Να βλέπεις, να αντιλαμβάνεσαι, να κρατάς ισορροπίες, να μην εκτροχιάζεσαι… κι όμως, βαθιά μέσα, θες έστω για λίγο να μην ξέρεις τι κάνεις. Να πεις, "άντε γαμηθείτε ρε. Θα είμαι χαζή, παρορμητική, ό,τι να ’ναι".

Υπάρχει ένα σημείο που όλοι περνάμε από εκεί... 

Ας το πάρω όμως από την αρχή.

Ξέρετε τι θα ήθελα;

Μια εφαρμογή να μου φτιάχνει το κεφάλι όπως το GPS φτιάχνει μια διαδρομή.

Πάρε 5 αναπνοές.

Πες κάτι καλό για σένα.

Πιες λίγο νερό.

Κάνε δύο γύρους γύρω από τον εαυτό σου φτύνοντας τον κόρφο σου...

Και κάπου εκεί να εμφανίζεται το μήνυμα: Συγχαρητήρια, δεν έχεις πια υπαρξιακά!

Ναι.

Το "σχεδόν" είναι το φάντασμα του "παρά λίγο".

Είναι αυτό που έζησε το μισό και έμεινε να στοιχειώνει το ολόκληρο.

Δεν έχει το καθαρό τέλος του "ποτέ". Το "ποτέ" πονάει, αλλά εμπεριέχει το τέλος. Σε κόβει έστω και βίαια, αλλά σε αφήνει να πας παρακάτω.

Δεν έχει ούτε τη συνέχεια του "ναι". Το "ναι" σε τραβάει μέσα, σε βάζει να δεις τι θα γίνει.

Το «σχεδόν» δεν κάνει τίποτα από τα δύο.

Κρέμεται.

Σαν εκκρεμές που δεν αποφασίζει προς τα πού πέφτει.

''Στην αλήθεια φτάνει κανείς μέσα από τη δυσπιστία και τον σκεπτικισμό, όχι μέσα από μια παιδική ευχή να ήταν τα πράγματα κάπως!''

— Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε (λόγια του Νίτσε στο μυθιστόρημα)

Με τα “αν” μπορούμε να φτιάξουμε ό,τι θέλουμε.

Άλλη δουλειά.

Άλλον άνθρωπο δίπλα μας.

Άλλο σώμα.

Άλλη εποχή.

Άλλη εκδοχή μας, πάντα λίγο πιο θαρραλέα, λίγο πιο τυχερή, λίγο πιο “σωστή”.

Αν τότε είχα πει.

Αν δεν είχα φοβηθεί.

Αν είχα φύγει νωρίτερα.

Αν είχα μείνει περισσότερο.

Αν είχα καταλάβει.

Τα "αν" είναι φτηνά. Δεν κοστίζουν τίποτα. Δεν έχουν συνέπειες. Δεν απαιτούν καμία ευθύνη. Και γι’ αυτό είναι τόσο εθιστικά.

.

Κάποιες λέξεις δεν θα ειπωθούν ποτέ απ’ αυτούς που πρέπει

Μπορούμε όμως να βοηθήσουμε λίγο. Αντ’ αυτών!

Κάποιες συγγνώμες δεν έρχονται ποτέ.

Κι όμως, μερικές φορές αξίζει να τις γράφουμε εμείς, όχι για να τις στείλουμε ή να εκβιάσουμε την έκφρασή τους, αλλά απλώς για να ειπωθούν. Να αφεθούν ελεύθερες στον αέρα. 

Αυτό είναι ένα "αντ’ αυτού"....

Για χρόνια πίστευα ότι το "νόημα" είναι μάρκετινγκ για να μη σηκωθούμε όλοι μια μέρα πούμε: "Ωραία, το σύμπαν είναι ένα τυχαίο χαοτικό μπάχαλο, οπότε στο διάολο όλα."

Στην πράξη, δεν υπάρχει καθολικό νόημα. Υπάρχει μόνο αυτό που φτιάχνουμε εμείς με την επιλογή μας να δώσουμε σημασία σε κάτι, ακόμα κι αν είναι μικρό, γελοίο ή απόλυτα προσωπικό. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο εγκέφαλος δεν είναι φτιαγμένος για να βρίσκει το "απόλυτο νόημα". Είναι φτιαγμένος για να φτιάχνει νόημα. Είναι μια μηχανή ερμηνείας, όχι αποκάλυψης.

Αυτό ζήτησα, αυτό πήρα και καλά να πάθω. Έκατσα, άνοιξε τα κιτάπια του και που σε πονεί και που σε σφάζει...

Τώρα δεν είμαι πια τόσο σίγουρη.

Όχι επειδή δεν νιώθω αγάπη μέσα μου. Τη νιώθω. Αλλά αρχίζω να υποψιάζομαι ότι δεν ξέρω τι να την κάνω. Δεν ξέρω πώς να τη δίνω χωρίς να ανησυχώ μήπως τη φορτώσω σε κάποιον. Και σίγουρα δεν ξέρω πώς να τη δέχομαι χωρίς ταυτόχρονα να προετοιμάζομαι ότι θα τελειώσει.

"Confidence feels like proof. But neuroscience shows certainty is not a measure of accuracy. It is a signal produced by internal processing systems.

Research in cognitive psychology demonstrates that belief strength can increase through repetition and familiarity, even when factual accuracy does not improve. Memory and fluency can amplify certainty without strengthening truth.

The brain favors coherence.

Certainty is often reinforcement, not verification.

It still feels real. That is the instability."

Μετάφραση:

"Η βεβαιότητα μοιάζει με απόδειξη. Όμως η νευροεπιστήμη δείχνει ότι η βεβαιότητα δεν είναι μέτρο ακρίβειας. Είναι ένα σήμα που παράγεται από τα εσωτερικά συστήματα επεξεργασίας του εγκεφάλου.

Έρευνες στη γνωστική ψυχολογία δείχνουν ότι η ισχύς μιας πεποίθησης μπορεί να αυξάνεται μέσω της επανάληψης και της οικειότητας, ακόμη κι όταν η πραγματική ακρίβεια δεν βελτιώνεται. Η μνήμη και η ευχέρεια επεξεργασίας μπορούν να ενισχύσουν τη βεβαιότητα χωρίς να ενισχύουν την αλήθεια.

Ο εγκέφαλος προτιμά τη συνοχή.

Η βεβαιότητα είναι συχνά αποτέλεσμα ενίσχυσης, όχι επαλήθευσης.

Κι όμως φαίνεται αληθινό. Εκεί βρίσκεται η αστάθεια."

Είπα να το ψάξω. Δεν θα πληρώνω εγώ για απαντήσεις που μπορώ να βρω και μόνη μου. Τι διάολο... Στον κόσμο της πληροφορίας ζούμε.

Μας έμαθαν λοιπόν ότι τα συναισθήματα είναι κάτι που απλώς… συμβαίνει. Σαν τον καιρό.

"Εγώ έτσι είμαι"

"Δεν είμαι συναισθηματικός άνθρωπος"

"Δεν εκφράζομαι εύκολα"

Σαν να μιλάμε για ύψος ή χρώμα ματιών. 

Κι όμως, η ψυχολογία και η νευροεπιστήμη δείχνουν κάτι άλλο.