18 Σεπτεμβρίου 2012
Έκπληκτη άκουσα άνθρωπο να μου λέει πως κινείται
"στα πρόθυρα της λογικής"!
Καλό κι αυτό σκέφτηκα, σάμπως ο μόνος είναι...? Αλλά μήπως εννοούσε
"πλαίσια"?
Ρωτάω και παίρνω την εξής απάντηση, με στυλ και σεξ-απίλ (αλά Ριτζ "the bold and the beautiful"):
"η λογική και η τρέλα δεν εχουν
πλαίσια, καλή μου. Έχουν μόνο πρόθυρα"...
Χμμμ... ναι... Δικό μου το λάθος. Στης λογικής τα πρόθυρα κινείται τελικά, απλά δεν πέρασε ποτέ τις θύρες και είναι ακόμα στην απ'έξω!
Ποιά είναι η απορία μου θα μου πείτε... Εδώ την έχω κι αυτή.
Γιατί μπλέκονται μερικοί και δε μένουν στο: "μανίτσα, γουστάρεις να σου ρίξω ένα μανίκι?".
Αν είχα πιεί αρκετά μπορεί και να δεχόμουν!
Αν είχα πιεί αρκετά μπορεί και να δεχόμουν!
17 Σεπτεμβρίου 2012
Την κήρυξη 24ωρης γενικής απεργίας κατά των νέων μέτρων λιτότητας την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012 και συγκέντρωση στις 11.00 το πρωί, στο Πεδίο του Άρεως, εξήγγειλαν σήμερα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.
Επίσης σήμερα μια συνάδελφος κήρυξε 6ώρο
αυτομαστίγωμα προκειμένου να πείσει τους υπόλοιπους να απεργήσουν και να
λειτουργήσουμε με προσωπικό ασφαλείας. Εις μάτην όμως... Όλοι είχαν κι
από "κάτι"...
- Η μία έχει παιδιά (έτσι και ξανακούσω αυτό το επιχείρημα, μα τον Ανύπαρκτο θα ξεράσω αφρούς με μπλε και πράσινους κόκκους),
- η άλλη έχει μετακόμιση (την οποία την κάνει για να πάει σε μικρότερο σπίτι γιατί δεν βγαίνουν οικονομικά... έχει σημασία ο λόγος!),
- ο άλλος περιμένει παιδί και δε μπορεί να χάσει ούτε ένα μεροκάματο (τόσα ημερομίσθια που έχει χάσει ήδη από τις 25% μειώσεις και μάλιστα χωρίς το παιδί και μην κάνοντας τίποτα το "μεμπτό", δεν του 'σκασε η φτυαριά ακόμα να το σκεφτεί... εν καιρώ υποθέτω... ποιος βιάζεται άλλωστε?),
- η άλλη πάλι δεν μπορεί τις φασαρίες και την οχλαγωγία (?! μακάριοι οι πτωχοί... και οι κουφοί),
- μια άλλη παντρεύεται και έχει να κάνει πρόβα τα χτενίσματα του γάμου (όσο να πεις, κολλάει σαν γάντι χειρουργικό το "εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται"),
- ένας άλλος αποφάσισε πως δε πάει σε πορεία πουλημένων (συμφωνώ, άλλα σύμφωνα με την πορεία της ζωής του μέχρι τώρα, υποθέτω πως όλους για πουλημένους τους έχει μιας και δεν έχει πατήσει ποτέ του και πουθενά. Ίσως να έχει αγοραφοβία και να ντρέπεται να το πει).
- και μια τελευταία είπε ότι εάν έρθει θα ήθελε να μην μαθευτεί και χάσει τη δουλεία της γιατί έχει και οικογένεια! (την ενημέρωσα ότι και οι υπόλοιποι δε φυτρώσαμε, ούτε συντηρούμαστε με πότισμα και ότι εάν την δει κανένας να πει ότι έχει ένα κουμπάρο στο Πεδίο του Άρεως και πήγε να τον χαιρετήσει. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Νικήτας Πλατής στο "η κόρη μου η σοσιαλίστρια"!).
Γελάσαμε, πέρασε η ώρα... Σοβάρεψαν πάλι τα
πράγματα, άρχισε πάλι ο παραλογισμός... Η συνάδελφος να διαρρηγνύει τα ιμάτιά
της! "Εγώ αν δεν απεργήσετε όλοι, δεν απεργώ! Δεν θα χάνω εγώ από το μισθό
μου και δε θα με τρώνε οι δρόμοι για να πληρώνεστε εσείς κανονικά και να βγαίνετε λάδι! Και μάλιστα
θα πω και στη Μαρία να μην απεργήσει ούτε κι αυτή για να μάθετε!"
(Ζντοιγκ!$%@#)
Προφανώς έβαλα τα γέλια. Μάλιστα, γέλασα. Και μάλιστα πολύ.. Γιατί
έτσι και σταματήσουν όλα αυτά να μου φαίνονται αστεία, θα χρειαστώ φαρμακευτική
αγωγή και με τα ρέστα από τα ψυχοφάρμακα θα αγοράσω ένα εισιτήριο one way για άλλο
πλανήτη.
- Μα πες μου, έχω άδικο? Κι εγώ έγκυος είμαι στο
δεύτερο παιδί! Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που θέλω να πάω. Πες ρε Μαρία κι
εσύ! Τι με κοιτάς έτσι? Μου κρατάνε μούτρα σου λέω!
- Άστο ρε Δέσποινα... Άμα θες να απεργήσεις,
απέργησε... Άμα θες να τσακωθείς, βουρ στο ψαχνό. Μην κρέμεσαι από τ' αρχίδια κανενός τους όμως. Με το ζόρι δε γίνεται να βοηθήσεις κανέναν. Πρέπει να θέλει να βοηθηθεί και ο ίδιος.
- Ναι, αλλά τώρα είναι αλλιώς τα πράγματα!
- Τα πράγματα είναι αλλιώς... Οι άνθρωποι
δυστυχώς όχι...
- Εγώ όμως άλλαξα! Αυτοί εκεί μέσα γιατί δεν ανοίγουν τα μάτια τους?
- Γιατί εσύ κοιμόσουν. Ξύπνησες και έστω και αγουροξυπνημένη, άνοιξες τα μάτια σου και κάτι είδες. Θολά? Τσιμπλιασμένα? Ανόρεκτα? Κάτι είδες! Αυτοί εκεί μέσα είναι τυφλοί. Όσο και να ανοίξουν τα μάτια τους, πάλι τίποτα δε θα δουν. Γι' αυτό σου λέω...
Έρχεται ένας πάτερ φαμίλιας φανερά δυσαρεστημένος.
- Τι λέτε? Πάλι για την κωλο-απεργία που μας έχει
κάνει και δε μιλιόμαστε?
Oh, nothing dear...Family affairs...
16 Σεπτεμβρίου 2012
Σου γράφω γιατί...
...θυμάμαι ότι σου άρεσε η βροχή όσο και εμένα.
Εμένα όμως, ούτε η "τυχαιότητα" της μπόρας δε μου χαρίστηκε αυτή τη φορά. Έβρεξε μόνο για όσο ήμουνα στη δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούσα να βγω να βραχώ όσο και όπως ήθελα γιατί όποτε έβγαινα έξω έπρεπε να είμαι ζωσμένη με beeper, με ασύρματα τηλέφωνα και γύρω μου είχε παντού κάμερες να παρακολουθούν μην τυχόν και κάνω κάτι το μη πρέπον. Όπως ας πούμε να μιλάω με συνοδούς ασθενών χωρίς να μου έχουν απευθύνει το λόγο, να συναναστρέφομαι με συναδέλφους πέραν του 10λεπτου και να μην είμαστε περισσότεροι από τρεις μαζί γιατί... αλήθεια, γιατί όλα αυτά? Α, ναι! Θυμήθηκα. Γιατί οι κάμερες μπήκαν για να αποτρέψουν πιθανούς κλέφτες, ταραχοποιά στοιχεία και πρεζάκια. Χάρηκαν οι λοιποί αφελείς εργαζόμενοι, άλλα μόνο όταν μπήκαν κατάλαβαν ότι οι κλέφτες, τα ταραχοποιά στοιχεία και τα πρεζάκια για την επιχείρηση ήμασταν εμείς. Εμείς, που ψάχνουμε αφορμή να τη σκαπουλάρουμε κάνοντας τσιγάρο με άλλους όμοιούς μας ταραχοποιούς (το είπα ή το ξέχασα ότι ανεπίσημα μεν, εφαρμόσιμα δε, απαγορεύονται τα ραδιοφωνάκια, τα γέλια και γενικά τα "πολλά-πολλά"?). Εμείς, που μιας και δε δουλεύουμε αρκετά ενώ συνεχίζουμε και πληρωνόμαστε για ένα συμπαγές 8ωρο (το λιγότερο) είμαστε κλέφτες. Εμείς, που αφού μερικοί από εμάς έχουμε ακόμα το ένστικτο της ζωής μέσα μας (και όχι της σκέτης ύπαρξης), φοβούνται μήπως και ξαναπέσουμε στην "πρέζα" και τους παρατήσουμε για να ζήσουμε. Εμείς είμαστε και τα πρεζάκια της ζωής που θέλουν να αποτρέψουν λοιπόν.
Έτσι, εκείνο το βράδυ
βγήκα 2-3 φορές και κάθισα φάτσα φόρα στην κάμερα. Έκανα δηλαδή και την επανάστασή μου η δειλή, αλλά για τους υπόλοιπους... Ήρωας! (κλασική περίπτωση μονόφθαλμου που βασιλεύει στους τυφλούς). Έκατσα λοιπόν κάτω από το υπόστεγο και έβλεπα κάτι αγαπημένο μου να
πηγαίνει χαμένο. Τι ωραία μπόρα! Τι ωραία η μυρωδιά του βρεγμένου χώματός. Ήμουν όμως ανικανοποίητη συνεχώς. Σαν τα σκυλιά που βλέπουν θάλασσα, θέλουν
τόσο πολύ να μπουν να κάνουν "τα δικά τους", αλλά που δυστυχώς η παραλία
δεν είναι animal friendly και παραμένουν να λυσσομανούν δεμένα με το λουρί του αφεντικού τους. Κι έτσι και ενοχλήσουν πολύ με την αταξία που προκαλούν τότε έχει και τιμωρία. Έτσι είναι. Δεν εναντιωνόμαστε ποτέ στο χέρι που μας ταΐζει, δε λένε? Κι αν τύχει και εναντιωθείς τέτοιες εποχές, εάν δυσανασχετίσεις έστω που σου ρουφάει τη ζωή ο εργοδότης σου, σε δείχνουν με το δάχτυλο, σε λένε αχάριστο του χειρίστου είδους και σε κακολογούν μιας και παραπονιέσαι ενώ έχεις ακόμα δουλειά. Κουτσή, στραβή, αλλά δουλειά... Έχουν δίκιο άραγε? Ποιος ξέρει... Μεγάλο μπέρδεμα.
Έμπαινα κι εγώ μέσα έχοντας τύψεις που αισθάνομαι έτσι και το μόνο που έκανα ήταν να
φαντασιώνομαι ότι τα σπάω όλα και μετά κάθομαι ατάραχη πάνω στα συντρίμμια και καπνίζω. Καπνίζω συνέχεια μέχρι να τελειώσει η βάρδια μου, να έρθουν οι πρωινοί, να τα δουν όλα λαμπόγυαλο και έτσι σοκαρισμένοι ήδη όπως είναι, με παρακολουθούν να βγάζω την ποδιά μου και να φεύγω. Το ίδιο σιωπηλή και ατάραχη. Έτσι κι αλλιώς, απαγορεύονται οι συναναστροφές δε λένε? Ας το καθολικοποιήσω λοιπόν να ξεμπερδεύω.
Δεν είναι η ζωή μας σαν μια γαμημένη εντολή, όπως είπες. Χαίρομαι όμως που με σκέφτεσαι. Είναι μεγάλο πράγμα για μένα αλήθεια, όταν τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο αόρατη που συχνά τρέχω να βεβαιωθώ πως υπάρχει ακόμα το ειδωλο μου στον καθρέφτη. Το καθολικοποιώ κι αυτό το "αορατιλίκι" και συνειδητοποιώ πως δεν είναι και εντελώς ανακριβές τελικά. Και η φωνή μου είναι αντίστοιχα αόρατη. Είναι άηχη. Σχεδόν... Ακούγονται ακόμα τα τυπικά "τι κάνεις", "ας τα λέμε καλά" και λοιπές αυτιστικά επαναλαμβανόμενες μπουρδολογίες.
Δεν είναι η ζωή μας σαν μια γαμημένη εντολή, όπως είπες. Χαίρομαι όμως που με σκέφτεσαι. Είναι μεγάλο πράγμα για μένα αλήθεια, όταν τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο αόρατη που συχνά τρέχω να βεβαιωθώ πως υπάρχει ακόμα το ειδωλο μου στον καθρέφτη. Το καθολικοποιώ κι αυτό το "αορατιλίκι" και συνειδητοποιώ πως δεν είναι και εντελώς ανακριβές τελικά. Και η φωνή μου είναι αντίστοιχα αόρατη. Είναι άηχη. Σχεδόν... Ακούγονται ακόμα τα τυπικά "τι κάνεις", "ας τα λέμε καλά" και λοιπές αυτιστικά επαναλαμβανόμενες μπουρδολογίες.
Παύω να μιλάω και ξεμπερδεύω κι από αυτό. Μόνο θα φωνάζω από εδώ και πέρα. Θα φωνάζω στους δρόμους πόσο αθεράπευτο πρεζάκι είμαι και πόσο θέλω να ζήσω. Θα φωνάζω μαζί με άλλους που θεωρούν το ίδιο αυτονόητη και άξια μεγάλου αγώνα τη συγκεκριμένη πρέζα και μια δόση ζωής.
Θα 'ρθεις ή όχι?
09 Σεπτεμβρίου 2012
Ενώ καθόμουν απελπισμένη, συντετριμμένη, απογοητευμένη και άδεια από λόγια μιας και όλα έχουν ήδη είτε ειπωθεί, είτε αποτυπωθεί σε βίντεο και φωτογραφίες με όλους τους τρόπους και σε όλα τα γλωσσικά-μορφωτικά επίπεδα..... ΤΣΟΥΠ! Μου ήρθε μια απορία...
Γιατί σε αυτούς που θέτουν υποψηφιότητα για βουλευτές δε γίνεται ψυχολογικό τεστ και σε περίπτωση που εκλέγονται να επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες?
Ξέρετε από τι μπελάδες θα γλιτώναμε? Έχει τόσους τελειωτικά και αμετακλήτως παβαλωμένους η Βουλή που θα ήταν πιο δόκιμο να μετονομαστεί σε "Ίδρυμα Ψυχικά Νοσούντων"!
Υ.Γ Μη με κάνετε να μπω σε λεπτομέριες... δε θα ήθελα...
05 Σεπτεμβρίου 2012
«Ήρωας δεν
είναι εκείνος που δε φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που
φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και
περισσότερο - γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος - , αλλά ο φόβος δε
μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις
επιλογές του ωριμότερου νου του.»
Μάρω Βαμβουνάκη
04 Σεπτεμβρίου 2012
Κάπνισα τόσο πολύ αυτές τις μέρες που τελείωσα 3 αναπτήρες, το ξέρεις? Σε μπέρδεψα, σε "γάμησα", σε φοβήθηκα, σε ονειρεύτηκα, σε έπαιξα και μετά σε άφησα μου είπες. Με το ζόρι... αλλά σε άφησα... Με άφησες κι εσύ βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα από αυτές που δε θα κάνουμε ποτέ.
Τώρα έγινα πωλήτρια πάλι. Μπλουζάκια Μπένετον στο Πέραμα. Θυμάσαι? Έβαλα προσφορές και ξεπουλάω όσο-όσο. Τ' αφεντικό τρελάθηκε! Μπορεί να σπάσει η γκίνια και να πάρει κάποιος. Μη μου μείνει και το εμπόρευμα... Είναι καλή η προσφορά. Στα 3 μπλουζάκια μια ελπίδα δώρο. Του αγοραστή, της πωλήτριας, αδιάφορο... αρκεί να θυσιαστεί κάτι και να ξεφορτωθώ το εμπόρευμα. Όλοι χρειάζονται μια ελπίδα κι αυτή δεν αγοράζεται. Χαρίζεται. Είναι καλή η προσφορά, παραδέξου το.
03 Σεπτεμβρίου 2012
πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.
Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.
Χορός ημιπαρθένων, δυο δυο,
μ’ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά,
επίσημα και τελετουργικά,
πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο.
μ’ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά,
επίσημα και τελετουργικά,
πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο.
Εκεί απειράριθμες παίρνετε πόζες.
Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές,
αύριο παναγίες, όσο προχτές,
ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες.
Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές,
αύριο παναγίες, όσο προχτές,
ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες.
Ένα διάστημα παίζετε το τέρας
με τα τέσσερα πόδια κολλητά.
Τρέχετε και διαβάζετε μετά
τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».
με τα τέσσερα πόδια κολλητά.
Τρέχετε και διαβάζετε μετά
τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».
Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη,
μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,
ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα τ’ άδειο σας κεφάλι!
μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,
ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα τ’ άδειο σας κεφάλι!
Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα,
γλοιώδη στόματα υποκριτικά,
ανυποψίαστα, μηδενικά
πλάσματα, και γι’ αυτό προνομιούχα…
γλοιώδη στόματα υποκριτικά,
ανυποψίαστα, μηδενικά
πλάσματα, και γι’ αυτό προνομιούχα…
01 Σεπτεμβρίου 2012
Γιατί δε μπορώ να τα γράψω όλα στ' αρχίδια μου όπως οι περισσότεροι γύρω μου? Να πω..."ρε δε μπα να γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη? Εδώ δε νοιάζει αυτούς που μεγαλώνουν παιδιά, εμένα θα με νοιάξει?". Είναι μαζοχισμός αυτό που με έχει χτυπήσει κατακούτελα και δε μπορώ να συνέλθω?
Σήμερα, στο δρόμο για τη δουλειά, ένα αυτοκίνητο μπροστά από μένα, αγωνίζεται να αποφασίσει σε ποια λωρίδα θα συνεχίσει την πορεία του. Σα να λέμε, δικός μας ο δρόμος. Αφού λοιπόν έχει καταφέρει και έχει εκνευρίσει 3 οδηγούς που ακολουθούν, σταματάει στο φανάρι, ακριβώς μπροστά μου. Τρεις νοματαίοι πιαστήκαμε μεταξύ μας στα πράσα να προσπαθούμε να δούμε, δήθεν αδιάφορα, τη φάτσα του ανθρώπου που κατάφερε επί 4-5 χιλιόμετρα, να μας κάνει τα νεύρα συρματόσχοινα. Ευτυχώς που είχε βάλει δυνατά τη μουσική και κανείς δε μπήκε στον πειρασμό να αρχίσει τα μπινελίκια μιας και μόνο το σάλιο μας θα χαλούσαμε.
Και πάνω που περιμένω να ανάψει το πράσινο και έχω καταφέρει να μην εκνευριστώ, η τύπισσα (όπως αποδείχθηκε αργότερα) κάνει την κίνηση που με έβγαλε εκτός ορίων. Ανοίγει το παράθυρο, πετάει ένα άδειο πακέτο τσιγάρα στο δρόμο και ξανακλείνει το παράθυρο. Μου πήρε μόνο 3 δευτερόλεπτα να γίνω τούρμπο και με την ηρεμία του τρελού να βγω από το αυτοκίνητό μου, να μαζέψω το πακέτο από το δρόμο και να της χτυπήσω το τζάμι. Εκείνη με κοιτάζει με απορία. Της κάνω νόημα να κατεβάσει το παράθυρο. ¨Σας έπεσε αυτό" της λέω και της δίνω το πακέτο. Εκείνη, ανίδεη ακόμα μου απαντάει με την μακαριότητα του πτωχού τω πνεύματι. "Όχι δε μου πέσανε... εγώ τα πέταξα". "Α, αλήθεια?" της απαντώ, "Να κάνω κι εγώ το ίδιο δηλαδή..." της χαμογελάω... Με κοιτάζει με το βλέμμα του πανέξυπνου που δεν καταδέχεται καν να εξηγήσει το αυτονόητο και μου πετάει ένα ξερό "Εμ...".
Εμ? Εεεεεεεμ????!!!! Πετάω κι εγώ το πακέτο από τα τσιγάρα μέσα στο αυτοκίνητό της και φεύγω. Εκείνη, καταλαβαίνοντας επιτέλους την ειρωνεία μου, γίνεται έξαλλη και βγαίνει από το αυτοκίνητο. Εγώ έχω ήδη βγάλει φλας και την προσπερνώ. Δίνει μια με το χέρι της και μου χτυπάει το αυτοκίνητο από την τσαντίλα. Τη βλέπω από τον κεντρικό καθρέφτη να φωνάζει και να βρίζει προς το μέρος μου. Αδιαφορώ και συνεχίζω την πορεία μου...
Αυτό που με κουράζει είναι ότι υπάρχουν τόσα πολλά μέτωπα που πρέπει να αντιμετωπισθούν και τόσοι άνθρωποι έχουν επαναπαυθεί ότι πάντα "κάποιοι" θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα. "Ο κόσμος δε θα το επιτρέψει αυτό", λένε. Ποιος κόσμος?! Εσύ κι εγώ είμαστε ο "κόσμος", που το λες και με ύφος περισπούδαστο. Άμα δεν ξεκουνήσουμε όλοι (κι εσύ μαζί δηλαδή) guess what, ο "κόσμος" δεν υφίσταται. Υπάρχουν μόνο 100? 500? 300000? "ηλίθιοι" που τρώνε τα χημικά για λογαριασμό όλων. Πού είσαι και τι σε κρατάει? Τι σε κρατούσε τόσα χρόνια και τι σε έκανε να σταματήσεις τόσο σύντομα να είσαι αγανακτισμένος? Γιατί ξεκίνησες κάτι (αργά, έστω...) και το άφησες στη μέση? Νόμιζες πως θα ξεμπέρδευες με έναν αγώνα? Καημένε μου, ο αγώνας δε σταματάει ποτέ! Γι'αυτό ανασκουμπώσου.
Ξέρω είναι δύσκολο, μετά από τόση αποχαύνωση, άλλα εδώ έχει πάρει φωτιά και ο δικός σου κώλος, εάν δεν το έχεις αντιληφθεί. Μάθε, διάβασε, ενημερώσου και μετά στήριξε, δράσε, βοήθησε! Ό,τι σου φαίνεται ευκολότερο κάνε. Υπάρχουν παντού άνθρωποι που θα χαρούν να σε δουν να παίρνεις μέρος κι εσύ σε κάτι. Χρειάζεσαι!
30 Αυγούστου 2012
-Τι συμβαίνει σε μια επιχείρηση που εμπορεύεται
αποκλειστικά και μονό επώνυμα ρούχα, στην βιομηχανική ζώνη του Περάματος...έξω από τα ναυπηγεία;
Να το πάρει το "ποτάμι".
-Το μαγαζί θα έκλεινε πριν καν ανοίξει...
(το πιάσατε το υπονοούμενο?)
Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.
