησης στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου που σε καθιστά ανίκανο να κάνεις αντιστοιχία λέξη με κατάσταση; Ξέρω, ξέρω βρε, για καμιά ξενέρωτη με περάσατε; Το ρωτάει γιατί του αρέσει να το ακούει... αλλά παρόλα αυτά, παραδεχτείτε το... Ακόμα κι έτσι όμως το ίδιο γελοίο ακούγεται, και ο πειρασμός να απαντήσεις "ειλικρινά κι εγώ την ίδια απορία έχω τόση ώρα" είναι μεγάλος!

Γιατί δε μπορώ να τα γράψω όλα στ' αρχίδια μου όπως οι περισσότεροι γύρω μου? Να πω..."ρε δε μπα να γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη? Εδώ δε νοιάζει αυτούς που μεγαλώνουν παιδιά, εμένα θα με νοιάξει?". Είναι μαζοχισμός αυτό που με έχει χτυπήσει κατακούτελα και δε μπορώ να συνέλθω?

Σήμερα, στο δρόμο για τη δουλειά, ένα αυτοκίνητο μπροστά από μένα, αγωνίζεται να αποφασίσει σε ποια λωρίδα θα συνεχίσει την πορεία του. Σα να λέμε, δικός μας ο δρόμος. Αφού λοιπόν έχει καταφέρει και έχει εκνευρίσει 3 οδηγούς που ακολουθούν, σταματάει στο φανάρι, ακριβώς μπροστά μου. Τρεις νοματαίοι πιαστήκαμε μεταξύ μας στα πράσα να προσπαθούμε να δούμε, δήθεν αδιάφορα, τη φάτσα του ανθρώπου που κατάφερε επί 4-5 χιλιόμετρα, να μας κάνει τα νεύρα συρματόσχοινα. Ευτυχώς που είχε βάλει δυνατά τη μουσική και κανείς δε μπήκε στον πειρασμό να αρχίσει τα μπινελίκια μιας και μόνο το σάλιο μας θα χαλούσαμε. 

Και πάνω που περιμένω να ανάψει το πράσινο και έχω καταφέρει να μην εκνευριστώ,  η τύπισσα (όπως αποδείχθηκε αργότερα) κάνει την κίνηση που με έβγαλε εκτός ορίων. Ανοίγει το παράθυρο, πετάει ένα άδειο πακέτο τσιγάρα στο δρόμο και ξανακλείνει το παράθυρο. Μου πήρε μόνο 3 δευτερόλεπτα να γίνω τούρμπο και με την ηρεμία του τρελού να βγω από το αυτοκίνητό μου, να μαζέψω το πακέτο από το δρόμο και να της χτυπήσω το τζάμι. Εκείνη με κοιτάζει με απορία. Της κάνω νόημα να κατεβάσει το παράθυρο. ¨Σας έπεσε αυτό" της λέω και της δίνω το πακέτο. Εκείνη, ανίδεη ακόμα μου απαντάει με την μακαριότητα του πτωχού τω πνεύματι. "Όχι δε μου πέσανε... εγώ τα πέταξα". "Α, αλήθεια?" της απαντώ, "Να κάνω κι εγώ το ίδιο δηλαδή..." της χαμογελάω... Με κοιτάζει με το βλέμμα του πανέξυπνου που δεν καταδέχεται καν να εξηγήσει το αυτονόητο και μου πετάει ένα ξερό "Εμ...".

Εμ? Εεεεεεεμ????!!!! Πετάω κι εγώ το πακέτο από τα τσιγάρα μέσα στο αυτοκίνητό της και φεύγω. Εκείνη, καταλαβαίνοντας επιτέλους την ειρωνεία μου, γίνεται έξαλλη και βγαίνει από το αυτοκίνητο. Εγώ έχω ήδη βγάλει φλας και την προσπερνώ. Δίνει μια με το χέρι της και μου χτυπάει το αυτοκίνητο από την τσαντίλα. Τη βλέπω από τον κεντρικό καθρέφτη να φωνάζει και να βρίζει προς το μέρος μου. Αδιαφορώ και συνεχίζω την πορεία μου...

Αυτό που με κουράζει είναι ότι υπάρχουν τόσα πολλά μέτωπα που πρέπει να αντιμετωπισθούν και τόσοι άνθρωποι έχουν επαναπαυθεί ότι πάντα "κάποιοι" θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα. "Ο κόσμος δε θα το επιτρέψει αυτό", λένε. Ποιος κόσμος?! Εσύ κι εγώ είμαστε ο "κόσμος", που το λες και με ύφος περισπούδαστο. Άμα δεν ξεκουνήσουμε όλοι (κι εσύ μαζί δηλαδή) guess what, ο "κόσμος" δεν υφίσταται. Υπάρχουν μόνο 100? 500? 300000? "ηλίθιοι" που τρώνε τα χημικά για λογαριασμό όλων. Πού είσαι και τι σε κρατάει? Τι σε κρατούσε τόσα χρόνια και τι σε έκανε να σταματήσεις τόσο σύντομα να είσαι αγανακτισμένος? Γιατί ξεκίνησες κάτι (αργά, έστω...) και το άφησες στη μέση? Νόμιζες πως θα ξεμπέρδευες με έναν αγώνα? Καημένε μου, ο αγώνας δε σταματάει ποτέ! Γι'αυτό ανασκουμπώσου.

Εμείς (οι υπόλοιποι) δεν είμαστε μαζόχες να γουστάρουμε να προσπαθούμε να διορθώσουμε κάτι που δε δημιουργήσαμε και να πληρώνουμε κι από πάνω τα σπασμένα. Κάνε κάτι να βοηθήσεις κι εσύ γιατί δε θα υπάρχουν για πάντα αυτοί που θα "καθαρίζουν" την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, ιδεολογική, κι εγώ δεν ξέρω ποια άλλη "σαβούρα" δημιουργούσες τόσα χρόνια!

Ξέρω είναι δύσκολο, μετά από τόση αποχαύνωση, άλλα εδώ έχει πάρει φωτιά και ο δικός σου κώλος, εάν δεν το έχεις αντιληφθεί. Μάθε, διάβασε, ενημερώσου και μετά στήριξε, δράσε, βοήθησε! Ό,τι σου φαίνεται ευκολότερο κάνε. Υπάρχουν παντού άνθρωποι που θα χαρούν να σε δουν να παίρνεις μέρος κι εσύ σε κάτι. Χρειάζεσαι!

-Τι συμβαίνει σε μια επιχείρηση που εμπορεύεται αποκλειστικά και μονό επώνυμα ρούχα, στην βιομηχανική ζώνη του Περάματος...έξω από τα ναυπηγεία;

Να το πάρει το "ποτάμι".

-Το μαγαζί θα έκλεινε πριν καν ανοίξει... 

(το πιάσατε το υπονοούμενο?)

 
Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
 
ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
 
ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
 
Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
 
νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
 
νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Πείτε μου ειλικρινά τώρα και με το χέρι στην καρδιά.... έχουμε τρελαθεί τελείως??!!!

Αυτά τα "ολύμπια" αγοράκια που ξεκαβαλάνε τις μηχανές τους με ύφος που σε κάνει να φαντάζεσαι τις μηχανές ως υπερμεγέθη καλάμια, πιστεύει κανείς ότι έχουν περάσει κανένα ψυχολογικό τεστ? Μιλάμε για ψυχολογικές διαταραχές που ανακυκλόνονται και εξαπλώνονται στους κύκλους του "Ολύμπου" πιο γρήγορα κι από τη φυματίωση σε ασανσέρ.

Ποιοι νομίζουν ότι είναι που φόρεσαν μια ρημαδοστολή και την είδανε "γαμάω-γαμώ" (συνηρημένο); Με έχουν σταματήσει δυο φορές για έλεγχο το βράδυ στο δρόμο για τη δουλειά και έχω ακούσει και πάμπολλες συζητήσεις και σχόλια από άλλους. Τα παρακάτω είναι γενικεύση βέβαια, αλλά είναι και στατιστικά η πλειονότητα των "Δίας", εξού και η στρογγυλοποίηση προς τα πάνω (στο 100% των εργαζομένων). 

Οι θηλυκές "Δίας" την έχουν δει αφέντρες σε σαδομαζοχιστικό παιχνίδι που στην τελική δε ρωτάνε και κανέναν εάν θέλει να λάβει μέρος (δεν κρίνω τις σεξουαλικές προτιμήσεις κανενός, απλά τονίζω οτι πρώτον "it takes 2 to tango" και δεύτερον και σημαντικότερον, εν ώρα εργασίας δε "χορεύουμε"!). Για τους αρσενικούς "Δίας" τα συμπεράσματα πολλά και πολύ χειρότερα (αγένεια, νταηλίκι, γκομενιλίκι, ειρωνεία, γυμνάσια χωρίς λόγο, αμορφωσιά) αλλά τελικά ένα. Πολύ προβληματικά άτομα που βρίσκονται στη χειρότερη δυνατή θέση για εμας τους υπόλοιπους...

Πολλές φορές έχει περάσει από το μυαλό μου ότι σταματάνε αυτοκίνητα έτσι γιατί χρειάζονται feedback στην αυτοϊκανοποίηση τους. Κάνουν τους καμπόσους και μετά φουσκωμένοι από ηπερηφάνια κάθονται και χαριεντίζονται μεταξυ τους. "Είδες πως τον ψάρωσα...", "Είδες πως τον κοίταξα και έφυγα...", "Μαλάκα, τον έστειλα τον τύπο" και άλλοι τέτοιοι εφηβικοί διάλογοι.

Καταλήγουμε πως καλή η μόστρα και η τόνωση της αυτοπεποίθησης (εγώ που με βλέπετε, μεγάλη υπέρμαχος του σπορ), αλλά όχι νταηλίκια στον ταλαιπωρημένο κοσμάκη ρε παιδιά (αν δε ζητάω πολλά, στον ταλαιπωρημένο κοσμάκη όλων των εθνικοτήτων... τι είπα τώρα...) γιατί είμαστε και λίγο σαλεμένοι τελευταία. Θα του γυρίσει κανενός το μάτι και θα αντιστραφούν οι ρόλοι. 

Λίγο σεβασμό, τουλάχιστον!

Πράξη πρώτη και εισαγωγική: 

Φτιάχνοντας το σπίτι πριν από 4-5 χρόνια, είπα κι εγώ να πάρω από εκείνα τα ψυγεία-ντουλάπες. Βίτσιο? Βίτσιο! Το παραδέχτηκα και το πήρα. Μετά όμως ήθελα και μαγνητάκια. Πόσα πρέπει να πάρεις για να γεμίσεις δυο πόρτες; Πολλά? Πολλά! Πήρα πολλά, μου έφεραν κι άλλα... γέμισε όσο ήθελα. Χαρές και γλέντια! Όλο και κάτι έβαζα πάνω έτσι για να διακιολογήσω την παρουσία τους, όλο και με κάτι ασήμαντο χαιρόμουνα.

Πράξη δεύτερη και οριακή:

Τα τελευταία 2 χρόνια το ψυγείο είχε καταλήξει να είναι magnet board απλήρωτων λογαριασμών. Πάνω που το αδειάζα, γεμίζε πάλι. Μια μηνιαία πάλη. Τα κατάφερνα όμως και το είχα σε ένα ρέγουλο. Έβλεπα το χρώμα του ψυγείου τουλάχιστον. Αυτό το inox που με έκανε και το ερωτεύτηκα. Έβγαζα μαγνητάκι, πλήρωνα λογαριασμό. Ερχόταν λογαριασμός, έβαζα μαγνητάκι, εκκρεμούσε λογαριασμός. Όλα τακτοποιημένα και σωστά.

Πράξη τρίτη και φαρμακερή:

Εδώ και 5 μήνες περίπου το ψυγείο έχει γίνει κολάζ λογαριασμών. Εφορίες περσινές, φετινές, λογαριασμός του κομμένου μου πια κινητού, δεη, χαράτσια, ευδαπ, ασφάλεια αυτοκινήτου, λογαριασμός δανείου, σταθερού τηλεφώνου (αυτόν θα τον πληρώσω γιατί χωρίς ίντερνετ σπίτι θα αυτοκτονήσω σας το λέω!) και γενικά για να μην μακρυγορώ κιόλας, γίνεται εκεί πάνω του λογαριασμού το κάγκελο. Ξέμεινα από μαγνητάκια! Έκανα σούμα τα ευρά μια νύχτα που βαριόμουνα κι ήθελα να γελάσω και... πολλά λεφτά ρε μάστορα! Άρχισα να φοβάμαι πως από τα τόσα κολλημένα χρωστούμενα χιλιάρικα εκεί πάνω, θα πέσει η πόρτα! 

Πράξη τέταρτη και αποτελεσματική:

Δε φταίω εγώ. Μου βγήκε αντανακλαστικά. Απεχθάνομαι το ψυγείο. Πέρα από το ότι με τόσο χαρτομάνι πάνω του περισσότερο με περίπτερο μοιάζει, δε το γουστάρω μία πλεόν! Τουτέστιν δεν το πλησιάζω... τουτέστιν δεν τρώω (δεν έχει και τίποτα μέσα εδώ που τα λέμε)... τουτέστιν ΝΑ τα δύο κιλά μείον!

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.

Βρέχει χωρίς να βρέχει

όπως όταν σκιά

μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.

Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου

και πιο μακριά

η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.

Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί

κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.

Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου

που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.

Η φωτογραφία σου στάσιμη.

Κοιτάζεις σαν ερχόμενος

χαμογελάς σαν όχι.

Άνθη αποξηραμένα στο πλάι

σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα

το ακράτητο όνομα τους semprevives

semprevives – αιώνιες, αιώνιες

μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Κική Δημουλά