05 Δεκεμβρίου 2025


Λένε ότι ο πόνος φεύγει όταν μάθεις το μάθημά του.

Εντάξει… ωραίο ακούγεται. 

Στην πραγματικότητα όμως ο πόνος δεν έχει δική του βούληση για να φύγει επειδή βαρέθηκε την μίζερη παρέα μας.

ΕΜΕΙΣ τον διώχνουμε. Πρέπει όμως πρώτα να πάψουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα κάνοντας πως δεν υπάρχει γιατί έτσι απλά τον θάβουμε ζωντανό. 

Και αλήθεια, πόσα χρόνια θάβαμε χωρίς να το καταλάβουμε...;

28 Νοεμβρίου 2025

Αποσύνδεση δε σημαίνει να αφαιρείς ανθρώπους από τη ζωή σου.

Αποσύνδεση σημαίνει να αφαιρείς τις προσδοκίες που είχες απο εκείνους.

Δεν είναι “μπλοκ”, δεν είναι “σβήνω το τηλέφωνό”, δεν είναι “δεν μιλάω ξανά”.

Είναι πολύ πιο ήσυχο, πολύ πιο επίπονο και πολύ πιο δυνατό.

25 Νοεμβρίου 2025

 

Έχω ξεχρεώσει! 

...κι αυτό εδώ είναι το τέλος της όποιας παρεξήγησης έχει δημιουργηθεί.

Δεν οφείλω να εξηγώ τον εαυτό μου.

Δεν οφείλω να αρέσω.

Και σίγουρα δεν οφείλω να παίζω τον ρόλο που έχουν φτιάξει άλλοι για μένα στο κεφάλι τους.

Όποιος αυτό περίμενε, κρίμα.

18 Νοεμβρίου 2025

 


«Επέτρεψε στον εαυτό του να επηρεαστεί από την πεποίθησή του ότι τα ανθρώπινα όντα δε γεννιούνται μια για πάντα την ημέρα που τα γεννάει η μητέρα τους, αλλά όταν η ζωή τα υποχρεώνει ξανά και ξανά να γεννούν τον εαυτό τους».

~ Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

10 Νοεμβρίου 2025

 

Μπαίνει η ελεύθερη βούληση σ’ ένα μπαρ και λέει: 

- Θα πάρω μια απόφαση χωρίς επιρροές, παρακαλώ.

Την κοιτάνε το άγχος, το τραύμα, η ανασφάλεια, η παιδική ηλικία, η φοβία, το ένστικτο επιβίωσης και το marketing, και της λένε:

- Χαλάρωσε αγάπη μου, εμείς κερνάμε σήμερα.

Έτσι είναι η ελεύθερη βούληση.

Δεν αποφασίζεις εσύ. Αποφασίζει όλη η ψυχολογική σου πολυκατοικία, κι εσύ απλά το μαθαίνεις τελευταίος, σαν διαχειριστής που του σπάνε τον θερμοσίφωνα και του λένε “δεν ξέρουμε ποιος το έκανε”.

09 Νοεμβρίου 2025

Αυτὸ ποὺ πονάει πιὸ πολὺ

Δὲν εἶναι ὁ χρόνος ποὺ περνάει...



Δὲν εἶναι μία ἀπώλεια...μία ἔλλειψη…
οὔτε καν η λάθος ρότα που ἔχεις πάρει στη ζωή…

31 Οκτωβρίου 2025


Γράφω όπου μπορώ. Σε σημειωματάρια, σε μπλοκάκια, στα χέρια μου... Γράφω κι εδώ. 
Γράφω για πάρα πολλούς λόγους. Δεν γράφω για να διαβαστώ όμως.

Σοβαρά.

Αν ήξερα ότι με διάβαζαν, θα άρχιζα τα “πρόσεχε τι λες”, “μήπως είπα πολλά;”, “να το μαζέψω λίγο;” και μετά θα στήριζα ένα ρόλο αντί για να προσπαθώ να απλώσω τον εαυτό μου με λέξεις.

Γράφω γιατί αν δεν τα βγάλω από μέσα μου, σαπίζουν. Γράφω για να μην κουβαλάω τα άπλυτα της ψυχής σαν βρώμικα πιάτα που τα ξεπλένεις με το χέρι και τα ξαναβάζεις στο ντουλάπι. Γράφω για να μπορώ να ανασαίνω.

28 Οκτωβρίου 2025

 

Μνημονεύονται σήμερα, μετά τιμών, τα τάπερ. Μάρτυρες φαγητών που κάποτε ζεμάταγαν κοτόσουπα και μύριζαν νοιάξιμο.

Στις κοιλιές τους είχαν αποθηκευτεί, μακαρόνια, πατατοσαλάτα, μπιφτέκια, γίγαντες και ανόθευτη ελπίδα.

Έπειτα, μεταφέρθηκαν σε άλλα σπίτια, όπου έμειναν στο ψυγείο μαζί με την αποφασιστικότητα του νυν κατόχου τους.

27 Οκτωβρίου 2025

Λοιπόν εμένα, τα έφερε η ζωή έτσι και δεν με είχαν χωρίσει ποτέ. Όχι γιατί είμαι καμιά γυναίκα αράχνη που όσοι μπλεχτούν στον ιστό μου δεν μπορουν να φύγουν. Απλά τα έφερε έτσι η ζωή και συνέβη. 

Αλλά επειδή καλό είναι να μαζεύουμε εμπειρίες έτσι για να δούμε και πως γράφουν μέσα μας... 
Με χώρισαν.

Κάποια ψυχολόγος είπε:
"στη ζωή ή περνάς καλά ή μαθαίνεις κάτι". 
Έτσι κι εγώ, όταν με χώρισε και σταμάτησε ξαφνικά η καλοπέραση, είπα "ας μάθω κάτι τουλάχιστον". 

Σκέφτηκα... 
Ξανασκέφτηκα...
Τι ήξερα...
Τι έμαθα...
Τι βίωσα...
Και voilá! 

Παραθέτω αυτά στα οποία κατέληξα, για να τα βλέπω πρωτίστως εγώ (για future reference που λένε). 

Γιατί, φίλε μου, εάν κάνεις την αρχή με τις χυλόπιτες και πάρεις την κρυάδα, μετά γίνεσαι λίγο πιο ανθεκτικός. 
Σηκώνεσαι από τα γόνατα που έχεις πέσει, σκουπίζεις από πάνω σου στα πεταχτά όση μαυρίλα χωρισμού μπορέσεις, λες "και πάλι καλά να λέμε" και προχωράς. 

Πάμε;

26 Οκτωβρίου 2025

Κοίτα με πως μεγάλωσα μέσα από την αγάπη σου. 
Θα ήθελα να σε φωνάξω πίσω (το έχω κάνει τόσες φορές πια...) αλλά ξέρω πως καμία φωνή δεν φτάνει ως την ανυπαρξία. Σε φωνάζω συχνά όμως να έρθεις μέσα μου. Γιατί κάθε φορά που τιμωρούμαι χωρίς να φταίω, θυμάμαι την απώλεια σου τόσο έντονα που πονάνε τα σωθικά μου. Εσύ ήσουν η πρώτη μου αίσθηση ασφάλειας. Σχεδόν γονεϊκή. Μαζί σου δεν χρειαζόταν να προσέχω. Κι εσύ, για κάποιο διεστραμμένο λόγο, με αγάπησες χωρίς να θελήσεις να με αλλάξεις στο παραμικρό. Το έλεγες συχνά όταν σου έλεγα "είμαι τρελή, τέλος!" και μου απαντούσες "δεν πειράζει, εγώ σε αγαπάω και έτσι".
Eν πoλλaίs aμaρτίaιs. Designed by Oddthemes