Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Δεν ξέρω αν μπόρεσες να το καταλάβεις, αλλά κάθε μία φορά που σου είπα «ευχαριστώ», εννοούσα για όλα. Και πάνω απ' όλα για τον τρόπο που είσαι. Ευχαριστώ που με ξεσήκωσες. Που με πήγες διακοπές από τον εαυτό μου. Που μπόρεσα να υπάρξω χωρίς άμυνες, να πάρω βαθιά ανάσα και να σκεφτώ «είμαι εδώ ακόμα και είναι όμορφα». Που σε πέντε μέρες μαζί σου μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ξαναζήσω. Ξέρεις πόσο αναπάντεχο ήταν αυτό να μου συμβεί; Κι όμως...

Η ζωή δεν μας χρωστάει εξηγήσεις, δε μας περιμένει, δεν μας παρακαλάει. Δεν θα μας δώσει άλλη ευκαιρία, δεν έχει κουμπί "pause", δεν έχει "πάμε πάλι". Ό,τι αγαπάτε, κυνηγήστε το. Ό,τι σας πιέζει, σπρώξτε το. Ό,τι σαπίζει, κόψτε το. Και ό,τι μπορεί να σωθεί, σώστε το ΤΩΡΑ. Όχι αύριο. Όχι όταν «νιώσετε έτοιμοι». Γιατί έτοιμοι δε θα νιώσετε ποτέ. Μπείτε με τα μούτρα.

...ή αλλιώς:  Ξεχειλωμένα βρακιά και άλλες μορφές αντίστασης Κι ύστερα σου λένε "γιατί δεν πετάς τα ξεχειλωμένα βρακιά". Γιατί κάποτε, γυναίκα είσαι, θα πάθεις μια κολπίτιδα, και δεν θα μπορεί να σε αγγίξει ούτε ο άνεμος. Ούτε αρσενικό, ούτε βαμβάκι, ούτε βλέμμα. Κι εκεί, μες στο αβυσσαλέο σου κάψιμο και τη μοναξιά σου, θα αναγνωρίσεις τη μόνη πραγματική συντροφικότητα: το παλιό, ξεχαρβαλωμένο, άσχημο βαμβακερό βρακί που δεν σε κρίνει και δεν σε πιέζει.

Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια; Επιστημονικά συνήθως ναι — τουλάχιστον ως αποτέλεσμα. Ο ήλιος υπάρχει, είτε σε βολεύει είτε όχι. Αν πέσεις από τον 5ο, δεν υπάρχει "η δική σου αλήθεια" περί βαρύτητας. Υπάρχει ένα υλικό σύμπαν, μια πραγματικότητα που δεν διαπραγματεύεται με την ψυχούλα σου. Αυτή είναι η οντολογική αλήθεια. Το τι συμβαίνει ανεξάρτητα απ’ το πώς νιώθεις για αυτό. Αλλά η πρόσβαση στην αλήθεια... είναι σχετική. Ο καθένας βλέπει μέσα από το δικό του φίλτρο. Η μνήμη είναι ελλιπής, επιλεκτική και αδυσώπητα υποκειμενική. Το συναίσθημα βάφει τα γεγονότα με δικά του χρώματα. Η κουλτούρα, η γλώσσα, οι τραυματικές εμπειρίες, το μυαλό σου: όλα δημιουργούν ερμηνείες, όχι καθαρές αντιγραφές της αλήθειας. Οπότε έχουμε τη φαινομενική αλήθεια: αυτή που βιώνει ο καθένας μέσα από τον εαυτό του.

Δεν ήταν ποτέ θέμα επιλογής. Ξεκίνησε απλώς σαν μια βαθιά ανάσα μετά από μια βουτιά στο σκοτάδι. Δεν σε έψαξα. Αλλά σε βρήκα. Ή ήρθες εσύ. Ή εγώ βρήκα τη δύναμη να ανοίξω τα μάτια μου, δεν έχει και πολύ σημασία τώρα. Δεν σου έχω πει όμως τα βασικά που θα ήθελα να ξέρεις για μένα. Μοιάζει να ήρθε η ώρα να μιλήσω για τα πιο προφανή.  Κουβαλάω εναν άνθρωπο μαζί μου, που δεν υπάρχει πια. Όχι σαν βάρος — σαν παράσημο τον κουβαλάω. Ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχα καταφέρει στη ζωή μου. Και τώρα είναι μέσα μου.

Πολλοί σε μια σχέση ζητάνε αγάπη, έρωτα, πάθος, αλλά χωρίς να το ξέρουν, αντί για έναν σύντροφο, ασυνείδητα αναζητούν έναν "φροντιστή", ή ακόμα χειρότερα, έναν γονιό. Κάποιον να τους αγαπάει και να τους φροντίζει, ιδανικά ανιδιοτελώς. Όμως η αγάπη δεν είναι για να καλύπτει τις πληγές και τα κενά μας. Είναι για να μας δείχνει έναν τρόπο να τα επουλώσουμε.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που ξέρει ότι θα πεθάνει. Δεν το υποψιάζεται, το γνωρίζει. Όχι θεωρητικά, αλλά με τρομακτική, αναπόφευκτη βεβαιότητα. Όχι για τους άλλους, για τον εαυτό του. Κι όμως, ζει σαν να μην πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Αυτό είναι ένα από τα πιο παράδοξα - και τραγικά - χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή τη γνώση δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε ευθέως, γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει ακριβώς το "χωρίς εμάς". Δεν υπάρχει "κλειδαρότρυπα στον θάνατο". Γι’ αυτό, λέει ο Ernest Becker, χτίζουμε γύρω μας συστήματα νοήματος: θρησκείες, οικογένεια, έργα ζωής, παιδιά, επιτεύγματα, τέχνη. Όλα για να αφήσουμε κάτι που θα επιβιώσει μετά από εμάς. Είναι το ένστικτο της συμβολικής αθανασίας.

Η νύχτα είναι προχωρημένη και η δουλειά πολλή. Παραγγέλνω ένα φρέντο εσπρέσο σκέτο, σε μια απόπειρα να νιώσω κάτι άλλο από κούραση. Μια γεύση, μια ένταση, έναν λόγο ύπαρξης. Μου είπαν κιόλας... “Μην είσαι χαζή, θα ξυπνήσεις, είναι καθαρός, είναι εμπειρία”. Εμπειρία ήταν, ναι. Τραυματική. 

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν με ένταση, με λέξεις, με κινήσεις θεαματικές. Που δείχνουν την αγάπη τους με φωνές, με δηλώσεις, με ταραχή, με σκηνές, με φωτιά που καίει τα πάντα στο διάβα της. Και υπάρχουν και άνθρωποι που αγαπούν και μοιάζει σαν να μην κάνουν τίποτα. Που αγαπούν “αθόρυβα”. Που δεν θα σε κατακλύσουν, αλλά θα είναι εκεί. Σταθερά, σχεδόν υπόγεια. Όχι για να τους δεις — αλλά για να σε βλέπουν εκείνοι και να τσεκάρουν αν είσαι καλά.

Αγαπημένε μου, Σήμερα θα έκλεινες τα 56. Αν ήσουν εδώ, θα σου έφτιαχνα καφέ και πρωινό, θα σου έλεγα «χρόνια σου πολλά», κι εσύ θα με κοίταζες (με εκείνα τα καταγαλανα μάτια που γελούσαν μόνο όταν ήμουν εγώ καλά) και θα μου έλεγες "Ωωω τύφλα να΄χουν τα Παρίσια". Αλλά δεν είσαι εδω. Και γι’ αυτό σου γράφω. Δεν ξέρω αν φτάνουν αυτά τα λόγια εκεί που είσαι, εάν είσαι κάπου τέλος πάντων, αλλά θα τα πω, γιατί δεν μπορώ να μην τα πω. Γιατί δεν σταμάτησα να σου μιλάω. Ούτε όταν σε κοίταζα και σε ρωτούσα με τα μάτια εάν είναι όλα καλά κι εσύ εγνεφες καταφατικα. Ούτε όταν σε έπιανα να μου λες «ευχαριστώ» για πράγματα που δεν χρειάζονταν ευχαριστώ.

Επειδή χρειάζομαι μια νεα καριέρα που να πληρώνει έστω το σουπερμάρκετ... Μανταμ Ζαΐρα – Πιστοποιημένο Ανεξάρτητο Μέντιουμ, Αυτοδίδακτη Ψυχολόγος, Επαγγελματίας Αποκαλύπτρια Καταστροφών και Ειδική Περιστασιακής Μεταφυσικής     ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ Εκπαίδευση στο τρίπτυχο: "Χμμ, ενα συννεφο μπήκε μπροστά μου... Βγάλε ένα εικοσάρι και κουνά το να διαλυθεί το συννεφο... Τώρα βάλτο στην τσέπη μου." Τελειοποίηση της τέχνης του να φαίνομαι συγκεντρωμένη ενώ διαβάζω μηνύματα στο Messenger.

Τι είναι αυτό που καθορίζει το πότε θα αφήσουμε πίσω μας τους παλιούς μας στόχους, για πόσο θα μένουμε "ορφανοί" από σκοπό και ποιο θα είναι το έναυσμα για να ξεκινήσουμε νέους? Δεν είναι κάποια συγκεκριμένη μέρα στο ημερολόγιο, ούτε τα γενέθλια, ούτε η καινούργια χρονιά. 

This is the furthest I will go. Never the same again. The vile path calling me, the day I ran from life again.   If I win this one time, it will still be the end of me. My belief that nothing ends well. This is the end for https://lyricstranslate.com/en/fjara-beach.html   This is the furthest I will go.  Never the same again.  The vile path calling me,  the day I ran from life again.  If I win this one time,  it will still be the end of me.  My belief that nothing ends well.  This is the end for me.   Day and night heart was uneased.  Broken will frozen smile.  Riding on, heart pumping tears.  Day and night I walk alone.  Bones rotting in the earth,  like your secrets that you long kept from me.  But blood weighs more than silence.  Broken words,  shards in your mouth,  cut deeper than any wound.  Broken vows will never be the same.  Lies like the viper´s bite. This is the...

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς; Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια. Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.» κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο. Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα...  μ'ακούς;

Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά. Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του... ...Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα, σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο... ...Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου! Τάσος Λειβαδίτης  

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες βαριές αναμνήσεις   Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπότρεπτα ταξίδια   Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι σταμάτησε μέσα μου   Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη· μπορώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα ξένη. Θά ’ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος   Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή μου και σύντροφο.   Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε μου κάποιο δρόμο   Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω. Μανόλης Αναγνωστάκης  

Αυτό το μήνα έχω πολλά έξοδα. Έχω να αναπληρώσω ότι κατέστρεψα στα σπίτια που με άφησαν να φροντίζω για το καλοκαίρι.

Βασικά, υποστηρίζω οτιδήποτε μπορεί να σε βοηθήσει να βγάλεις τη νύχτα, είτε πρόκειται για προσευχή, είτε για υπνωτικά, είτε για μια μπουκάλα Τζακ Ντάνιελς. Frank Sinatra,               Εγώ έκανα την επιλογή μου γι'απόψε πάντως, άντε και στα δικά σας.

"Ακίνητοι όλοι! Φωνάξτε το νοσοκόμο ή την ασφάλεια" , φωνάζει μια τρελή στο σαλόνι των εξωτερικών ιατρείων.

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο. Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει, μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο, και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα. Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο, παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι, που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου, που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια. Pablo Neruda