05 Ιουνίου 2012
"Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι.
Και θα συνεχίσω τη διεκδίκηση του δίκαιου δια της σωστής και πολιτισμένης οδού. Από εκεί που είχα σταματήσει δηλαδή πριν αρχίσω τις κατινιές... Να δώσω και το παράδειγμα στα παιδιά των άλλων (γιατί δικά μου έτσι όπως το πάνε δε θα προλάβω να κάνω) και να λένε "Κοίτα παιδί μου την κοπέλα... Κάνοντας πάντα το σωστό δε θα κερδίσεις ποτέ σου, τίποτα" (δε διευκρίνισα εάν θα είμαι παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή).
Eat my dust όλοι εσείς οι.... οι... οι άλλοι!
(Μωρέ λες να έχουν δίκιο?!
Οι βλάχοι γίναν δήμαρχοι κι οι γύφτοι καπετάνιοι."
Έτσι λέει ο σοφός λαός, όχι εγώ... Εγώ απλά συμφωνώ.
Συμφωνώ και νευριάζω με το γεγονός ότι κανείς γύφτος δεν έγινε καπετάνιος από μόνος του. Άλλοι τον κάνανε. Τώρα συνειδητοποιώ πως τον έκανε ο βλάχος που έγινε δήμαρχος κ.ο.κ.
Γ' επιπέδου άνθρωποι, που βάζουν την κωλάρα τους πάνω από οποιαδήποτε ηθική και αξιοπρέπεια (ακόμα και τη δική τους, εάν υποθέσουμε πως έχουν). Δολοπλοκίες (δεν έχω χειρότερο) για τις εντυπώσεις, συμβιβασμοί με λάθος (έτσι υποστήριξαν οι ίδιοι) αντιλήψεις για προσωπικό όφελος και μόνο, υποκρισία ώστε να τα έχουμε με όλους καλά γιατί έρχονται και δύσκολοι καιροί. Όλα αυτά για να προχωρούν στη ζωή τοίχο-τοίχο και ας γαμήσουν τους άλλους βρε αδερφέ. Μακριά από τον κώλο μας και ότι θέλει ας γίνει. Και να φανταστεί κανείς πως αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν και παιδιά!
Και ενώ ξέρω (και δυστυχώς πολύς κόσμος) πως έχω υπομονή γαϊδάρου τρικάπουλου και αναισθησία δύσκολα ανταγωνίσιμη... Μην κάνεις το λάθος και μου πατήσεις τον κάλο πάνω από 384.985 φορές! Θα σε χαστουκίσω και έχω και βαρύ χέρι (πάει σετ με τα υπόλοιπα βαριά μέλη μου).
Επειδή λοιπόν έχω κάνει άσχημο σερί με τέτοιους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια (όπως και ο περισσότερος κόσμος υποθέτω) και νιώθω πολύ καλά με το να κόβω κάθε επαφή όσο νωρίτερα το καταλάβω, για να αποφεύγω και τις προστριβές που τόσο σιχαίνομαι (γιατί είμαι και "φιλειρηνομαθής" που λέει και μια ψυχή), πάντα βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ίδιο ρημαδοπρόβλημα!
Τι να κάνω με αυτούς που ενώ συγκαταλέγονται στην παραπάνω κατηγορία, δεν παίζει να τους βγάλω από τη ζωή μου λόγω ειδικών συνθηκών...
Τι να κάνω με αυτούς που ενώ συγκαταλέγονται στην παραπάνω κατηγορία, δεν παίζει να τους βγάλω από τη ζωή μου λόγω ειδικών συνθηκών...
Αυτό μέχρι προχθές το πρωί... Γιατί προχθές βρήκα τι να κάνω! Θα τσακώνομαι και θα ξεκατινιάζομαι every single time! Γιατί όχι δηλαδή?! Αφορμές μου δίνουν (δόξα τον Ανύπαρκτο), ετοιμόλογη είμαι, το αίμα μου βράζει και μην ξεχνάμε και τον παράγοντα "ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ"! Όπως και να το κάνεις έχει κι αυτό τη βαρύτητά του...
Έτσι εχθές και σήμερα βίωσα το "που σε πονεί και που σε σφάζει". Το σκηνικό ήταν απλό. Έκανε το λάθος να μου μιλήσει, ειρωνεύτηκα (έμφυτο ταλέντο από τα μικράτα μου) και επειδή πρόκειται για μεγίστη κατινάρα μου απάντησε δήθεν ανήξερη και βαθύτατα προσβεβλημένη. Έτσι άρχισαν τα όργανα, τα νταούλια, τα βιολιά, μπήκε η νύφη με το γαμπρό και τους 3000 καλεσμένους και άρχιζε το γλέντι (ψέματα, μόνο ειρωνευόμουν ακατάπαυστα, αλλά ακατάπαυστα). Όλο αυτό λοιπόν είχα αποφασίσει να το φτάσω μέχρι του σημείου που ίσα να απλώνω το δεξί μου χέρι να τη βουτήξω από το μαλλί και με το αριστερό χέρι να μαζεύω το δεξί γιατί είμαι και κατά της σωματικής βίας, τρομάρα μου, και για ένα κούτελο ζούμε στην κενωνία την άδικη κύριε πρόεδρε!
ΑΛΛΑ...! Άρχισαν τα ψυχοσωματικά μου πάλι! Δεν αντέχει ο οργανισμός μου τους τσακωμούς ρε παιδί μου. Δε μπορώ να το αποδώσω αλλού. Δε μου έφτανε ο στομαχόπονος και οι ημικρανίες (το κάθε ψυχοσωματικό είναι και αφιερωμένο σε διαφορετική κατάσταση). Τώρα έχω και προς τιμήν της κολικούς εντέρου! Βέβαια έχει και μια λογική. Το σώμα μας, μας δείχνει τα σημάδια λένε. Κι εμένα τι μου λέει? Να μην την ξεράσω (από το στομαχόπονο), να μη την κουτουλήσω (από την ημικρανία)... αλλά να τη χέσω πατόκορφα να ησυχάσω! Ψέματα? Όοοοοοχι! Σωστά τα λέει το σώμα μου, μόνο που ούτε αυτό είμαι διατεθειμένη να κάνω πια! Μόνο περισσότερη τσαντίλα μου προκαλεί το μπινελίκι γιατί και πάλι καταπιέζομαι επειδή αυτό που πραγματικά θέλω, είναι να χειροδικήσω (όχι πολύ, ένα χαστουκάκι τόσο δα) αλλά δε μου το επιτρέπει ανατροφή μου και η διατροφή μου (γιατί τέτοιες ώρες που τη βλέπω είμαι πάντα φαγωμένη άρα και λίγο νωθρή)! Άρα?! Άρα καταλήγω σ' αυτό που ξέρω καλύτερα...
Eat my dust όλοι εσείς οι.... οι... οι άλλοι!
(Μωρέ λες να έχουν δίκιο?!
Μπαααα...
Αποκλείεται....
ε...?)
04 Ιουνίου 2012
O κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, 1922-1997).
Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η
Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα»,
«χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν
πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η
ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για
όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι
βαθύτερες αιτίες;
Καστοριάδης: Πρώτον,
δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η
πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.
Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης: Τι
να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου
παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και
Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την
αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον
περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές
πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο
Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο.
Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και
παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων
του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες.
Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των
Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να
γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα –
πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι
ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις,
αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η
ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά
μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το
Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η
πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του
αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα
σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν
ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.
Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό
ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη,
ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την
περίοδο;
Καστοριάδης: Μα, αυτή η
περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που
προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην
ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί
τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους,
ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι
οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την
περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η
Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού
και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί
μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν
οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης: Ουδείς
μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε
μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε
πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά
κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν
απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης
κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης: Ορισμένα
τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821.
Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν
τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό.
Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά
σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα,
ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση
απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος
εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης
και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν
υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει
μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως
μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της
αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες,
Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες,
κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν
δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό
κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους
καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον
ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία.
Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να
καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό
κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να
σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που
σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους,
θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα,
έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο
βασιλιά”;
Δημοσιογράφος: Μα,
οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που
εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;
Καστοριάδης: Σύμφωνα με
την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι
κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα
αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε
να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι
ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα
ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία.
Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας
του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε
λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και
για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.
Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;
Καστοριάδης: Δεν
δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός
λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική
κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να
θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο
των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.
Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.
Καστοριάδης: Εκεί, αυτό
έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο
Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική
Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να
έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη,
για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους
φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το
ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.
*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη,
11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος,
οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας,
διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του
Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από
τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
Πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά
Και που είχαμε μείνει?
Α, ναι... Εκεί που συνεχίζει να νομίζει ότι είναι ο μοναδικός κληρονόμος της γνωστής οικογενείας των "Πανέξυπνων", αλλά που δυστυχώς ξεκινάει να υποψιάζεται πως δε βγαίνουν τα φραγκοδίφραγκα εξυπνάδων που έχει για απόθεμα και έτσι δε μπορεί να κάνει αποδοχή κληρονομιάς...
Δεν τα παρατάει όμως, κι όλο τα ξαναμετράει, κι όλο τα υπολογίζει, κι όλο ψάχνει παγαποντιές γιατί ξέρει ότι εκεί μ'έχει, αλλά μάλλον μπερδεύει την πονηριά με την εξυπνάδα...
Καταραμένη βλακεία, δεν κρύβεται με τίποτα όσο και να παριστάνεις τον ξύπνιο!
Καταραμένη βλακεία, δεν κρύβεται με τίποτα όσο και να παριστάνεις τον ξύπνιο!
03 Ιουνίου 2012
Ας δούμε τα 10 πιο παράξενα φαινόμενα που συμβαίνουν κάποιες στιγμές στο μυαλό μας!
30 Μαΐου 2012
Ο λόγος για τον μεγάλο εκδικητή επιπέδου μύγας (βλέπε αφεντομουτσουνάρα μου) και την εκδίκηση επιπέδου μπουγαδόνερου.
Το μόνο που κατάφερα ήταν να προκαλέσω γέλιο μέχρι δακρύων όταν αποκάλυψα τη φθονερή μου εκδίκηση στο "πληγωμένο" θύμα, μη χέσω!
- Πλάκα μου κάνεις!
- Πλάκα σου έκανα, τώρα μιλάω σοβαρά.
( ....30 δευτερόλεπτα αδιάκοπου και μέχρι εξαντλήσεως ανάσας γέλιου)
- Δεν είναι έτσι η εκδίκηση βρε πρόβατο. Το 'ξερα ότι έχεις χιούμορ, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια. Είσαι πολύ αστείο κορίτσι.
Παρέκαμψα το συνειρμό "ένα αστείο κορίτσι" που μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό και όλα τα υπόλοιπα υποτιμητικά σχόλια για το μηρυκαστικό του χαρακτήρα μου (το οποίο παρεμπιπτόντως άκουγα για 2η φορά την ίδια μέρα), και κόλλησα σαν το μυγάκι στη λάμπα στο χαρακτηρισμό "κορίτσι". Να 'ναι καλά, σκέφτηκα, ενώ ταυτοχρόνως googl-άρα για Interflora.
"Τα λουλούδια στον κύριο από μένα!"
29 Μαΐου 2012
Oμολογώ επίσης, ότι ενθουσιάστηκα με την αποτελεσματικότητά μου σε τέτοιο βαθμό που εάν δεν ήμουνα στη δουλειά, ορκίζομαι θα έπεφτα στην ίδια μου την παγίδα!!! Αυτό βέβαια σημαίνει ότι το "θυμα" μπορεί να έχει την "πτέρνα" και να τον κοροϊδεύω, αλλά εγώ μάλλον έχω τον υπόλοιπο Αχιλλέα (γεγονός που δε με χαλάει καθόλου, πέρα από το ότι μιλάμε μεταφορικά και δεν υπάρχει Αχιλλέας at all).
Mπήκε λοιπόν το νερό στ' αυλάκι και η φάρσα-something τώρα που μιλάμε είναι εν εξελίξει. Kάνοντας όμως τον απολογισμό της ευχαρίστησης από αυτή μου τη δραστηριότητα... Μπερδεύτηκα! Δε χάρηκα όσο φαντάστηκα ότι θα χαρώ. Κολακεύτηκα (ίσως και πέραν του δέοντος) με το εφέ που προκάλεσα, χάρηκα σκεπτόμενη ότι κάποιον έμπλεξα κι εγώ στα δίχτυα μου έστω και για ένα τρίωρο, αλλά σχωράτε με, δε ένιωσα καθόλου καλύτερα με το ότι ξεγέλασα κάποιον εξ επί τούτου. Για ποια συμπαντική ισορροπία μιλάνε όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της εκδίκησης? Τι δεν έχω "πιάσει" από το σκηνικό και δεν αισθάνομαι την ευχαρίστηση του "Όποιος σε κλάσει, χέσε τον μη βγει καλύτερός σου";
Tέλος πάντων, εγώ από το σημερινό, κρατάω το φουσκωμένο μου εγωισμό plus το πόσο ωραία είναι να ξέρεις ότι εσύ κάνεις κουμάντο! Επίσης κρατάω το ότι νιώθω λίγο άσχημα για τη φάρσα σε βάρος κάποιου. 2-1 δηλαδη υπέρ των θετικών συναισθημάτων (έστω και αν είναι side-effects).
Aρα αυτό ακριβώς είναι που θα γιορτάσω απόψε! HA!
Are you ready boots? Start walking!
26 Μαΐου 2012
Ο ένοχος ενός εγκλήματος πληροί τρεις προϋποθέσεις:
είχε κίνητρο, είχε τα μέσα, είχε την ευκαιρία...
Θα προτιμούσα να άρχιζα την ιστορία μου, όπως άρχιζαν παλιά τα παραμύθια.
Θα
ήθελα να πω : "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που
κατοικούσε σ' ένα μικρό πλανήτη, μόλις πιο μεγάλο από τον ίδιο και που
είχε ανάγκη από ένα φίλο...
Για κείνους που καταλαβαίνουν τη ζωή, αυτή η διατύπωση θα έδειχνε πολύ αληθινή.
"Ο μικρός πρίγκιπας" εδώ σε pdf
20 Μαΐου 2012
Πριν από ένα-δυο χρόνια, άκουγα στα ΜΜΕ και γύρω μου, να λένε πως η κρίση θα
μας φέρει πιο κοντά. Πως θα αναδείξει την αλληλεγγύη και τις αξίες που είχαμε
χάσει από καιρό... Δυστυχώς αυτό που κατάλαβα εγώ, είναι ότι
είμαστε ένας λαός με παντελή έλλειψη σοβαρότητας από φύση, παρτάκηδες από
κούνια, απαίδευτοι (όχι αμόρφωτοι) από βαρεμάρα, υστερόβουλοι από συνήθεια,
τραμπούκοι από βλακεία και μεγαλομανείς από καθαρό αστείρευτο
και πηγαίο εγωισμό. Αλλά αυτό δε μας νοιάζει. Εμείς να 'μαστε καλά... Άλλωστε ο σκοπός
αγιάζει τα μέσα, δε λένε?
