Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

This is the furthest I will go. Never the same again. The vile path calling me, the day I ran from life again.   If I win this one time, it will still be the end of me. My belief that nothing ends well. This is the end for https://lyricstranslate.com/en/fjara-beach.html   This is the furthest I will go.  Never the same again.  The vile path calling me,  the day I ran from life again.  If I win this one time,  it will still be the end of me.  My belief that nothing ends well.  This is the end for me.   Day and night heart was uneased.  Broken will frozen smile.  Riding on, heart pumping tears.  Day and night I walk alone.  Bones rotting in the earth,  like your secrets that you long kept from me.  But blood weighs more than silence.  Broken words,  shards in your mouth,  cut deeper than any wound.  Broken vows will never be the same.  Lies like the viper´s bite. This is the...

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς; Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια. Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.» κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο. Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα...  μ'ακούς;

Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά. Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του... ...Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα, σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο... ...Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου! Τάσος Λειβαδίτης  

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες βαριές αναμνήσεις   Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπότρεπτα ταξίδια   Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι σταμάτησε μέσα μου   Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη· μπορώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα ξένη. Θά ’ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος   Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή μου και σύντροφο.   Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε μου κάποιο δρόμο   Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω. Μανόλης Αναγνωστάκης  

Αυτό το μήνα έχω πολλά έξοδα. Έχω να αναπληρώσω ότι κατέστρεψα στα σπίτια που με άφησαν να φροντίζω για το καλοκαίρι.

Βασικά, υποστηρίζω οτιδήποτε μπορεί να σε βοηθήσει να βγάλεις τη νύχτα, είτε πρόκειται για προσευχή, είτε για υπνωτικά, είτε για μια μπουκάλα Τζακ Ντάνιελς. Frank Sinatra,               Εγώ έκανα την επιλογή μου γι'απόψε πάντως, άντε και στα δικά σας.

"Ακίνητοι όλοι! Φωνάξτε το νοσοκόμο ή την ασφάλεια" , φωνάζει μια τρελή στο σαλόνι των εξωτερικών ιατρείων.

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο. Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει, μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο, και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα. Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο, παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι, που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου, που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια. Pablo Neruda

Μια αίσθηση ασφάλειας είναι αυτό που όλοι αναζητάμε. Ο κίνδυνος με την "αίσθηση" όμως είναι ότι μπορεί πολύ γρήγορα να αποδειχθεί λανθασμένη. Μόλις περάσουν τα πρώτα απαραίτητα στραπάτσα, αυτά που καταλήγουμε να μην αποδεχόμαστε μένουν και μας στοιχειώνουν. Αν δε βρούμε τρόπο να τα κάνουμε δικά μας, κομμάτι του εαυτού μας και της πραγματικότητας μας (όσο άσχημα και να είναι, όσο λάθος να έχουμε κάνει, όσο και να έχουμε μετανιώσει), τότε είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε στο ανικανοποίητο.  Κι αυτό είναι βάσανο.

 ...because "home" is were your heart belongs Έζησα το όνειρο μιας νύχτας τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν η ίδια μου η ζωή κι έζησα το όνειρο μιας επιθυμίας μου τόσο έντονα που νόμιζα πως ήταν το όνειρο μιας νύχτας

Μια δύσκολη νύχτα στη δουλειά είχε επιτέλους τελειώσει. Αυτό σημαίνει ότι είναι εφτά το πρωί και βιώνω ένα ορμονικό κοκτέιλ υπερέντασης, κούρασης, νύστας, αγανάκτησης, τσαντήλας και συναισθηματικής φόρτησης ταυτόχρονα. Τέλος πάντων, περνώντας με το τουτού μου μπροστά από το τρίτο νεκροταφείο (κ ενώ στο ραδιόφωνο έπαιζε το "Lounge Act"), έπεσα σε κηδεία όπου ο συχωρεμένος είχε μεγάλο κοινωνικό περίγυρο και ήθελε να περάσει το δρόμο (όχι ο συχωρεμένος, ο κοινωνικός περίγυρος) για να πει το τελευταίο αντίο στον μακαρίτη. Μια κυρία στάθηκε δίπλα στο παράθυρο του οδηγού (δηλαδή εμού της ιδίας) και βρήκε λάθος μέρα να διαμαρτυρηθεί για δήθεν ασέβειά μου προς τους νεκρούς. Απαίτησε με τσιριχτή φωνή να κλείσω το ραδιόφωνο πάραυτα. Σε δική μου ερώτηση γιατί, απάντησε ότι θα σηκωθούν οι πεθαμένοι από τους τάφους τους με τους σατανάδες που ακούω. Σε δευτερόλεπτα τα μάτια στριφογύρισαν σε mode κουλοχέρη κ με ηρεμία σαλεμένου τη ρώτησα: "Εάν αυτό που ακούω είναι ικανό ...

Ετυμολογία: Ο όρος αρχικά υιοθετήθηκε από τον Hermann Lotze το 1958 για να δημιουργήσει τη γερμανική λέξη "Einfühlung" ( ein , "σε" + Fühlung , "συναίσθημα" ), ως μετάφραση από την ελληνική λέξη "εμπάθεια" ( εν , "σε" + πάθος , "συναισθηματική κατάσταση"). Η αγγλική λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη "εμπάθεια", η οποία μεταφέρθηκε ατόφια από τον Edward B. Titchener στην αγγλική γλώσσα ως "empathy". [*Να σημειωθεί ότι στα νέα ελληνικά η λέξη "εμπάθεια" έχει αρνητική σημασία και σημαίνει " μίσος " , " απέχθεια " , " κακοβουλία " ή " μοχθηρία " , γι'αυτό και σωστή μετάφραση του "empathy" στα ελληνικά δεν είναι "εμπάθεια", αλλά "ενσυναίσθηση".]

Πάω η καλή σου στο μάρκετ, ξενυχτισμένη, κατευθείαν από τη δουλειά. Μπαίνω μέσα οχτώ και δυο πρώτα λέπτα. Βλέπω τις ταμίες να με στραβοκοιτάνε με ύφος "στο ύπνο της μας έβλεπε;" και μου' ρχεται να πάρω τα μαρούλια και τους τα φορέσω κολάρο. Εκεί που έχω αποφασίσει να τα παρατήσω όλα και να παραγγείλω σουβλάκια το μεσημέρι, να' σου ένας κονιόρδος με καμπαρτίνα και καπέλο παρακαλώ, να με κοζάρει στα ψυγεία. Πιάνει τα τυριά, τα χαϊδεύει με νόημα, με κοιτάζει και μου χαμογελά. Δυστυχώς ήταν πολύ αστείος οπότε μου ξέφυγε ένα χαμόγελο κοιτώντας αδιάφορα τα σαλάμια. Δυστυχώς επίσης αυτό του έδωσε θάρρος, οπότε άρχισε να πλησιάζει με την κεφαλογραβιέρα παραμάσχαλα. Πάω στα λαχανικά, από δίπλα αυτός. Βουτάω 2 μαρούλια και πάνω που αρχίζει να έρχεται προς το μέρος μου, πάω στις πατάτες. Ο "επιθεωρητής Κλουζώ" δεν το πιάνει το νόημα και ακολουθεί. Νομίζει ότι του κάνω τη δύσκολη. Παίρνω ένα διχτάκι πατάτες, έχει τρύπα και πέφτει μια κάτω. Σπεύδει, σκύβει, την ...

Τα μεγαλύτερα ψέματα που λέω στον εαυτό μου και στους άλλους: -Δε χρειάζεται να το γράψω. Θα το θυμάμαι. -Φυσικά και θα ξυπνήσω. -Θα σε πάρω τηλέφωνο. -Δεν ξαναπίνω τόσο.

Κάπως έτσι ξεκινάει το κατά τα άλλα συμπαθές στρουμφάκι, που με διάθεση πάντα θετική αλλά άκρως εγωιστική (να τα λέμε αυτά), προσφέρει δώρα φορώντας το πιο αθώο του χαμόγελο που σε καμία περίπτωση δεν προοιωνίζει το τι θα συμβεί μετά. Κι όταν το κάθε ανύποπτο και χαρούμενο για την ευχάριστη αυτή έκπληξη ομοειδές του, ανοίξει το «πακέτο» για να βρει το δώρο του, αντ’ αυτού...ΚΑΜΠΟΥΜ! Σκάει στα μούτρα του.   Αυτό λοιπόν, τα παιδάκια το βλέπουν και γελάνε (και πολύ καλά κάνουν μιας και το ξάφνιασμα του εγκεφάλου είναι ένας από τους τρόπους για να προκαλέσεις γέλιο). Εγώ όμως ως παιδί με πολλές εσωτερικές αναζητήσεις (ναι αμέ, από τότε τις είχα), το πήγα λίγο παραπέρα. Είναι αστείο, σύμφωνοι. Αλλά... είναι το ίδιο αστείο και γι' αυτόν που σκάσει στα μούτρα του το φαρσοκωμικό μπουρλότο? Κι έτσι, διδάχτηκα από τα στρουμφάκια (διάβασον, διάβασον), αρχικά να είμαι επιφυλακτική με τις εκπλήξεις γενικότερα (παιδί ήμουν, το γενίκευσα) αλλά και από την άλλη να μη μου φαίνεται ...

Κάθε λύση έχει και από δύο προβλήματα: 1/ αυτό το οποίο είναι και το αίτιο για την ύπαρξη της λύσης (δεν παίρνει κανείς παυσίπονο εάν δεν πονάει) και 2/ η εξέυρεση λύσης είναι από μόνη της ένα θέμα/πρόβλημα (καταναλώνουμε χρόνο και ενέργεια πχ.).   Σε όλους μας έχουν συμβεί απροσδόκητα άσχημα πράγματα. Προβλήματα υγείας, οικονομικά, ψυχολογικά, προσωπικά, επαγγελματικά, οικογενειακά (χρειάζεται να συνεχίσω?). Είτε πραγματικά απροσδόκητα, είτε απροσδόκητα μόνο για εμάς (γιατί αν ρωτούσαμε τους υπόλοιπους θα μας έλεγαν ότι την έβλεπαν να έρχεται η "μετωπική" με την πραγματικότητα). Και όλοι μας πασχίζουμε να μάθουμε τα "γιατί" και τα "πως" μπας και καταλάβουμε τι σκατά συνέβη και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας ή καταλήξαμε όπως καταλήξαμε. Τότε είναι που συνήθως ψάχνουμε για λύση. Άρα αναζητούμε μια δεύτερη γνώμη από φίλους ή πάμε σε ένα γιατρό (εάν το πρόβλημα είναι υγείας) ή μιλάμε με τον υπαίτιο του προβλήματος ή πέφτουμε σε περισυλλ...

"Greetings:This is the Secretary of War at the State Department of the United States. We have a problem. The companies want something done about this sluggish world economic situation. Profits have been running a little thin lately and we need to stimulate some growth. Now we know there's an alarmingly high number of young people roaming around in your country with nothing to do but stir up trouble for the police and damage private property. It doesn't look like they'll ever get a job. It's about time we did something constructive with these people. We've got thousands of 'em here too.  They're crawling all over. The companies think it's time we all sit down, have a serious get-together and start another war. The President? He loves the idea! All those missiles streaming overhead to and fro...Napalm. People running down the road, skin on fire. The Soviets seem up for it: The Kremlin's been itching for the real thing for y...

Δεν πιστεύω στις "αδερφές ψυχές", στο "άλλο μισό", στα "σ' αγαπώ για πάντα", στον "έρωτα με την πρώτη ματιά" και σε όλα τα σχετικά. Αλλά σίγουρα πιστεύω πως μπορεί κάποιος, αν είναι τυχερός, για πολύ λίγες φορές στη ζωή του (αν όχι μια), να συναντήσει κάποιον άλλο άνθρωπο και να ταιριάξει σχεδόν απόλυτα. Όχι γιατί είναι ο ίδιος τέλειος ή γιατί είναι ο άλλος. Κανείς τους δεν είναι. Αλλά γιατί τα ελαττώματα και τα προτερήματα και των δύο είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε συνδυάζοντάς τα να μπορεί να δημιουργηθεί το "τέλειο" ταίριασμα. Επίσης πιστεύω και στο άλλο...εκείνο το παθιασμένο, το τρελό. Το "δε με νοιάζει τίποτα", το "εδώ και τώρα" και το "δίχως αύριο". Εκείνο που το ζεις για όσο κρατήσει και που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν το καλοσκεφτείς, ξέρεις ότι δε θες να κρατήσει και πολύ γιατί πέραν του πάθους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατάει από το να φύγεις τρέχοντας. Ανάμεσα σε αυτές τις...

Το σκηνικό είναι το καφενείο "...του Παναγιώτη". Απλό, λιτό και παραδοσιακό. Κι όταν λέμε παραδοσιακό, εννοούμε με την αξεπέραστη παράδοση της δεκαετίας του ογδόντα αναμεμειγμένη με την σύγχρονη αισθητική της νέας χιλιετίας. Για να καταλάβεις,  μια τηλεόραση που παίζει στο βάθος, είναι επίπεδη (47 ιντσών που δε χρειάστηκε αποκωδικοποιητή όπως η οικογένεια Κλικλίκου), αλλά ο κυρ Παναγιώτης στο κουζινάκι τηγανίζει ψάρια τα βράδια για τους θαμώνες του καφενείου. Ξεροσφύρι το ούζο δεν κατεβαίνει ή το ουίσκι δίχως πικάντικα κάσιους και mix ξηρών καρπών... Η κοπέλα που απασχολείται τα απογεύματα/βράδια στο καφενείο οφείλει να είναι πάντα περιποιημένη (έτσι προστάζει το PR του μαγαζιού), αλλά η σύζυγος του "καφενείου" έρχεται όπως-όπως και με ένα κλάμερ στο κεφάλι για να μην πέφτουν τα μαλλιά της στο πρόσωπο όποτε πηγαίνει για να βοηθήσει με το μάζεμα, το πλύσιμο, τη λάτρα, την επιτήρηση του συζύγου και για να έχει και το νου της στην Λία (όπου "Λία...

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ: Το βέβαιο είναι πως οι ώρες μας, έτσι όπως είμαστε, είναι ατελείωτες κι έτσι αναγκαζόμαστε να τις γεμίσουμε με πράξεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά… που τις κάνουμε πια μηχανικά. Θα μου πεις ότι πρέπει να εμποδίσουμε το μυαλό μας να θολώσει. Έχεις δίκιο! Αλλά αναρωτιέμαι: Σάμπως δεν έχει κιόλας βυθιστεί σε απέραντα σκοτάδια; Παρακολουθείς το συλλογισμό μου; ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ:  Όλοι γεννιόμαστε τρελοί. Μερικοί παραμένουν. Περιμένοντας τον Γκοντό - Σάμιουελ Μπέκετ