Τίποτα δεν μας ανήκει

Το ξέρουμε. Το νιώθουμε.

Κι όμως κάθε φορά που κάτι φεύγει, συμπεριφερόμαστε σαν να μας πήραν την πρωτοκαθεδρία σε δημοτικό συμβούλιο.

Η ζωή δεν έχει ιδιοκτησίες. Έχω βαρεθεί να το λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ.

Έχει μόνο διελεύσεις.

Άνθρωποι, στιγμές, πόνοι, χαρές, σπίτια, σώματα, σχέσεις... Έρχονται, μένουν λίγο ή πολύ, αλλά πάντα περνούν.

Και εμείς, αντί να το δεχτούμε, κάνουμε το τραγικό λάθος να πιστεύουμε πως ό,τι είναι ωραίο θα μείνει για πάντα. Όχι επειδή είναι λογικό. Με τη λογική το ξέρουμε ότι δεν ισχύει. Επειδή το θέλουμε. Το συναίσθημα μας κάνει τσιριμόνιες.

Και εκεί ξεκινάει η στεναχώρια. Δεν πονάμε γι’ αυτό που χάνουμε. Πονάμε για το ότι νομίζαμε πως θα το έχουμε για πάντα. Ή λες και θα το θέλαμε για πάντα... Αλλά άλλο θέμα αυτό. Ας υποθέσουμε ότι θα το θέλαμε. 

Τραγικό λάθος αυτή η στεναχώρια, αλλά καθόλα ανθρώπινο.

Η ζωή δεν κρατάει τίποτα σταθερό, ούτε τα άσχημα, ούτε τα καλά. Το "πάντα" που λέμε είναι ευχή, όχι συμβόλαιο. Η μόνη λέξη που περιγράφει σωστά τη ζωή είναι μία Παροδικότητα.

Όλα αλλάζουν.

Όλα λήγουν.

Όλα μεταμορφώνονται.

Κι εμείς επιμένουμε να ζούμε λες και είμαστε ιδιοκτήτες και όχι περαστικοί.

Αλήθεια τώρα... Πόσες φορές πιάσαμε τον εαυτό μας να φωνάζει "γιατί μου συνέβη αυτό;" λες και είχαμε υπογράψει κάποια σύμβαση μη-απώλειας;

Δεν έχουμε ποτέ τίποτα.

Ούτε ανθρώπους.

Ούτε σχέσεις.

Ούτε σταθερότητα.

Ούτε σώματα.

Ούτε ψυχές ατρόμητες.

Μόνο εμπειρία. Αυτό έχουμε που μένει. Κι όσο πιο γρήγορα αποδεχτείς ότι τίποτα δεν κρατιέται, τόσο πιο ήρεμα ζεις αυτά που έρχονται, κι ακόμα πιο ήρεμα αφήνεις αυτά που φεύγουν.

Η παροδικότητα δεν είναι η τιμωρία της ζωης. Είναι η μόνη εγγύηση που έχουμε. Και τι ειρωνικό... Το μόνο μόνιμο να είναι η παροδικότητα και το μόνο σίγουρο ο θάνατος.

Αν κάτι κράτησε λίγο, κράτησε όσο άντεχε.

Αν κράτησε πολύ, άντεξες κι εσύ μαζί του.

Αλλά ποτέ δεν ήταν δικό σου. Μην μπερδεύεσαι.

Τίποτα δεν μας ανήκει και σε κανέναν δεν ανήκουμε.

Και ίσως, αν το πιστέψουμε στ’ αλήθεια, να πάψουμε επιτέλους να πονάμε τόσο όταν χάνουμε αυτά που… δεν ήταν ποτέ δικά μας.