Ωδή στο μόνο έπιπλο που αξίζει

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπημένο χρώμα, αγαπημένη εποχή ή αγαπημένο φαγητό. Εγώ έχω αγαπημένο έπιπλο. Τον καναπέ. Και είμαι έτοιμη να υπερασπιστώ αυτή μου τη θέση με περισσότερο πάθος απ' όσο υπερασπίζομαι τις πολιτικές μου απόψεις.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Όλα τα υπόλοιπα έπιπλα του σπιτιού είναι μικροί δικτάτορες...

Το τραπέζι απαιτεί να κάτσεις σαν άνθρωπος και να φας κανονικά. Η καρέκλα θέλει πλάτη ίσια, πόδια κάτω και μια γενικότερη αξιοπρέπεια. Το γραφείο σε κοιτάζει με εκείνο το παθητικοεπιθετικό βλέμμα που λέει "Μη με κοιτάς εμένα. Τα e-mails σου σε περιμένουν". Ακόμα και το κρεβάτι έχει απαιτήσεις. Πρέπει να πλυθείς, να φορέσεις πιτζάμες, να σβήσεις τα φώτα και να προσποιηθείς ότι θα κοιμηθείς σαν φυσιολογικός άνθρωπος.

Ο καναπές όμως;

Ο καναπές δεν ζητάει τίποτα.

Είναι το μόνο έπιπλο που σε δέχεται όπως είσαι. Άυπνο, κουρασμένο, άπλυτο, με το παντελόνι της δουλειάς, με μια σακούλα πατατάκια στο χέρι και μια υπαρξιακή κρίση στο κεφάλι. Δεν τον νοιάζει. Σε αποδέχεται και κάθε φορά σου φωνάζει "Έλα όπως είσαι μάστορα! Έχω ζήσει και χειρότερα."

Μπορείς να ξαπλώσεις ανάποδα, διαγώνια, σε στάση γαρίδας, σαν πεσμένος μαχητής πεδίου ή σαν κουβέρτα που απέκτησε συνείδηση. Ο καναπές δεν κρίνει. Αγκαλιάζει.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας φοράμε ρόλους. Στη δουλειά φοράω την ποδιά μου, την ψυχραιμία μου, το χαμόγελο, την υπομονή μου. Κρατάω τον κορμό μου ίσιο, τις σκέψεις μου σε τάξη και την αξιοπρέπειά μου σε λειτουργική κατάσταση. Και όπως και να το κάνεις, είναι κουραστικό να είσαι ένας άνθρωπος που πρέπει να φαίνεται ότι τα έχει όλα υπό έλεγχο.

Και τότε έρχεται ο καναπές...

Το μοναδικό μέρος όπου μπορώ να καταρρεύσω θεαματικά χωρίς να υπάρξουν συνέπειες. Να γίνω ένα σώμα που απλώς υπάρχει. Να μη χρειάζεται να είμαι χρήσιμη, παραγωγική, πνευματώδης ή κοινωνικά αποδεκτή.

Ο καναπές είναι το έπιπλο της παράδοσης. Της λευκής σημαίας. Του "έκλεισα για σήμερα, περάστε πάλι από αύριο". Αν η ζωή είναι ένα ατέρμονο θέατρο, ο καναπές είναι τα παρασκήνια. Εκεί που βγάζεις το κοστούμι, το μακιγιάζ και τον χαρακτήρα που υποδύεται ο καθένας μας όλη τη μέρα.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα που οφείλω να ομολογήσω. Δεν εμπιστεύομαι το κρεβάτι. Το κρεβάτι είναι σχέση. Έχει προσδοκίες. Ξαπλώνεις και παίρνεις απόφαση να κοιμηθείς. Κι αν δεν κοιμηθείς; Σηκώνεσαι αποτυχημένος. 

Ο καναπές δεν σου βάζει τέτοια διλήμματα. Είναι περιστασιακό. Δεν ζητάει εξηγήσεις. Λες "θα κάτσω πέντε λεπτά" και τρείς ώρες μετά ξυπνάς με το ένα πόδι μουδιασμένο, το κατοικίδιο στο κεφάλι σου, το στόμα μισάνοιχτο, το τηλεκοντρόλ κολλημένο στην πλάτη και μια στάση σώματος που θα ανησυχούσε ορθοπεδικό. Και όλα αυτά χωρίς καμία απολύτως μεταμέλεια.

Γιατί ο καναπές είναι το έπιπλο της προσωρινότητας. Του "έλα να δούμε μια ταινία" και κάπου στο ενδιάμεσο μουτζώνεις με τις πατούσες το ταβάνι χωρίς να το καταλάβεις. Λες ένα "δε γαμιέται" και κάθεστε να κάνετε ένα τσιγάρο, να παραγγείλετε γιατί σας έπιασε μια λιγούρα, και τέλος πάντων να συνεχίσετε τη ζωή σας σαν να μην συνέβη τίποτα. 

Ο καναπές ξέρει τα πάντα για εμάς. Στόμα αν είχε, θα τον δωροδοκούσαμε για το κρατήσει κλειστό γιατί έτσι και το άνοιγε, θα καταρρέανε οικογένειες, φιλίες και τουλάχιστον τρεις γάμοι. Είναι ο μόνος μάρτυρας που δεν θα κληθεί ποτέ στο δικαστήριο της ζωής μας. Και ευτυχώς, γιατί θα μας έριχνε όλους στα μπουντρούμια!

Ξέρει όλη την ντροπιαστική ιστορία για κάθε του λεκέ, ανεξάρτητα από τη δικαιολογία που χρησιμοποιήσαμε δημοσίως. Ξέρει ποια χέρια κατέληξαν σε ποιους κώλους κρυφά σε κάποια πάρτι και πόσο στριμωχτήκαμε σε μια συγκεκριμένη θέση για να κάτσουμε δίπλα στο αντικείμενο του πόθου μας. Ξέρει πόσο έχουμε κλάψει, πόσο έχουμε γελάσει και πόσα ψέματα έχουμε υπερασπιστεί ξεδιαντροπα πάνω του. Ξέρει ακόμα και πόσο θα θέλαμε μερικές φορές να κοιμόμασταν στο κρεβάτι μας αλλά γίναμε φυγάδες και προτιμήσαμε να παλεύουμε με τα μαξιλάρια παρά με αυτόν που μας φταίει... 

Και κάπως έτσι καταλήγεις να ζεις την περισσότερη σου τη ζωή εκεί. Πιο κοντά στην μεταβολή. Τη μια είσαι αλοιφή για τους κάλους στον καναπέ, και την άλλη τρέχεις πανικόβλητος γιατί θα περάσουν να σε πάρουν σε δέκα λεπτά. Δεν σου ζητάει τίποτα μόνιμο. Σου επιτρέπει να είσαι έτοιμος να αλλάξεις κατάσταση ανά πάσα στιγμή. Δεν παρεξηγεί. Γιατί ο καναπές ξέρει!

Ίσως γι' αυτό τον αγαπώ τόσο. Γιατί δεν απαιτεί τίποτα από εμένα. Απλώς υπάρχει. Κι εγώ υπάρχω πάνω του.

Οπότε βουτήξτε στον καναπέ σας. Αφήστε στην άκρη την αξιοπρέπεια, το πρόγραμμα, το πρέπει και την ψευδαίσθηση ότι έχετε τον έλεγχο της ζωής σας και πάρτε το σχήμα που σας δίνει η βαρύτητα. Γιατί, αν υπάρχει ένα μέρος όπου μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα κουρασμένοι, αστείοι, λυπημένοι, πεινασμένοι, ερωτευμένοι, διαλυμένοι και εντελώς ο εαυτός μας...

είναι ο καναπές.

Και το πιο συγκινητικό απ' όλα;

Δεν μας ζήτησε ποτέ να γίνουμε κάτι άλλο.