Eν πoλλaίs aμaρτίaιs

-Τι συμβαίνει σε μια επιχείρηση που εμπορεύεται αποκλειστικά και μονό επώνυμα ρούχα, στην βιομηχανική ζώνη του Περάματος...έξω από τα ναυπηγεία;

Να το πάρει το "ποτάμι".

-Το μαγαζί θα έκλεινε πριν καν ανοίξει... 

(το πιάσατε το υπονοούμενο?)

 
Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
 
ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
 
ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
 
Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
 
νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
 
νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Πείτε μου ειλικρινά τώρα και με το χέρι στην καρδιά.... έχουμε τρελαθεί τελείως??!!!

Αυτά τα "ολύμπια" αγοράκια που ξεκαβαλάνε τις μηχανές τους με ύφος που σε κάνει να φαντάζεσαι τις μηχανές ως υπερμεγέθη καλάμια, πιστεύει κανείς ότι έχουν περάσει κανένα ψυχολογικό τεστ? Μιλάμε για ψυχολογικές διαταραχές που ανακυκλόνονται και εξαπλώνονται στους κύκλους του "Ολύμπου" πιο γρήγορα κι από τη φυματίωση σε ασανσέρ.

Ποιοι νομίζουν ότι είναι που φόρεσαν μια ρημαδοστολή και την είδανε "γαμάω-γαμώ" (συνηρημένο); Με έχουν σταματήσει δυο φορές για έλεγχο το βράδυ στο δρόμο για τη δουλειά και έχω ακούσει και πάμπολλες συζητήσεις και σχόλια από άλλους. Τα παρακάτω είναι γενικεύση βέβαια, αλλά είναι και στατιστικά η πλειονότητα των "Δίας", εξού και η στρογγυλοποίηση προς τα πάνω (στο 100% των εργαζομένων). 

Οι θηλυκές "Δίας" την έχουν δει αφέντρες σε σαδομαζοχιστικό παιχνίδι που στην τελική δε ρωτάνε και κανέναν εάν θέλει να λάβει μέρος (δεν κρίνω τις σεξουαλικές προτιμήσεις κανενός, απλά τονίζω οτι πρώτον "it takes 2 to tango" και δεύτερον και σημαντικότερον, εν ώρα εργασίας δε "χορεύουμε"!). Για τους αρσενικούς "Δίας" τα συμπεράσματα πολλά και πολύ χειρότερα (αγένεια, νταηλίκι, γκομενιλίκι, ειρωνεία, γυμνάσια χωρίς λόγο, αμορφωσιά) αλλά τελικά ένα. Πολύ προβληματικά άτομα που βρίσκονται στη χειρότερη δυνατή θέση για εμας τους υπόλοιπους...

Πολλές φορές έχει περάσει από το μυαλό μου ότι σταματάνε αυτοκίνητα έτσι γιατί χρειάζονται feedback στην αυτοϊκανοποίηση τους. Κάνουν τους καμπόσους και μετά φουσκωμένοι από ηπερηφάνια κάθονται και χαριεντίζονται μεταξυ τους. "Είδες πως τον ψάρωσα...", "Είδες πως τον κοίταξα και έφυγα...", "Μαλάκα, τον έστειλα τον τύπο" και άλλοι τέτοιοι εφηβικοί διάλογοι.

Καταλήγουμε πως καλή η μόστρα και η τόνωση της αυτοπεποίθησης (εγώ που με βλέπετε, μεγάλη υπέρμαχος του σπορ), αλλά όχι νταηλίκια στον ταλαιπωρημένο κοσμάκη ρε παιδιά (αν δε ζητάω πολλά, στον ταλαιπωρημένο κοσμάκη όλων των εθνικοτήτων... τι είπα τώρα...) γιατί είμαστε και λίγο σαλεμένοι τελευταία. Θα του γυρίσει κανενός το μάτι και θα αντιστραφούν οι ρόλοι. 

Λίγο σεβασμό, τουλάχιστον!

Πράξη πρώτη και εισαγωγική: 

Φτιάχνοντας το σπίτι πριν από 4-5 χρόνια, είπα κι εγώ να πάρω από εκείνα τα ψυγεία-ντουλάπες. Βίτσιο? Βίτσιο! Το παραδέχτηκα και το πήρα. Μετά όμως ήθελα και μαγνητάκια. Πόσα πρέπει να πάρεις για να γεμίσεις δυο πόρτες; Πολλά? Πολλά! Πήρα πολλά, μου έφεραν κι άλλα... γέμισε όσο ήθελα. Χαρές και γλέντια! Όλο και κάτι έβαζα πάνω έτσι για να διακιολογήσω την παρουσία τους, όλο και με κάτι ασήμαντο χαιρόμουνα.

Πράξη δεύτερη και οριακή:

Τα τελευταία 2 χρόνια το ψυγείο είχε καταλήξει να είναι magnet board απλήρωτων λογαριασμών. Πάνω που το αδειάζα, γεμίζε πάλι. Μια μηνιαία πάλη. Τα κατάφερνα όμως και το είχα σε ένα ρέγουλο. Έβλεπα το χρώμα του ψυγείου τουλάχιστον. Αυτό το inox που με έκανε και το ερωτεύτηκα. Έβγαζα μαγνητάκι, πλήρωνα λογαριασμό. Ερχόταν λογαριασμός, έβαζα μαγνητάκι, εκκρεμούσε λογαριασμός. Όλα τακτοποιημένα και σωστά.

Πράξη τρίτη και φαρμακερή:

Εδώ και 5 μήνες περίπου το ψυγείο έχει γίνει κολάζ λογαριασμών. Εφορίες περσινές, φετινές, λογαριασμός του κομμένου μου πια κινητού, δεη, χαράτσια, ευδαπ, ασφάλεια αυτοκινήτου, λογαριασμός δανείου, σταθερού τηλεφώνου (αυτόν θα τον πληρώσω γιατί χωρίς ίντερνετ σπίτι θα αυτοκτονήσω σας το λέω!) και γενικά για να μην μακρυγορώ κιόλας, γίνεται εκεί πάνω του λογαριασμού το κάγκελο. Ξέμεινα από μαγνητάκια! Έκανα σούμα τα ευρά μια νύχτα που βαριόμουνα κι ήθελα να γελάσω και... πολλά λεφτά ρε μάστορα! Άρχισα να φοβάμαι πως από τα τόσα κολλημένα χρωστούμενα χιλιάρικα εκεί πάνω, θα πέσει η πόρτα! 

Πράξη τέταρτη και αποτελεσματική:

Δε φταίω εγώ. Μου βγήκε αντανακλαστικά. Απεχθάνομαι το ψυγείο. Πέρα από το ότι με τόσο χαρτομάνι πάνω του περισσότερο με περίπτερο μοιάζει, δε το γουστάρω μία πλεόν! Τουτέστιν δεν το πλησιάζω... τουτέστιν δεν τρώω (δεν έχει και τίποτα μέσα εδώ που τα λέμε)... τουτέστιν ΝΑ τα δύο κιλά μείον!

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.

Βρέχει χωρίς να βρέχει

όπως όταν σκιά

μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.

Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου

και πιο μακριά

η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.

Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί

κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.

Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου

που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.

Η φωτογραφία σου στάσιμη.

Κοιτάζεις σαν ερχόμενος

χαμογελάς σαν όχι.

Άνθη αποξηραμένα στο πλάι

σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα

το ακράτητο όνομα τους semprevives

semprevives – αιώνιες, αιώνιες

μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Κική Δημουλά

Όταν δουλεύουμε το ίδιο (αυτοί που έχουμε παραμείνει να δουλεύουμε) αλλά παρόλα αυτά μειώνονται οι αποδοχές, αυξάνονται οι πιέσεις και οι υποχρεώσεις, αυξάνεται το κόστος ζωής αλλά ταυτόχρονα μειώνεται η ποιότητα... Γιατί το ανεχόμαστε? Γιατί δεν κάνουμε μια απεργία διαρκείας; Τι έχουμε να χάσουμε πια? Η αξιοπρέπεια μας καταπατάται καθημερινά., οι μισοί άλλωστε από αυτούς που δουλεύουν είναι απλήρωτοι για μήνες. Κι όμως... Δεν βγάζει κανείς άχνα...! Ξεχάσαμε και τα κινήματα κι αρχίσαμε τα "κουνήματα" στους ανωτέρους μπας και διασφαλίσουε τη θεσούλα μας...

(Και λέω τηγανιστείτε ένεκα το λίπος που έτρεφα όλο το χειμώνα. Κρίμα να πάει χαμένο. Δίνει γεύση)

 Καλοκαίρι στην Αθήνα! Όσοι είναι διακοπές δεν δικαιούνται ούτε να μιλήσουν, ούτε να γελάσουν, ούτε καν να μειδιάσουν με τα παρακάτω διότι κύριοι εμείς οι "μένοντες και παραμένοντες εντός των τειχών της πόλης", έχουμε βγάλει τη μπέμπελη από τη ζέστη και για να είμαι πιο ειλικρινής και μιλώντας προσωπικά πια... κάψωσα, έσκασα, αφυδατώθηκα, σταφίδιασα, έβρασα, ψήθηκα, τζιτζίκιασα, χοχλάκιασα και δυστυχώς έπεται και συνέχεια!!! 

Επειδή είμαι και οικολόγα και δεν έχω κλιματιστικό καταλαβαίνετε τι πακέτο μεγέθους παγόβουνου που έχω φάει (if only!). Όχι, πάρτε 5 δευτερόλεπτα να το αναλογιστείτε (10 για τους slow). Βέβαια, δεν είναι θέμα οικολογικής συνείδησης μόνο, είναι και που με μια χρόνια βρογχίτιδα που έχω έτσι και κοιμηθώ με κλιματιστικό θα βήχω για το επόμενο εξάμηνο, είναι και που κάθε καλοκαίρι που σχεδίαζα να πάρω κλιματιστικό αποφάσιζα να χρησιμοποιήσω τα λεφτά για τις διακοπές μου. Ένα χειροκρότημα για το υποφαινόμενο ζώον βεληνεκούς μαμούθ. Έτσι τη βγάζω με ένα ανεμιστήρα (τεράστιο, σαν αυτό που έχουν στις φωτογραφήσεις για να ανεμίζουν οι μοντέλες) και βρέχομαι με το λάστιχο στο μπαλκόνι κάθε 2ωρο. Σήμερα δε, έχω και το φόβο πως με τους 43 βαθμούς δε θα καταφέρω να βραχώ. Θα εξατμίζεται το νερό με το που βγαίνει από το λάστιχο!

Τώρα που σφίξανε οι κώλοι οικονομικά λοιπόν χαιρέτησα τον κλιματισμό για πάντα, και με την ηλιακή καταιγίδα να μαίνεται αμείωτη έχω αναπτύξει καννιβαλιστικά αυτοκτονικές τάσεις. Κοινώς μου 'ρχεται να φάω τις πέτσες μου! Αφού εχθές βράσανε τα μέσα μου! Κατά το μεσημεράκι δε, έφαγα 1 σακουλάκι κρέμα γιώτης (τη σκόνη, ναι) και μετά ήπια 2 ποτήρια γάλα. Σε 5 λεπτά είχε βράσει ήδη στο στομάχι μου και είχε γίνει ωραιότατη κρέμα. Θα έτρωγα και ωμή μπριζόλα, αλλά δεν έχω γκριλ ακόμα στον οισοφάγο. Προβλέπεται όμως.

Και αφού όλη τη μέρα ψήθηκα (και ουχί στο ζουμί μου γιατί από την αφυδάτωση ούτε για να βάλω τα κλάματα δεν είχα υγρά), πήγα το βράδυ στη δουλειά. Από τους 35 δηλαδή που είχε στις έντεκα το βράδυ, σοκ, στους 22. Και άρχισαν τα όργανα. Βήχας, κρυάδες και τόσες χιονίστρες στα δάχτυλα των ποδιών μου που πάθανε και τα σανδάλια μου κρυοπαγήματα! 

Κι εκεί που έλεγα το δράμα μου, μου την πέσανε όλοι. "Γιατί δεν πας το πρωί στις εφτά που σχολάς για μπάνιο;". Και ξέρετε κάτι; Πήγα. Είπα, μια ουρολοίμωξη που μου αναλογεί κάθε καλοκαίρι, ας είναι τώρα! Και τι να δω? Εννιά το πρωί σε παραλία ελαφρώς εκτός κέντρου (δεν είμαστε και για ταξίδια ξενυχτiσμένοι άνθρωποι)...

Όχι κύριοι! Αρνούμαι! Πήρα μια καφεδούμπα για το "γαμώτο" (με Baileys για την πουτανιά) και γύρισα στο σπίτι, έβγαλα τα ρούχα, άρπαξα την κάνουλα, βγήκα στο μπαλκόνι με το μπικίνι (ήμαρτον τι αναγκάζονται και βλέπουν αυτοί οι γείτονες) και όσοι δεν είχαν γλαύκωμα, τους ανέβασα εγώ την πίεση στα μάτια για τα καλά. Έξαρση τύφλωσης σε κεντρικό δρόμο Β' Πειραιώς εκλογικής περιφέρειας! Παλιά μου τέχνη κόσκινο...

Και σα δε μου 'φτανε το δικό μου χάλι, βλέπω κι αυτά τα έρμα τα γατιά με τόση γούνα και παθαίνω αναφυλαξία. Μπουγέλο κι αυτά γιατί έχω παρατηρήσει πως όποτε ανοίγω το ψυγείο γυαλίζει το μάτι τους! Μην ανοίξω καμιά ώρα και τις δω δίπλα στη χωριάτικη. Δε θα ήθελα...καταλαβαίνετε...

Κατέληξα τελικά, πως δεν υπάρχει σωτηρία για κανένα ζωντανό οργανισμό και το μόνο που μου μένει είναι να εύχομαι να μην την βγάλω μέχρι το τέλος Αυγούστου που πρέπει να πληρώσω την εφορία. Να βγει και κάτι καλό απ' όλη αυτή την ταλαιπωρία!

Για να σου πω πως εάν έχεις σκοπό να εμφανιστείς, τώρα είναι η ώρα για να το κάνεις. Με όποιο τρόπο βρεις, έλα να με πάρεις από εδώ. Θα ερχόμουν εγώ αλλά έχω παγώσει. Τα πόδια μου έχουν τσιμεντώσει και μόνη μου δεν μπορώ να κάνω βήμα. 

Ξέρω ότι είσαι μακρυά πολύ. Αν ήσουνα κοντά θα το ένιωθα νομίζω. Αλλά εγώ θα περιμένω, αρκεί να μου πεις πως θα έρθεις να με πάρεις από 'δω. Θυμάσαι που μου έλεγες, κι εγώ σε πίστευα; Τι ωραία που ήταν τότε. Τώρα δε θα σε πιστέψω έτσι εύκολα. Αξίζει όμως η προσπάθεια γιατί θέλω πολύ να πιστέψω πάλι και να γίνω αυτή που ήμουνα. Μου λείπω... 

Γι' αυτό σου λέω... Έλα να μου θυμίσεις ποια ήμουνα και να ξεχάσω ποια έχω γίνει. Ένα καχύποπτο πλάσμα χωρίς καθόλου πίστη.