05 Ιουνίου 2012



Η "ειδική φοβία" αναφέρεται κυρίως στις φοβικές αντιδράσεις που είναι δυσανάλογες του φοβικού ερεθίσματος, το οποίο συνήθως είναι αβλαβές και ακίνδυνο. Τα άτομα που πάσχουν από ειδική φοβία συνήθως συνειδητοποιούν ότι ο φόβος τους είναι παράλογος ή σημαντικά μεγαλύτερος από το φόβο άλλων ατόμων για το ίδιο φοβικό αντικείμενο.

Αυτό το οποίο φοβάται το άτομο μπορεί εν δυνάμει να είναι και κακό για την υγεία του, ωστόσο ακόμη και όταν το άτομο βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον συνεχίζει να παρουσιάζει φοβικές αντιδράσεις. Όσο πιο έντονο ή πρόσφατο είναι το φοβικό αντικείμενο, τόσο πιο έντονη είναι και η αντίδραση. 
Οι ειδικές φοβίες μπορούν αποτελεσματικά να αντιμετωπιστούν με τη γνωσιακή- συμπεριφορική θεραπεία. Οι γνωσιακές τεχνικές αποσκοπούν περισσότερο στην αμφισβήτηση των δυσλειτουργικών πεποιθήσεων που επικρατούν στην σκέψη των πασχόντων, ενώ οι συμπεριφορικές τεχνικές στο 'σπάσιμο' της αποφευκτικής συμπεριφοράς.

Ε λοιπόν, ΨΕΜΑΤΑ λένε!

Το παραδέχομαι! Είμαι από αυτές. Δηλαδή... επειδή έχω αποφασίσει να πω αλήθειες σήμερα και να ξεφτιλιστώ εντελώς βιολόγος άνθρωπος (και ντροπή μου), δεν είμαι ακριβώς «από αυτές»… Είμαι από τις επίπεδα (μεγέθους παγόβουνου) χειρότερη "από αυτές"! Ντροπή μου ρε παιδιά, ναι ξέρω!


Οι γνωσιακές τεχνικές δεν έπιασαν στην περίπτωσή μου με την κατσαριδοφοβία! Έχω μάθει τα πάντα για τις κατσαρίδες (στο πανεπιστήμιο είχαμε εντομολογία). Ανήκουν στην τάξη Blattodea που χρονολογείται από απολιθώματα εώς και 300 εκατομμύρια χρόνια πριν. Ξέρω επίσης ότι υπάρχουν 3500 είδη ανά τον κόσμο, στην Ευρώπη 150 και στην Ελλάδα 20. Σιχαίνονται τη μυρωδιά του αγγουριού (πραγματικό γεγονός) και λατρεύουν τα γεμιστά (φανταστικό γεγονός). Άρα καλοκαίρι τρώτε άφοβα χωριάτικη! (εντάξει σταματάω!). Ξέρω επίσης ότι αυτό με την πυρηνική καταστροφή είναι μύθος. Απλά αντέχουν μεγαλύτερες ποσότητες ραδιενέργειας από τους ανθρώπους, αλλά αυτό ισχύει για όλα τα έντομα. Που βοηθάει αυτή η γνώση θα μου πείτε, και θα έχετε και δίκιο, αλλά αν είναι να μάθουμε κάτι να το μάθουμε από την αρχή και σωστά.

Είναι τυπικά βαδιστικά έντομα με κάποιες εξαιρέσεις αεροπορικών εκδόσεων μεγέθους ντακότας (όχι το αεροσκάφος, τη πολιτεία!). Μετακινούνται με μεγάλη ταχύτητα και έχουν την ικανότητα να αυξομειώνουν το πάχος τους ανάλογα τις συνθήκες. Ρουφάνε την κοιλιά τους, εν ολίγοις και περνάνε από παντού! Να τα κατάφερναν τόσο καλά και οι άνθρωποι... με 5 νούμερα μικρότερα παντελόνια θα κυκλοφορούσα!

Όσο περνούν τα χρόνια, οι κατσαρίδες πολλαπλασιάζονται με ρυθμό μεγαλύτερο κι απο τότε με τα ψωμιά και τα ψάρια στο γαμησιάτικο γλέντι στην Κανά! Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αν υποψιαστώ ότι έχει βάλει κι εκεί το χεράκι του ο Ανύπαρκτος, είμαι ικανή να πιστέψω μόνο και μόνο για να ζω με την ελπίδα ότι όταν πεθάνω θα τον δω και θα τον φτύσω κατάμουτρα για τη μαλακία που έκανε! Επιστημονικά πάντως (για να γυρίσουμε και στο θέμα μας), τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του αριθμού τους, λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας, καθώς τα εν λόγω σιχάματα ενδημούν στους πάνω από 14° C. Από Απρίλη μέχρι Οκτώβρη δηλαδή στην Ελλάδα, έτσι για να μαζοχιστώ λίγο ακόμα!!!

Προφανώς και δε σχετίζονται όλα τα είδη με απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής. Αυτά που βρίσκονται στις πόλεις είναι: 
  • Η μέχρι 1cm καφέ γερμανική (Blatella germanica), 
  • η μέχρι 4cm πιο σκουρόχρωμη καφέ (τι γράφω μεσημεριάτικο!) αμερικάνικη (Periplaneta americana). Αυτή βγαίνει με τις μεγάλες θερμοκρασίες (άνω των 26° C)  
  • και μια 2,5cm περίπου και μαύρη ασιατική που δε θυμάμαι πως λέγεται και αποφεύγω να το googl-άρω γιατί θα έχει και φωτογραφίες και θα κάνω εμετό!  
Οι "πρωτευουσιάνες" λοιπόν, ενδέχεται να μεταδώσουν ασθένειες, όπως σαλμονέλα, δυσεντερία, τύφο, διάρροια, πολιομυελίτιδα και γαστρεντερίτιδα. Επίσης πολύ συχνά είναι υπεύθυνες για αναπνευστικά προβλήματα. Οι κατσαρίδες απορρίπτουν το δέρμα τους τακτικά σε όλη τη διάρκεια του κύκλου της ζωής τους. Σα να λέμε κάνουν απολέπιση. Το απορριμμένο δέρμα μεταφέρεται μέσω του αέρα και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ασθματικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως στα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους με βρογχικές ασθένειες. Δεν μπορεί να είναι οι ασθένειες ο λόγος της φοβίας μου όμως, γιατί τότε και με τα ποντίκια θα πάθαινα κρίση πανικού, πράγμα το οποίο δε συμβαίνει.

Άρα τι?

Μήπως με φόβισαν όταν ήμουν μικρή? Μπααα... όλοι στην οικογένεια, δεινοί κατσαριδο-αντεροβγάλτες και εγώ η μόνη που ούρλιαζα από Μάη (βία Ιούνη) μέχρι Σεπτέμβρη. Κήπος γαρ στην πίσω πλευρά του σπιτιού και αυλή γεμάτη λουλούδια στην μπροστά (καλά έτσι όπως το'πα τώρα ένιωσα ότι μεγάλωσα σε έπαυλη στον... Μπίθουλα).

Άρα τι?

Μήπως κάποια παιδική τραυματική εμπειρία? Μπααα... ΠΟΤΕ στη ζωή μου δεν έχω δει κατσαρίδα και δεν έχω ουρλιάξει (έστω και από μέσα μου). Και καλά όταν ήμουνα μικρή. Τώρα, τόσων χρονών γαϊδούρα (Τι πόσο "τόσων"? Όσων!!) είναι και εξευτελιστικό να ουρλιάζω σαν τη χοντρή της όπερας (με πολύποδα στις φωνητικές χορδές) κάθε φορά που βλέπω κατσαρίδα!

Άρα τι?

Μήπως εξηγείται με την μετενσάρκωση και σε κάποια προηγούμενη ζωή με είχαν βασανίσει με κατσαρίδες μέχρι θανάτου και το κουβαλάω ακόμα? Μπααα... Ακόμα και να ίσχυε αυτό, εγώ πιστεύω στη μετε...τίποτα, όποτε ακυρώνεται αυτόματα αυτή η εκδοχή.

ΆΡΑ ΤΙ?

Τίποτα καλέ! Καθαρή κι αστείρευτη τρελαμάρα! Και χειροτερεύει μάλιστα...

Έκανα το λάθος και εξιστορούσα σε μια παρέα, όταν μικρή έπιανα τζιτζίκια και τα κρατούσα στη χούφτα μου να τα ακούω και μου είπαν "καλά αφού έχεις τόση καλή σχέση με τα υπόλοιπα έντομα, δε δικαιολογείται να φοβάσαι τόσο τις κατσαρίδες".
Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που δεν κουφαινόμουν επί τόπου και μετά να τυφλωνόμουν κιόλας μην τυχόν και προλάβω να διαβάσω τα χείλια!

...Τώρα έχω γενικευμένη εντομοφοβία σε έντομα μεγέθους χρυσόμυγας και άνω!
 ΚΑΛΟ Ε?
Ε, δεν επιτρέπεται, μορφωμένος άνθρωπος! Αλλά και τι να κάνω? 

Το μόνο που έχω καταφέρει είναι όταν βλέπω κατσαρίδα και είμαι σε δημόσιο χώρο να είμαι όσο το δυνατόν πιο συγκρατημένη και να μη βγάζω άχνα, απλά να σηκώνομαι και να τρέχω προς αντίθετη κατεύθυνση (σαν την τρελή ναι!). Η ένταση της αντίδρασης βέβαια είναι αντιστρόφως ανάλογη με την απόσταση που εντοπίζω την κατσαρίδα. Αν όπως πέρυσι, εκεί που στεκόμαι στο πεζοδρόμιο για να περάσω απέναντι, πετάξει μία στο παντελόνι μου, τότε δε θα υπολογίσω (όπως και δεν υπολόγισα) τίποτα! Θα πεταχτώ στο δρόμο χορεύοντας το χορό του μυρμιγκοφάγου και αν ακαριαία δε με περάσει από πάνω το λεωφορείο της γραμμής (όπως στο τέλος του "βλέπω το θάνατό σου Νο1") τότε θα ουρλιάξω προς πάσα κατεύθυνση "Πάρτε το από πάνω μου". 

Εάν είμαι σε ιδιωτικό χώρο και συγκεκριμένα μόνη μου σπίτι, έχω βρει τις άκρες μου! Τρέχω, βουτάω μια γάτα στην κάθε μασχάλη και τις πετάω μία μία κοντά στην κατσαρίδα, να τη δουν και να την εξολοθρεύσουν! Τις έχω εκπαιδεύσει ανάλογα...

Εάν είμαι σε ιδιωτικό χώρο αλλά όχι σπίτι μου, τότε αποκλείεται να είμαι σε ξένο σπίτι μόνη μου, οπότε αφήνω την ψυχική μου ισορροπία στα χέρια του κάθε παρευρισκόμενου.

Ε... και ρωτώ τώρα...

Επιτρέπεται μορφωμένος άνθρωπος τέτοια καραγκιοζιλίκια?

Επιτρέπεται να σημειώνω την ημερομηνία που βλέπω πρώτη φορά κατσαρίδα κάθε χρονιά και μετά τον απαραίτητο και πάντα ίδιο σχολιασμό "νωρίς βγήκανε φέτος", τότε να σημάνει το καλοκαίρι για μένα?

Δεν επιτρέπεται! Αλλά και τι να κάνω?

Τα χημικά εντομοαπωθητικά είναι εν πρώτοις 100% αποτελεσματικά αλλά αποδεικνύονται ανίσχυρα σε βάθος χρόνου γιατί οι κατσαρίδες «εθίζονται» στα χημικά συστατικά, με συνέπεια να γίνεται πολυμορφισμός στον γονότυπό τους και να αποκτούν ανοσία. Παθαίνουν σα να λέμε μετάλλαξη και δεν καταλαβαίνουν το Χριστό τους και την Παναγία τους!!!

Αλλά και τι να κάνω?

Φέτος, όπως και πέρυσι, δε θα σκεφτώ ούτε το περιβάλλον (ντρέπομαι που το λέω, αλλά δε μπορώ να πω και ψέματα), ούτε τα κατοικίδια μου, ούτε τα φυτά μου, βρε ούτε κι εμένα την ίδια δε θα σκεφτώ. Θα ψεκάσω κάθε ζωντανό οργανισμό που κατοικεί μαζί μου σ' αυτό το σπίτι, από πάνω μέχρι κάτω με βαρύ κι ασήκωτο κατσαριδο-εντομο-φυτο-ζουζουνο-φαρμακο-κτόνο!

Καλό μου καλοκαίρι λοιπόν! 
(για μένα σήμανε πριν 3 μέρες if you know what I mean...)

Tip: 
Ένα αποτελεσματικότατo άμεσο όπλο κατά των κατσαρίδων (εάν το εντομοκτόνο σας φράζει τα πνευμόνια όπως εμένα) είναι η λακ! Δική μου ανακάλυψη βιολογικής βάσης (όχι η λακ, η ιδέα). Οι κατσαρίδες, όπως όλα τα έντομα, αναπνέουν από πόρους του εξωσκελετού τους, που λέγονται φυσητήρες. Προκειμένου λοιπόν να τις ψεκάζουμε δηλητήριο και να ψοφάμε κι εμείς μαζί, γιατί να μην φράξουμε τους πόρους αυτούς και να πεθάνουν από ασφυξία? 
Αυτό το καταφέρνει η λακ μιας και κολλάει στους πόρους και τους φράζει. Επί προσθέτως, κολλάνε και τα φτερά τους και δεν παίζει να πετάξουν με τίποτα, όπως κάνουν μερικές αρκετά θρασύτατες! Αλλά προσοχή! Θέλει αρκετή λακ και από σχετικά κοντά. Να μην ξεχάσετε επίσης να είναι για δυνατό κράτημα, και της κάνεις ένα μαλλί... 

...Μι-Ζαν-Μπλι!
Μποουυυ χα χαααα

"Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι. 
Οι βλάχοι γίναν δήμαρχοι κι οι γύφτοι καπετάνιοι."

Έτσι λέει ο σοφός λαός, όχι εγώ... Εγώ απλά συμφωνώ.
Συμφωνώ και νευριάζω με το γεγονός ότι κανείς γύφτος δεν έγινε καπετάνιος από μόνος του. Άλλοι τον κάνανε. Τώρα συνειδητοποιώ πως τον έκανε ο βλάχος που έγινε δήμαρχος κ.ο.κ.

Γ' επιπέδου άνθρωποι, που βάζουν την κωλάρα τους πάνω από οποιαδήποτε ηθική και αξιοπρέπεια (ακόμα και τη δική τους, εάν υποθέσουμε πως έχουν). Δολοπλοκίες (δεν έχω χειρότερο) για τις εντυπώσεις, συμβιβασμοί με λάθος (έτσι υποστήριξαν οι ίδιοι) αντιλήψεις για προσωπικό όφελος και μόνο, υποκρισία ώστε να τα έχουμε με όλους καλά γιατί έρχονται και δύσκολοι καιροί. Όλα αυτά για να προχωρούν στη ζωή τοίχο-τοίχο και ας γαμήσουν τους άλλους βρε αδερφέ. Μακριά από τον κώλο μας και ότι θέλει ας γίνει. Και να φανταστεί κανείς πως αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν και παιδιά!

Και ενώ ξέρω (και δυστυχώς πολύς κόσμος) πως έχω υπομονή γαϊδάρου τρικάπουλου και αναισθησία δύσκολα ανταγωνίσιμη... Μην κάνεις το λάθος και μου πατήσεις τον κάλο πάνω από 384.985 φορές! Θα σε χαστουκίσω και έχω και βαρύ χέρι (πάει σετ με τα υπόλοιπα βαριά μέλη μου).

Επειδή λοιπόν έχω κάνει άσχημο σερί με τέτοιους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια (όπως και ο περισσότερος κόσμος υποθέτω) και νιώθω πολύ καλά με το να κόβω κάθε επαφή όσο νωρίτερα το καταλάβω, για να αποφεύγω και τις προστριβές που τόσο σιχαίνομαι (γιατί είμαι και "φιλειρηνομαθής" που λέει και μια ψυχή), πάντα βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ίδιο ρημαδοπρόβλημα!

Τι να κάνω με αυτούς που ενώ συγκαταλέγονται στην παραπάνω κατηγορία, δεν παίζει να τους βγάλω από τη ζωή μου λόγω ειδικών συνθηκών...

Αυτό μέχρι προχθές το πρωί... Γιατί προχθές βρήκα τι να κάνω! Θα τσακώνομαι και θα ξεκατινιάζομαι every single time! Γιατί όχι δηλαδή?! Αφορμές μου δίνουν (δόξα τον Ανύπαρκτο), ετοιμόλογη είμαι, το αίμα μου βράζει και μην ξεχνάμε και τον παράγοντα "ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ"! Όπως και να το κάνεις έχει κι αυτό τη βαρύτητά του...
Έτσι εχθές και σήμερα βίωσα το "που σε πονεί και που σε σφάζει". Το σκηνικό ήταν απλό. Έκανε το λάθος να μου μιλήσει, ειρωνεύτηκα (έμφυτο ταλέντο από τα μικράτα μου) και επειδή πρόκειται για μεγίστη κατινάρα μου απάντησε δήθεν ανήξερη και βαθύτατα προσβεβλημένη. Έτσι άρχισαν τα όργανα, τα νταούλια, τα βιολιά, μπήκε η νύφη με το γαμπρό και τους 3000 καλεσμένους και άρχιζε το γλέντι (ψέματα, μόνο ειρωνευόμουν ακατάπαυστα, αλλά ακατάπαυστα). Όλο αυτό λοιπόν είχα αποφασίσει να το φτάσω μέχρι του σημείου που ίσα να απλώνω το δεξί μου χέρι να τη βουτήξω από το μαλλί και με το αριστερό χέρι να μαζεύω το δεξί γιατί είμαι και κατά της σωματικής βίας, τρομάρα μου, και για ένα κούτελο ζούμε στην κενωνία την άδικη κύριε πρόεδρε! 

ΑΛΛΑ...! Άρχισαν τα ψυχοσωματικά μου πάλι! Δεν αντέχει ο οργανισμός μου τους τσακωμούς ρε παιδί μου. Δε μπορώ να το αποδώσω αλλού. Δε μου έφτανε ο στομαχόπονος και οι ημικρανίες (το κάθε ψυχοσωματικό είναι και αφιερωμένο σε διαφορετική κατάσταση). Τώρα έχω και προς τιμήν της κολικούς εντέρου! Βέβαια έχει και μια λογική. Το σώμα μας, μας δείχνει τα σημάδια λένε. Κι εμένα τι μου λέει? Να μην την ξεράσω (από το στομαχόπονο), να μη την κουτουλήσω (από την ημικρανία)... αλλά να τη χέσω πατόκορφα να ησυχάσω! Ψέματα? Όοοοοοχι! Σωστά τα λέει το σώμα μου, μόνο που ούτε αυτό είμαι διατεθειμένη να κάνω πια! Μόνο περισσότερη τσαντίλα μου προκαλεί το μπινελίκι γιατί και πάλι καταπιέζομαι επειδή αυτό που πραγματικά θέλω, είναι να χειροδικήσω (όχι πολύ, ένα χαστουκάκι τόσο δα) αλλά δε μου το επιτρέπει  ανατροφή μου και η διατροφή μου (γιατί τέτοιες ώρες που τη βλέπω είμαι πάντα φαγωμένη άρα και λίγο νωθρή)! Άρα?! Άρα καταλήγω σ' αυτό που ξέρω καλύτερα...
Και θα συνεχίσω τη διεκδίκηση του δίκαιου δια της σωστής και πολιτισμένης οδού. Από εκεί που είχα σταματήσει δηλαδή πριν αρχίσω τις κατινιές... Να δώσω και το παράδειγμα στα παιδιά των άλλων (γιατί δικά μου έτσι όπως το πάνε δε θα προλάβω να κάνω) και να λένε "Κοίτα παιδί μου την κοπέλα... Κάνοντας πάντα το σωστό δε θα κερδίσεις ποτέ σου, τίποτα" (δε διευκρίνισα εάν θα είμαι παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή).

Eat my dust όλοι εσείς οι.... οι...  οι άλλοι!

(Μωρέ λες να έχουν δίκιο?!

Μπαααα...

Αποκλείεται....

ε...?)

04 Ιουνίου 2012

O κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του,  υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, 1922-1997).
Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.
Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.
Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;
Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;
Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;
Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.
Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;
Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.
Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.
Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Και που είχαμε μείνει?

Α, ναι... Εκεί που συνεχίζει να νομίζει ότι είναι ο μοναδικός κληρονόμος της γνωστής οικογενείας των "Πανέξυπνων",  αλλά που δυστυχώς ξεκινάει να υποψιάζεται πως δε βγαίνουν τα φραγκοδίφραγκα εξυπνάδων που έχει για απόθεμα και έτσι δε μπορεί να κάνει αποδοχή κληρονομιάς... 
Δεν τα παρατάει όμως, κι όλο τα ξαναμετράει, κι όλο τα υπολογίζει, κι όλο ψάχνει παγαποντιές γιατί ξέρει ότι εκεί μ'έχει, αλλά μάλλον μπερδεύει την πονηριά με την εξυπνάδα...

Καταραμένη βλακεία, δεν κρύβεται με τίποτα όσο και να παριστάνεις τον ξύπνιο!

03 Ιουνίου 2012

Όλοι έχουμε μια εμπειρία από διάφορα συναισθήματα και σκέψεις που βιώνουμε περιστασιακά. Μερικά πράγματα που λέμε ή κάνουμε, την ίδια στιγμή έχουμε την αίσθηση ότι τα έχουμε ξαναπεί ή ότι τα έχουμε ξανακάνει. Νιώθουμε ότι έχουμε ξαναζήσει τη στιγμή ή ότι γνωρίζουμε τι θα πει ο άλλος πριν το πει, και άλλα παρόμοια.

Ας δούμε τα 10 πιο παράξενα φαινόμενα που συμβαίνουν κάποιες στιγμές στο μυαλό μας!

30 Μαΐου 2012

Ο λόγος για τον μεγάλο εκδικητή επιπέδου μύγας (βλέπε αφεντομουτσουνάρα μου) και την εκδίκηση επιπέδου μπουγαδόνερου.
Το μόνο που κατάφερα ήταν να προκαλέσω γέλιο μέχρι δακρύων όταν αποκάλυψα τη φθονερή μου εκδίκηση στο "πληγωμένο" θύμα, μη χέσω! 

- Πλάκα μου κάνεις!
- Πλάκα σου έκανα, τώρα μιλάω σοβαρά.
( ....30 δευτερόλεπτα αδιάκοπου και μέχρι εξαντλήσεως ανάσας γέλιου)
- Δεν είναι έτσι η εκδίκηση βρε πρόβατο. Το 'ξερα ότι έχεις χιούμορ, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια. Είσαι πολύ αστείο κορίτσι.

Παρέκαμψα το συνειρμό "ένα αστείο κορίτσι" που μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό και όλα τα υπόλοιπα υποτιμητικά σχόλια για το μηρυκαστικό του χαρακτήρα μου (το οποίο παρεμπιπτόντως άκουγα για 2η φορά την ίδια μέρα), και κόλλησα σαν το μυγάκι στη λάμπα στο χαρακτηρισμό "κορίτσι". Να 'ναι καλά, σκέφτηκα, ενώ ταυτοχρόνως googl-άρα για Interflora. 

"Τα λουλούδια στον κύριο από μένα!"

29 Μαΐου 2012

Kοίτα να δεις που η εκδίκηση είναι τόσο... τόσο... φχαριστιάρικη! Δε θυμάμαι καν την τελευταία φορά που εκδικήθηκα κάποιον. Υποθέτω πως θα ήταν ο αδερφός μου όταν ήμασταν μικροί γιατί δε με άφηνε να παίξω με τα παιχνίδια του. Έτσι κι εγώ, πήγαινα κρυφά και του τα χάλαγα. Αλλά και τότε δεν ήταν επίτηδες. Απλά ήθελα να περάσει το δικό μου και να παίξω μ' αυτά, αλλά στην πορεία του τα χαλούσα κατά λάθος. Αυτός βέβαια ήταν και ο λόγος που εξ' αρχής δε με άφηνε να παίζω με τα παιχνίδια του, αλλά τέλος πάντων...  Φαύλος κύκλος, στον οποίο υποψιάζομαι πως ήμουν παντελώς και καθ όλη την περίμετρό του λάθος! 
Tώρα όμως είχα δίκιο! Και ειλικρινά εκπλήσσομαι που μου δημιουργήθηκε αυτή η ανάγκη. Σχεδόν δε με αναγνώρισα! Ίσως επειδή επρόκειτο περισσότερο για πλάκα (την οποία είχα βιώσει κι εγώ προηγουμένως) παρά στο να κάνω κακό στον αποδέκτη.

Hθελα να περιμένω λίγες μέρες ακόμα μέχρι να θέσω σε εφαρμογή το σχέδιο, γιατί σκέφτηκα θα υπάρχει λόγος που είπε ο Θερβάντες πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Δυστυχώς όμως δεν κρατήθηκα η χαζή (είμαι και της ζεστής κουζίνας) και μέσα στο μεσάνυχτο... πιτ-πιτ έριξα το μήνυμα. Το "θύμα" όπως ήταν αναμενόμενο και καθόλου δύσκολο, ανταποκρίθηκε και ήταν θέμα 2-3 μηνυμάτων να πέσει στην παγίδα! Μια αντρική αχίλλειο πτέρνα την οποία εκμεταλλεύτηκα με περίσσια γυναικεία μαεστρία!
 
Oμολογώ επίσης, ότι ενθουσιάστηκα με την αποτελεσματικότητά μου σε τέτοιο βαθμό που εάν δεν ήμουνα στη δουλειά, ορκίζομαι θα έπεφτα στην ίδια μου την παγίδα!!! Αυτό βέβαια σημαίνει ότι το "θυμα" μπορεί να έχει την "πτέρνα" και να τον κοροϊδεύω, αλλά εγώ μάλλον έχω τον υπόλοιπο Αχιλλέα (γεγονός που δε με χαλάει καθόλου, πέρα από το ότι μιλάμε μεταφορικά και δεν υπάρχει Αχιλλέας at all).

Mπήκε λοιπόν το νερό στ' αυλάκι και η φάρσα-something τώρα που μιλάμε είναι εν εξελίξει. Kάνοντας όμως τον απολογισμό της ευχαρίστησης από αυτή μου τη δραστηριότητα... Μπερδεύτηκα! Δε χάρηκα όσο φαντάστηκα ότι θα χαρώ. Κολακεύτηκα (ίσως και πέραν του δέοντος) με το εφέ που προκάλεσα, χάρηκα σκεπτόμενη ότι κάποιον έμπλεξα κι εγώ στα δίχτυα μου έστω και για ένα τρίωρο, αλλά σχωράτε με, δε ένιωσα καθόλου καλύτερα με το ότι ξεγέλασα κάποιον εξ επί τούτου. Για ποια συμπαντική ισορροπία μιλάνε όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της εκδίκησης? Τι δεν έχω "πιάσει" από το σκηνικό και δεν αισθάνομαι την ευχαρίστηση του "Όποιος σε κλάσει, χέσε τον μη βγει καλύτερός σου"; 

Tέλος πάντων, εγώ από το σημερινό, κρατάω το φουσκωμένο μου εγωισμό plus το πόσο ωραία είναι να ξέρεις ότι εσύ κάνεις κουμάντο! Επίσης κρατάω το ότι νιώθω λίγο άσχημα για τη φάρσα σε βάρος κάποιου. 2-1 δηλαδη υπέρ των θετικών συναισθημάτων (έστω και αν είναι side-effects). 

Aρα αυτό ακριβώς είναι που θα γιορτάσω απόψε!        HA!

Are you ready boots? Start walking!




27 Μαΐου 2012


26 Μαΐου 2012

Ο ένοχος ενός εγκλήματος πληροί τρεις προϋποθέσεις:

 είχε κίνητρο, είχε τα μέσα, είχε την ευκαιρία...

Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes