22 Δεκεμβρίου 2025
Τίποτα.
Και γι’ αυτό πονάει τόσο όταν λείπει. Δεν κοστίζει λεφτά αλλά κοστίζει παρουσία. Κι αυτό είναι πιο σπάνιο νόμισμα μερικές φορές.
Τι όμορφα που είναι να κλείνεσαι για λίγο ανάμεσα σε δυο χέρια και στην οικεία μυρωδιά της ανθρώπινης ασφάλειας.
Μια αγκαλιά μωρέ!
Να πληρώσω! Πόσο κάνει;
Μια αγκαλιά να αφεθώ να κλάψω ότι έχω μέσα μου και μετά ας τελειώσει. Ίσα σταματήσει για λίγο η προσπάθεια και να καταφέρει να ηρεμήσει το μέσα μου.
Και μετά, ναι.
Ας τελειώσει.
Όπως τελειώνουν όλα.
Με ησυχία.
21 Δεκεμβρίου 2025
"Αχ... σταμάτα να λες, ότι οι άνθρωποι φορούν μάσκα, και δεν σου δείχνουν ποτέ το πραγματικό τους πρόσωπο... Οι άνθρωποι, σου δείχνουν συνεχώς το αληθινό τους πρόσωπο: Σε ό,τι δεν σου λένε, όταν δεν σε ψάχνουν, στον τρόπο που σε κοιτάζουν, στον τρόπο που ξεφεύγουν από σένα, στον τόνο της φωνής τους... Σε ό,τι σου προσφέρουν και σε ό,τι δεν κάνουν για εσένα... Αλλά είσαι πολύ απασχολημένος, προσπαθώντας να δεις αυτό που θα ήθελες να δεις, και δεν το καταλαβαίνεις..."
Είπε η Catherine Black (δεν την ξέρω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να διαφωνήσω)
Πάμε να το απλώσουμε να πάρει λίγο αέρα, λίγο νεύρο και κυρίως λογική αυτό που διάβασα. Όχι επειδή δεν έχει μέσα αλήθεια, έχει. Αλλά επειδή την παρουσιάζει σαν κάτι απλό, καθαρό και σχεδόν… αυτονόητο.
Κι εγώ με τα "αυτονόητα" έχω ένα θέμα. Συχνά με υποψιάζουν.
19 Δεκεμβρίου 2025
17 Δεκεμβρίου 2025
15 Δεκεμβρίου 2025
Αναρωτιόμουν το πρωί (ναι, δεν ήταν καλή μέρα η χθεσινή) πως ήταν δυνατόν αυτός ο Κώστας να με αγάπησε έτσι εμένα...
Τι μου βρήκε εν ολίγης...
Βαθιά ανάσα. Πάμε!
14 Δεκεμβρίου 2025
Σημειώματα από έναν σπάνιο άνθρωπο.
Τρία μόνο, από τα πάρα πολλά που μου άφηνε. Τα κολλούσε στην εξώπορτα τα βράδια, για να τα βρίσκω το πρωί που γύριζα από τη δουλειά. Άλλες φορές τα άφηνε σε διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ψυγείο. Στον καθρέφτη. Σ’ ένα βιβλίο. Δίπλα στο μαξιλάρι... Σαν μικρές παγίδες τρυφερότητας, στημένες επίτηδες για να με πετύχουν απροετοίμαστη.
Δεν ήταν ποιητής. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει. Δεν έκανε μεγάλες δηλώσεις. Έγραφε απλά. Όπως αγαπούσε. Ήσυχα, σταθερά, χωρίς κανένα απολύτως φόβο.
Και αυτό, όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνω πόσο σπάνιο ήταν.
13 Δεκεμβρίου 2025
…Αρέσουν στις γυναίκες ή όχι;
Σύντομη απάντηση:
Όχι.
Μακρύτερη απάντηση:
Εξαρτάται.
Αληθινή απάντηση:
Σχεδόν ποτέ με τον τρόπο που νομίζουν οι περισσότεροι άντρες.
Πολλοί άντρες νομίζουν ότι το dick pic είναι φλερτ, πρόσκληση, teaser, "θα την τρελάνω τώρα"...
Σαν να λένε:
"Να, αυτό έχω. Σου αρέσει;"
Έχω απαντήσει σε άντρα που μου έστειλε ακριβώς αυτή την ερώτηση ως λεζάντα στη dick pic του:
"Ναι, καλό φαίνεται, βάλε μου μισό κιλό. Για μαγειρευτό το θέλω."
Στην πραγματικότητα όμως, όταν μια γυναίκα ανοίγει τέτοιο μήνυμα, συνήθως σκέφτεται:
– γιατί;
– ποιος ρώτησε;
– ποιος ζήτησε;
– γιατί τώρα;
– γιατί έτσι;
Λιγότερο "ωωω τι ωραίο"
και περισσότερο "άντε πάλι…"
Η μεγάλη παρεξήγηση
Οι περισσότερες γυναίκες δεν ερεθίζονται οπτικά με τον ίδιο τρόπο που ερεθίζονται πολλοί άντρες.
Σπανίως λειτουργεί:
εικόνα → επιθυμία
Συνήθως λειτουργεί:
σύνδεση → χημεία → και μετά η εικόνα
Χωρίς τα ενδιάμεσα, το dick pic είναι απλώς σαν τον επιδειξία έξω από το σχολείο που άνοιγε το παλτό και μας έδειχνε ό,τι είχε να μας δείξει, κι εμείς γελούσαμε και φεύγαμε πιο γρήγορα.
Ένα αντικείμενο χωρίς context.
Σαν να στείλω εγώ σε έναν άντρα φωτογραφία από ένα κουμπί.
Οκ. Και;
Υπάρχουν φορές που μπορεί να αρέσει ένα dick pic;
Φυσικά.
Πότε;
(κρατήστε σημειώσεις, στραβάδια)
✔ Όταν υπάρχει ήδη φλερτ ή έχει συμβεί σεξ
✔ Όταν έχει ζητηθεί
✔ Όταν υπάρχει χιούμορ ή σεξουαλικό παιχνίδι
✔ Όταν δεν έρχεται από το πουθενά
✔ Όταν δεν είναι το πρώτο μήνυμα μετά το "καλημέρα"
Δηλαδή όχι:
– Γεια σου
– Τι κάνεις
– Τσουπ κοντινό η ανατομία.
Όχι.
Όχι.
Όχι.
Τζιζ. Κακό.
Ποτέ αυτό!
Και επειδή οι περισσότεροι άντρες (άνθρωποι θα πω εγώ) συνήθως αγνοούν τη συναίνεση (ακόμα και τη λεκτική, πόσο μάλλον την οπτική) παρακάμπτουν τη σύνδεση τελείως, και βουρ στον πατσά. Ναι, χρειάζεται στοιχειώδης σύνδεση ακόμα κι αν μιλάμε μόνο για σεξ!
"Αφού σεξ θέλουμε και οι δύο!"
Ναι ρε φίλε. Σεξ.
Αλλά για κάτσε λίγο. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος λόγος που τρελαίνεσαι με το "κοίτα τι έχω για σένα" έτσι στο ξεκούδουνο λες και μου έφερες κρέας από τον χασάπη; Οι πολλές τσόντες σας το κάνανε αυτό ή εμείς οι γυναίκες;
Αφήστε που είναι αδιανόητο πόσοι έχουν και το "Δεν ξέρω να φλερτάρω αλλιώς, πάρε αυτό κι άμα πιάσει, έπιασε".
Και ξέρετε κάτι; Μερικές φορές πιάνει. Και γίνεται δουλίτσα. Και με εμένα έχει πιάσει μία φορά. Ντρέπομαι αλλά το ομολογώ. Ήμουν κουρασμένη και απελπισμένη για να ασχοληθώ παραπάνω. Εσύ μου έλαχες; Εσύ! Έλα εδώ.
Αλλά δεν μιλάμε για εξαιρέσεις τώρα...
Αυτές υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, το σεξ ξεκινάει στο μυαλό, όχι στο photo gallery του κινητού μας.
Μια μικρή θεωρία (που σιγά μη δεν είχα)
Το dick pic είναι σαν να εμφανίζεσαι σε πρώτο ραντεβού και να λες:
"Γεια σου, νάτο!"
Ε, άμα νάτο ρε φίλε, μιλάω και με τον δονητή μου που δεν μου φέρνει και αντίρρηση. Τι σε θέλω τον υπόλοιπο;
Δεν είναι τόλμη το dick pic.
Είναι παράλειψη σταδίων.
Συμπέρασμα (για να τελειώνουμε)
Οι γυναίκες δεν λένε: "Στείλε μου dick pic κάνω shopping therapy".
Λένε: "Κάνε με να θέλω να το δω".
Τεράστια διαφορά.
Και αν πρέπει να θυμάσαι ένα πράγμα:
Αν δεν το ζητήσει, μην το στείλεις.
Δεν είναι μυστήριο.
Είναι στοιχειώδης επικοινωνία.
10 Δεκεμβρίου 2025
...Και ο άνθρωπος που αρνήθηκε να δεχτεί ότι κάποιοι "δεν αξίζουν τίποτα".
Ξέρουμε το όνομα.
Το ακούμε σε συζητήσεις, σε σχολεία, σε νοσοκομεία.
Σύνδρομο Down.
Και οι περισσότεροι νομίζουν ότι το όνομα αναφέρεται σε κάποια "κατωτερότητα ύπαρξης".
Η πραγματικότητα όμως είναι το ακριβώς αντίθετο.
Το όνομα αυτό τιμά έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του ανεβάζοντας ανθρώπους που οι άλλοι έριχναν χαμηλά.
Τον John Langdon Down, έναν βικτωριανό γιατρό που σε μια εποχή βαρβαρότητας, αποφάσισε πως καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι για πέταμα.
09 Δεκεμβρίου 2025
Ο εαυτός μας δεν είναι πάντα καταφύγιο. Αρκετές φορές είναι και θύτης με εμάς το θύμα.
Μια ατάκα που κυκλοφορεί ξέμπαρκη, λέει:
"Ο μόνος που θα είναι πάντα δίπλα σου είναι ο εαυτός σου".
Ακούγεται σοφή. Ανεξάρτητη. Δυναμωτική.
Ναι… μέχρι να τη ζήσεις.
Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο εαυτός μας δεν είναι πάντα ο Jesus που θα μας σώσει.
Καμιά φορά είναι ο ίδιος γαμημένος τύπος που μας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια πριν καν προλάβουμε να σταθούμε όρθιοι. Ναι, περί τέτοιου καθάρματος πρόκειται.










