Κάπως έτσι ξεκινάει το κατά τα άλλα συμπαθές στρουμφάκι, που με διάθεση πάντα θετική αλλά άκρως εγωιστική (να τα λέμε αυτά), προσφέρει δώρα φορώντας το πιο αθώο του χαμόγελο που σε καμία περίπτωση δεν προοιωνίζει το τι θα συμβεί μετά. Κι όταν το κάθε ανύποπτο και χαρούμενο για την ευχάριστη αυτή έκπληξη ομοειδές του, ανοίξει το «πακέτο» για να βρει το δώρο του, αντ’ αυτού...ΚΑΜΠΟΥΜ! Σκάει στα μούτρα του.
 
Αυτό λοιπόν, τα παιδάκια το βλέπουν και γελάνε (και πολύ καλά κάνουν μιας και το ξάφνιασμα του εγκεφάλου είναι ένας από τους τρόπους για να προκαλέσεις γέλιο). Εγώ όμως ως παιδί με πολλές εσωτερικές αναζητήσεις (ναι αμέ, από τότε τις είχα), το πήγα λίγο παραπέρα. Είναι αστείο, σύμφωνοι. Αλλά... είναι το ίδιο αστείο και γι' αυτόν που σκάσει στα μούτρα του το φαρσοκωμικό μπουρλότο?

Κι έτσι, διδάχτηκα από τα στρουμφάκια (διάβασον, διάβασον), αρχικά να είμαι επιφυλακτική με τις εκπλήξεις γενικότερα (παιδί ήμουν, το γενίκευσα) αλλά και από την άλλη να μη μου φαίνεται αστείο το πάθημα κανενός, ούτε καν σε καρτούν (σύνολο γενικεύσεων σημειώσατε 2). Έτσι κόντρα στο ρεύμα των 5χρονων των αρχών της δεκαετίας του ογδόντα (κάντε τους υπολογισμούς σας), δε μου φαινόταν καθόλου αστείο ένα τσουρουφλισμένο και απορημένο στρουμφάκι.
[*Στη εφηβεία μου βέβαια, άλλαξα δραματικά γούστα στα καρτούν και από τότε κρυφός μου πόθος είναι το Μπιμπ-μπιμπ να γίνει ένα πεντανόστιμο γέυμα για το Κογιότ (έχω σκεφτεί μέχρι και προτάσεις για συνταγές) και βεβαίως ο Σιλβέστερ να μην φάει τον Τουίτι (τι να φάει κι από δαύτο, όλο κεφάλι είναι) αλλά να το μασήσει καλά και μετά να το φτύσει στα μούτρα του σκύλου.]

Μεγαλώνοντας λοιπόν, δεν τα πήγα και καλύτερα με τις εκπλήξεις. Τουτέστιν, δεν είναι και η καλύτερή μου. Και όχι γιατί φοβάμαι πως θα σκάσει στα μούτρα μου το λαχταριστό δωράκι και θα τσουρουφλιστώ κι εγώ (αν και μεταφορικά μιλώντας έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές κι αυτό), αλλά από δική μου ιδιοτροπία μάλλον (γιατί η θεωρία με τα στρουμφάκια παραμένει επιστημονικώς ανεπιβεβαίωτη).

Έτσι, πάντα η πρώτη μου επιλογή είναι να γνωρίζω. Εάν γνωρίζω τότε έχω και την επιλογή να αρνηθώ και να γλιτώσω (αν δεν μου αρέσει, δεν έχω όρεξη κτλ.) ή να δεχτώ με χαρά και ανυπομονησία (εάν μου φαίνεται ωραία ιδέα) και τέλος πάντων να έχω κι εγώ τις επιλογές μου. Δε μου αρέσει να μην έχω επιλογές και δυστυχώς στις εκπλήξεις, δεν υπάρχουν επιλογές. Καλή ή κακή, σκάει στα μούτρα σου έτσι κι αλλιώς. Επίσης, γνωρίζοντας τι συμβαίνει μπορώ να χειριστώ την κατάσταση καλύτερα. Στις εκπλήξεις δεν αντιδρώ καλά. Από κεκτημένη ταχύτητα, και ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος, για μερικά λεπτά αισθάνομαι άβολα.

Στην επικοινωνία μου με άλλους ανθρώπους βέβαια, αν και έχω κάνει κι εγώ εκπλήξεις σε άλλους (είναι μια πολύ πολύ ωραία διαδικασία, το ομολογώ), πρέπει ή να είμαι 100% σίγουρη ότι θα αρέσει η έκπληξή μου ή εναλλακτικά πάντα με χαρά παίρνω μέρος σε εκπλήξεις που έχουν αποφασίσει άλλοι για άλλους. Έτσι, αν αρχίσει να μπινελικώνει αυτός στον οποίο έχει γίνει η έκπληξη (το έχω ζήσει και αυτό!), να μη έχω τουλάχιστον την ευθύνη (γιατί το πιο πιθανό είναι να του δώσω δίκιο για τα μπινελίκια). Πέραν των δυο αυτών περιπτώσεων, δυστυχώς πολύ φοβάμαι πως είμαι ένας πολύ πολύ πεζός άνθρωπος και αρχίζω τις ερωτήσεις ακόμα και για πιο απλά. "Θες να φύγουμε το Σ/Κ και όπου μας  βγάλει?", "Να περάσω να σε πάρω να πάμε έξω?" "Να έρθω να σε δω σήμερα?" και άλλα τέτοια ευγενικά και διακριτικά μεν, αλλά απελπιστικά πεζά δε.

Στην ψυχολογία το ονομάζουν φόβο για το απροσδόκητο που μεταφράζεται ως ανάγκη για δομή και τάξη. Εγώ δεν συμφωνώ. Δεν έχω φόβο για το απροσδόκητο, αρκεί να έχω συμφωνήσει εκ των προτέρων κι εγώ ότι θέλω να το ζήσω (για δομή και τάξη δε ούτε που το συζητάω, όσοι έχουν δει το σπίτι μου καταλαβαίνουν). 

Γι' αυτό κι εγώ λοιπόν το ονομάζω σύνδρομο του Χαχανούλη που μεταφράζεται ως ανάγκη να μην αποφασίζουν άλλοι για μένα, αλλά ούτε κι εγώ για λογαριασμό άλλων. Δηλαδή ανάγκη για ηρεμία γενικότερα. 

Κάθε λύση έχει και από δύο προβλήματα:
1/ αυτό το οποίο είναι και το αίτιο για την ύπαρξη της λύσης (δεν παίρνει κανείς παυσίπονο εάν δεν πονάει) και
2/ η εξέυρεση λύσης είναι από μόνη της ένα θέμα/πρόβλημα (καταναλώνουμε χρόνο και ενέργεια πχ.).

 

Σε όλους μας έχουν συμβεί απροσδόκητα άσχημα πράγματα. Προβλήματα υγείας, οικονομικά, ψυχολογικά, προσωπικά, επαγγελματικά, οικογενειακά (χρειάζεται να συνεχίσω?). Είτε πραγματικά απροσδόκητα, είτε απροσδόκητα μόνο για εμάς (γιατί αν ρωτούσαμε τους υπόλοιπους θα μας έλεγαν ότι την έβλεπαν να έρχεται η "μετωπική" με την πραγματικότητα). Και όλοι μας πασχίζουμε να μάθουμε τα "γιατί" και τα "πως" μπας και καταλάβουμε τι σκατά συνέβη και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας ή καταλήξαμε όπως καταλήξαμε.

Τότε είναι που συνήθως ψάχνουμε για λύση. Άρα αναζητούμε μια δεύτερη γνώμη από φίλους ή πάμε σε ένα γιατρό (εάν το πρόβλημα είναι υγείας) ή μιλάμε με τον υπαίτιο του προβλήματος ή πέφτουμε σε περισυλλογή μέχρι εξαντλήσεως. Μερικές φορές οι απαντήσεις που προκύπτουν, επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους μας. Άλλες φορές πάλι, μπορούν να ρίξουν λίγο φως στο πρόβλημα και να καταφέρουμε να δούμε λίγο πιο καθαρά τα πράγματα. Ίσως και με τελείως διαφορετικό τρόπο. Τελικά, αφού όλες οι απόψεις έχουν ακουστεί και έχει ληφθεί υπ' όψη κάθε γνωμοδότηση, αν είμαστε τυχεροί και ενδελεχείς στις ερωτοαπαντήσεις, ανακαλύπτουμε αυτό που ψάχναμε. Την αλήθεια. Αλλά και πάλι, δεν τελειώνει τίποτα μόνο με την αλήθεια. Απλά αρχίζει καινούργιος γύρος ερωτήσεων.

Όσο χοντρόπετσοι και να είμαστε, υπάρχουν χιλιάδες απολήξεις μέσα μας ανοιχτές και εκτεθειμένες στον έξω κόσμο παρόλο που είναι καλά προστατευμένες μέσα στο σώμα μας. Και γι' αυτόν τον πόνο, οι ιατρικές λύσεις δεν λύνουν το πρόβλημα. Κι οι απολήξεις αυτές μας κάνουν να νιώθουμε. Όσο κι αν προσπαθούμε να μην αισθανόμαστε, συμβαίνει να είναι αναπόφευκτο. Μερικές φορές μάλιστα είναι και το μόνο που μένει να κάνουμε. Να νιώθουμε. 

Άρα συνοψίζουμε: Υπογλώσσια για την πίεση, αντιβιοτικά για τις βακτηριακές λοιμώξεις, παυσίπονα για τον πόνο, γύψος για τα σπασίματα. Για οτιδήποτε άλλο όμως, πρακτικά είμαστε μόνοι μας... 

Δεν πιστεύω στις "αδερφές ψυχές", στο "άλλο μισό", στα "σ' αγαπώ για πάντα", στον "έρωτα με την πρώτη ματιά" και σε όλα τα σχετικά.

Αλλά σίγουρα πιστεύω πως μπορεί κάποιος, αν είναι τυχερός, για πολύ λίγες φορές στη ζωή του (αν όχι μια), να συναντήσει κάποιον άλλο άνθρωπο και να ταιριάξει σχεδόν απόλυτα. Όχι γιατί είναι ο ίδιος τέλειος ή γιατί είναι ο άλλος. Κανείς τους δεν είναι. Αλλά γιατί τα ελαττώματα και τα προτερήματα και των δύο είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε συνδυάζοντάς τα να μπορεί να δημιουργηθεί το "τέλειο" ταίριασμα.

Επίσης πιστεύω και στο άλλο...εκείνο το παθιασμένο, το τρελό. Το "δε με νοιάζει τίποτα", το "εδώ και τώρα" και το "δίχως αύριο". Εκείνο που το ζεις για όσο κρατήσει και που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν το καλοσκεφτείς, ξέρεις ότι δε θες να κρατήσει και πολύ γιατί πέραν του πάθους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατάει από το να φύγεις τρέχοντας.

Το σκηνικό είναι το καφενείο "...του Παναγιώτη". Απλό, λιτό και παραδοσιακό. Κι όταν λέμε παραδοσιακό, εννοούμε με την αξεπέραστη παράδοση της δεκαετίας του ογδόντα αναμεμειγμένη με την σύγχρονη αισθητική της νέας χιλιετίας. Για να καταλάβεις,  μια τηλεόραση που παίζει στο βάθος, είναι επίπεδη (47 ιντσών που δε χρειάστηκε αποκωδικοποιητή όπως η οικογένεια Κλικλίκου), αλλά ο κυρ Παναγιώτης στο κουζινάκι τηγανίζει ψάρια τα βράδια για τους θαμώνες του καφενείου. Ξεροσφύρι το ούζο δεν κατεβαίνει ή το ουίσκι δίχως πικάντικα κάσιους και mix ξηρών καρπών... Η κοπέλα που απασχολείται τα απογεύματα/βράδια στο καφενείο οφείλει να είναι πάντα περιποιημένη (έτσι προστάζει το PR του μαγαζιού), αλλά η σύζυγος του "καφενείου" έρχεται όπως-όπως και με ένα κλάμερ στο κεφάλι για να μην πέφτουν τα μαλλιά της στο πρόσωπο όποτε πηγαίνει για να βοηθήσει με το μάζεμα, το πλύσιμο, τη λάτρα, την επιτήρηση του συζύγου και για να έχει και το νου της στην Λία (όπου "Λία" βλέπετε χαμηλόμισθη εργαζόμενη) μη τυχόν ξεμυαλίσει το σύζυγο και μετά μην είδατε τον Παναή... Και γι'αυτόν δηλαδή λίγο τη νοιάζει, αλλά εκείνη τι θα απογίνει με μια ψωροσύνταξη 300 ευρώ και ποιος θα την αποζημιώσει για όλο τον ιδρώτα που έχει χύσει εκεί μέσα τόσα χρόνια; Ε, όχι! 

(Τέλος πάντων, πλάτιασα αλλά καταλάβατε στυλ επιχείρησης).

Εκεί λοιπόν, ένα βραδάκι όπως τόσα και τόσα άλλα, οι θαμώνες παίζανε χαρτιά, βλέπανε τις ειδήσεις στην τηλεόραση, πίνανε τα ποτάκια τους, τσιμπολογούσαν και μιλούσαν. Όλα ξεκινούσαν με το ποδόσφαιρο, από το ποδόσφαιρο γινόταν απευθείας σύνδεση με το χρήμα, από το χρήμα η συζήτηση κατρακυλούσε στην οικονομική κρίση, έκανε ένα γκελ στο δικό τους χάλι και από εκεί έσκαγε στην πολιτική όπου και έμενε μέχρι να κλείσει το μαγαζί τις πρώτες πρωινές ώρες. Μιλούσαν με τις ώρες, για τον Ανδρέα, τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τον Βαγγέλη και φυσικά τον Αλέξη. Καινούργια είσοδο στα charts είχε και η Χρυσή Αυγή. Το Μιχαλολιάκο δεν τον έλεγε κανείς Νικολάκη όμως. Δεν τους κολλούσε. Δεν ένιωθαν την οικειότητα, παρόλο που μερικοί από αυτούς τον ψήφισαν για να βάλει μια τάξη στη βουλή, να δείρουν τα παλικάρια του όλα τα λαμόγια και φυσικά για να ξεβρομίσει ο τόπος. 

(Πλάτιασα πάλι, άλλα καταλάβατε ροή και επίπεδο των συζητήσεων).

Σε ένα τραπέζι κάθεται ο Σταύρος και ο Γιώργος. Ο Αντώνης ετοιμάζεται να μπει το μαγαζί. Και οι τρεις τους είναι συνταξιούχοι αγνώστων λοιπόν στοιχείων (αν και είμαι σίγουρη πως για τη σημερινή μυθιστορία μας θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον). Ο Σταύρος και ο Γιώργος συζητάνε ήδη για πολιτική και βλέπουν τον Αντώνη να περνάει την πόρτα της εισόδου και να ψάχνει για γνώριμα πρόσωπα.

ΣΤΑΥΡΟΣ 

Αντώνη! Εδώ...! Σου έχουμε φυλάξει θέση. Πολλά χρόνια θα ζήσεις!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μπα; Τι περιποιήσεις είναι αυτές?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ε, σε περιμέναμε όλο το απόγευμα. "Που είναι ο Αντώνης" και "που είναι ο Αντώνης" λέγαμε.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Μωρέ μπράβο αγάπες. Προσέξτε μη μας περάσουν για πούστηδες τώρα στα γεράματα, ε?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Μη σε νοιάζει και δε σε θέλαμε για έρωτες... Παρήγγειλε και τα λέμε με την ησυχία μας.

ΑΝΤΩΝΗΣ

(φωνάζει) Παναγιώτ'... που έκρυψες τη μικρή ρε μπαγάσα; Εσένα νομίζεις ερχόμαστε να δούμε; Πιάσε ένα καφέ, ξέρεις ε;

ΓΙΩΡΓΟΣ

Το λοιπόν, ο Σταύρος από εδώ μου έλεγε ότι αν γίνουν εκλογές θα ψηφίσει Αλέξη. (γελάει) Το φαντάζεσαι? Από τον Αντωνάκη στον Αλέξη ρε μαλάκα. Τ' ακούς? Έγινε αριστερός κι ο Σταύρος.

ΣΤΑΥΡΟΣ

...Και σε νοιάζει ρε? Εγώ αυτό θέλω. Πες του ρε Αντώνη. Από την ώρα που το είπα, γελάει.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Του είπα, "κάτσε να έρθει ο Αντώνης να του το πω να γελάσουμε"... Πες ρε Αντώνη εσύ που τα λες ωραία!

ΑΝΤΩΝΗΣ

Τι όφελος έχει να ψηφίσει ΝΔ πια ο Σταύρος? Τα παιδιά του τα έβαλε στο δημόσιο τις καλές εποχές, επί Κωστάκη. Εμείς να δούμε που ο γιος μου είναι άνεργος και η κόρη μου και που δουλεύει... πάλι από μένα ζητάει.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Αντώνη, κάτσε γιατί τα παραλές. Κι εμένα τα παιδιά μου τι νομίζεις? Αν δεν έστελναν από το χωριό πράγματα δε θα την βγάζαμε καθαρή. Ξέρεις τι μειώσεις έχουν φάει στο σβέρκο οι δημόσιοι?

ΓΙΩΡΓΟΣ

Και θα ψηφίσεις τώρα Αλέξη για να τους ανεβάσει τους μισθούς? (γελάει)

ΣΤΑΥΡΟΣ

Ρε δεν είναι αστεία αυτά. Ο κόσμος πεινάει.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Και ο Αλέξης θα τους ταΐσει? Μην είσαι αφελής ρε Σταύρο...

ΣΤΑΥΡΟΣ

Όχι που θα ψηφίσω πάλι τον συνονόματό σου! Τα είδαμε τα χάλια του αυτουνού.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Εγώ πάντως είπα ότι αυτή τη φορά θα ψηφίσω μικρό κόμμα. Κυνηγούς.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Κι εγώ μικρό κόμμα θα ψηφίσω.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Εσύ μικρό κόμμα? Αφού κι εσύ Αλέξη θα ψηφίσεις ρε! Όλο το πασοκ εκεί πήγε! Έλα να βγάλουμε τον Αλέξη πρωθυπουργό.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Είπα... θα ψηφίσω μικρό κόμμα! Άντε παρατήστε με με τον Αλέξη πια.

ΓΙΩΡΓΟΣ

Πες ρε μαλάκα τι θα ψηφίσεις, μη μας σκας...

ΑΝΤΩΝΗΣ

Αυτό που ψήφιζα πάντα.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πασοκ ψήφιζες πάντα.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Ε, αυτό θα ψηφίσω και πάλι. Παραπάνω από 5% δεν πιάνει το πασοκ πια!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ρε μαλάκα τι λες? Πάλι το Βαγγέλη θα ψηφίσεις?

ΑΝΤΩΝΗΣ

Εγώ φίλε μου δεν ψηφίζω κανέναν πούστη. Δεν κολλάω με τα πρόσωπα. Εγώ ψηφίζω πασόκ! Το πασοκ μου δεν το αλλάζω με τίποτα. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

(γελάει) Ορίστε ρε Γιώργο! Κι ύστερα κοροϊδεύες εμένα! Αυτός είναι χειρότερος!

ΓΙΩΡΓΟΣ

Φίλε μου Αντώνη, ειλικρινά για τον Σταύρο ξεκίνησε η καζούρα, σε ένα θα καταλήξει μου φαίνεται.

ΑΝΤΩΝΗΣ

Γιατί ρε' συ? Μικρό κόμμα δεν είπες ότι θα ψηφίσεις εσύ? Ε, μικρό θα ψηφίσω κι εγώ. Εγώ δεν εγκαταλείπω το πλοίο. Και 2 άνθρωποι να ψηφίσουν πασόκ, να το ξέρεις, η μια ψήφος θα είναι του Βενιζέλου και η άλλη η δική μου. 

ΣΤΑΥΡΟΣ

Πρόσεξε καημένε μου μήπως αυτή τη δόση ούτε ο Βενιζέλος δεν ψηφίσει πασoκ και μετρηθεί μόνο η δική σου ψήφος!

(Πλάτιασα πάλι, αλλά καταλάβατε νοοτροπίες...)

...Και επιτρέψαμε στα κτήνη να προχωρήσουν και να "γράψουν" μαύρες μέρες και γεγονότα. Πολύ καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Τόσες δεκάδες επιθέσεις σε τόσους ανθρώπους. 

Δεν πιστεύω στην μοίρα ή στην τύχη... (στο συμπτωματικό σαφώς και ναι).
Πιστεύω στο χρόνο-γεγονός και στις πιθανότητες κάτι να συμβεί και να με επηρεάσει.

Εσύ όμως είσαι περίπτωση από τις λίγες! Το ξερεις. Το εξασκείς. Τι εξασκεις; Την γοητεια σου...!
Δεν με πειράζει, ίσα-ίσα δηλαδή, αλλά μην νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι κάνεις. Εκθέτεις το προκλητικό περιεχόμενο του μυαλού σου, το ίδιο προκλητικά, σε κοινη "θέα", μετατρέπεις τις σκέψεις σου σε λέξεις, παίρνεις αυτό το βλέμμα στα μάτια (ξέρεις εσύ), οπλίζεις και...Πολύ καλά κάνεις, δε λέω!

Απλά να ξέρεις οτι  το ξέρω, το βλέπω, το χαίρομαι, το επικροτώ και αδυνατώ να αντισταθώ...

[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[Jay-Z]
Tears on the mausoleum floor
Blood stains the coliseum doors
Lies on the lips of a priest
Thanksgiving disguised as a feast
Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche
Only the doctors got this, I’m hidin’ from police
Cocaine seats
All white like I got the whole thing bleached
Drug dealer chic
I’m wonderin’ if a thug’s prayers reach
Is Pious pious cause God loves pious?
Socrates asks, “Whose bias do y’all seek?”
All for Plato, screech
I’m out here ballin’, I know y’all hear my sneaks
Jesus was a carpenter, Yeezy, laid beats
Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats
Preach

[Frank Ocean]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

[The-Dream]
I live by you, desire
I stand by you, walk through the fire
Your love is my scripture
Let me into your encryption

[Kanye West:]
Coke on her black skin made a stripe like a zebra
I call that jungle fever
You will not control the threesome
Just roll the weed up until I get me some
We formed a new religion
No sins as long as there’s permission’
And deception is the only felony
So never fuck nobody wit’out tellin’ me
Sunglasses and Advil
Last night was mad real
Sun comin’ up, 5 a.m.
I wonder if they got cabs still
Thinkin’ ’bout the girl in all-leopard
Who was rubbin’ the wood like Kiki Shepard
Two tattoos, one read “No Apologies”
The other said “Love is cursed by monogamy”
That’s somethin’ that the pastor don’t preach
That’s somethin’ that a teacher can’t teach
When we die, the money we can’t keep
But we probably spend it all ’cause the pain ain’t cheap
Preach

[Frank Ocean:]
Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

Will he make it out alive
All right, all right
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω.

Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους 

και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια...

Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά, 

αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις...

Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί
προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Οι ορισμοί για τον έρωτα αμέτρητοι, τα αποφθέγματα ατέλειωτα. Ο καθένας τον βιώνει με το δικό του τρόπο και σπανίως έρχεται ίδιος κι απαράλλακτος για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο. Πάντα υπάρχουν διαφορές γιατί έχει προκληθεί από διαφορετικό συνδυασμό ερεθισμάτων. Έτσι, άλλες φορές μας εμφανίζεται πιο παθιασμένος, άλλες πιο προσγειωμένος, άλλες πιο γλυκός κ.ο.κ. Καλά ως εδώ...

Ο έρωτας όμως (πόσο μάλλον η αγάπη), δικαιολογεί πεταμένα ρούχα και πράγματα από το μπαλκόνι, σκισμένες φωτογραφίες, σπασμένα δώρα, απειλές για αυτοκτονίες, δακρύβρεχτα τατουάζ και αναζήτηση ευκαιριών για εκδίκηση? Ο έρωτας σύμφωνοι (μιας και περιέχει μια δόση πάθους), είναι τρέλα. Όταν πληγώνεται κάποιος, όταν οι προσδοκίες του δεν ταυτίζονται με την πραγματικότητα, όταν έστω το σοκ της "προδοσίας" είναι μεγάλο, είναι η στεναχώρια τέτοια που θες να εξαφανίσεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σου θυμίζει αυτό που δεν έχεις πια και είναι και φορές που θες να πονέσει το ίδιο κι αυτός που σε πόνεσε.


Αλλά για μισό λεπτό... Όσο πιο μεγάλη η υστερία που παθαίνει κάποιος, τόσο μεγαλύτερος και ο έρωτας που νιώθει? Οι υπόλοιποι δηλαδή που δεχόμαστε την απόρριψη ή την προδοσία πιο συνειδητοποιημένα και δε γινόμαστε drama queens τι είμαστε? Ναι, δε θα αφήσω την ατάκα να πέσει κάτω. Είμαστε νεροζούμια, αναίσθητοι. Είμαστε όμως? Δε στεναχωριόμαστε λιγότερο, δεν κλαίμε λιγότερο, δεν πονάμε λιγότερο. Και να τα σπάσουμε όλα θέλουμε, και να συρθούμε στα πατώματα, και να πάρουμε τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και να πούμε όλα αυτά που μας πνίγουν, και έχουμε όλα τα συμπτώματα του απογοητευμένου ερωτοχτυπημένου. Το μέγεθος του έρωτα ή της αγάπης μας όμως, φαίνεται από το πόσο χαλιναγωγούμε τον εαυτό μας και έχουμε την ωριμότητα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αν αγαπάμε ακόμα (έστω και χωρίς ανταπόκριση), τότε ένας λόγος παραπάνω για να μη θέλουμε να κάνουμε τη ζωή του αντικειμένου του πόθου μας δύσκολη ή αποπνικτική. Αν πάλι δεν αγαπάμε πια, τότε ουδείς λόγος για πανικό. Απλά, καθαρά κι ανθρώπινα. Χωρίς υστερίες, κρυμμένα ανταλλάγματα και συναισθηματικούς εκβιασμούς και "θα σου δείξω εγώ".

Κι αυτό όποιος το καταλαβαίνει, έχει καλώς, αλλιώς αν θεωρεί πως αποδεικνύει οποιοδήποτε διαφορετικού είδους αγάπης πέραν της καθαρά εγωιστικής η εάν απολαμβάνει τερτίπια, πλεκτάνες, τυλίγματα, μυστικά και ψέματα ας χτυπήσει τις πόρτες που του ταιριάζουν.

Όταν της το είπε νευρίασε. Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Την άδειασε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και με τέτοια ταχύτητα που ευχόταν να είχε απομείνει λίγη παραπάνω ψυχή μέσα της, να γίνει χείμαρρος, να τον παρασύρει και να τον ξεβράσει στη θάλασσα.
Αλλά δεν είχε απομείνει. Και ούτε έγινε έτσι φυσικά. Απλά επισήμανε μια ενόχληση. Έτσι για τους τύπους.

In a world filled with dark, we all need some kind of light. Whether its a great flame that shows us how to win back what we have lost, or a powerfull torch intending to scare away the potential monsters, or even a few glowing bulbs that reveal these that were long hided from us.

Έτσι και ξανακούσω ότι οι γυναίκες είναι από τη φύση τους μονογαμικές, θα χιμήξω! 

Πότε αφέθηκε η γυναίκα ελεύθερη σεξουαλικά και μακριά από κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση, για να φανεί ποια είναι η φύση της?! Εξάλλου τελευταία φορά που τσέκαρα, οι γυναίκες δεν ήταν διαφορετικό είδος από τους άντρες. Homo sapiens είμαστε όλοι. Άρα, εάν οι άντρες είναι πολυγαμικοί, τότε είναι και οι γυναίκες.

...και πάντα να θυμάσαι πως καμία καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη. 

Αυτό είναι μια αλήθεια που θα χρειαστεί να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις.

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής? 

Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα...

Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος... 

Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα. 

Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος.


Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώσουν τα χαρτιά, δεν ξέρεις την έκβαση του αποτελέσματος.
Στις χειρότερες των περιπτώσεων, δεν ενημερώνεσαι για το τέλος. Αφήνεται σε σένα να το καταλάβεις. Από που? Όταν μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον νικητή ή όταν δεν έχει άλλα φύλλα για να τραβήξεις μπας και ρεφάρεις... αυτομάτως η παρτίδα λήγει.

"I've played all my cards 
and that's what you've done too.
Nothing more to say, 
no more ace to play..."

Κι όμως, όταν η τύχη δε φαίνεται να σε ευνοεί... Όταν δεν μπορείς να πιστέψεις τη γκίνια σου... Αρχίζεις να παλεύεις με ότι έχεις. Οι χαρτοκλέφτες δεν ήταν ποτέ συμπαθής ομάδα πληθυσμού. Έτσι μένει μόνο μια λύση. Η λογική. Πόσο παράλογο είναι να ψάχνεις λογική στην τυχαιότητα? Τόσο, ναι...

"I figured it made sense, 

building me a fence..."

Το αιώνιο ερώτημα. Οι νόμοι (αν είναι καθόλα σωστοί και δίκαιοι) είναι για να τηρούνται παρόλο που δε μας ευνοούν ή να καταπατούνται με γνώμονα το συμφέρον μας?
Εκ πεποιθήσεως θα πω το πρώτο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Εκ του άδικου αποτελέσματος, θα πω το δεύτερο. Άδικο αποτέλεσμα σε δίκαιο νόμο? Θα μας τρελάνεις? ...έχουμε και τον παράγοντα τύχη όμως που ευνοεί όχι τον τολμηρότερο απαραίτητα, αλλά τον τυχερότερο σίγουρα. Ξέχασες ότι τζογάρουμε άνα πάσα στιγμή?
Έτσι, υιοθετείται εύκολα ένα κρεσέντο αδικοχαμένης (που έχασε, όχι που χάθηκε), κι ας είναι γνωστό πως ποτέ δεν πρέπει να είναι στόχος η νίκη, αλλά η χαρά του παιχνιδιού (ακόμα κι αν έχεις ποντάρει τόσα πολλά).

"...But I was a fool,
 playing by the rules" 

Και μετά...η ώρα της κρίσης. Της επίσημης ντε... Ο κριτής δεν σκέφτεται, δεν υπολογίζει...δεν δείχνει έλεος. Έτσι θα γινόταν, σου λέει.
-"Αν δεν το καταλάβατε, δεν το φανταστήκατε, δεν το προνοήσατε, λόγω πρωτοφανούς αλαζονείας, δεν έχει καμία σημασία. Όπως καμία σημασία δεν έχει και το πρότερο λευκό σας μητρώο σε παρόμοια αλαζονικά θέματα. Η τιμωρία οφείλει να πληρωθεί".


Τα γνωστά λοιπόν... 

loses someone dear"

Και η παρτίδα τελείωσε και τον νικητή δεν αργώ πολύ... τον βλέπω. Τον αναγνωρίζω. Τον παρατηρώ. Τον μετράω και τον παραδέχομαι φυσικά. Έτσι αξίζει ο νικητής. Όταν τον παραδέχονται κι οι ηττημένοι, όχι μόνο οι θεατές. Αλλά πως μπορώ να μην δω και τον χαμένο? Λίγος εγωισμός μου επιτρέπεται. Τουλάχιστον προσπάθησα. Παίρνω τη θέση που μου αρμόζει, με τη βαθιά ικανοποίηση που χαρίζει το "σωστό".

"The winner takes it all, 
the loser has to fall,
It's simple and it's plain...

Why should I complain?"

Τα χρόνια που περνάνε είναι δουλειά για δύο να μετριούνται. Όχι λες?

Η τύχη λειτουργεί ανεξάρτητα από οτιδήποτε. Σύμφωνοι, παίζουν ρόλο κι άλλα, μνήμη, τεχνική, μπλόφα ή να ξεκινήσεις με καλό φύλλο ας πούμε, αλλά ακόμα κι έτσι... Η τύχη, είπαμε, μπλα μπλα μπλα...
Άρα με λίγα λόγια, παίζεις, ποντάρεις, είσαι τυχερός κερδίζεις, δεν είσαι... χάνεις. Μπορεί να μείνεις και στα λεφτά σου αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν πόνταρες πολλά. Συνηθίζω στην ιδέα. Μίλησε κανείς? Τι να πει...

"The likes of me abide,

spectators of the show, 

always staying low"

"The winner takes it all..." 

"The loser standing small"

Αυτό που απολαμβάνει ο χαμένος μετά από μια τελειωμένη παρτίδα είναι η ανακούφιση ότι δεν έχει άλλη παρτίδα ίδια για να χάσει.
 

"I apologize if it makes you feel bad, seeing me so tense, no self confidence." 


but what can I say, rules must be obeyed...

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα.

ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε. Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα.

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.

 

«ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαίρι χωρίς να καταλαβαίνουμε τις παύσεις ελπίδας. Ας το πάρουμε χαμπάρι, λέμε, δεν αντέξαμε σαν κοινωνία αυτή τη στροφή της ιστορίας. Δεν ξανασηκωθήκαμε.

ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, να μιλάμε για τα αυτονόητα, να μην καταλαβαίνουμε τον κόσμο και να πενθούμε. Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν -όλο μικρές κηδείες. Αγαπημένοι αποχωρούν χωρίς να θέλουν να μας αποχαιρετήσουν. Βγάζουν εισιτήρια χωρίς να θέλουν να πάνε πουθενά. Κοιτάζουν χάρτες χωρίς να επιθυμούν να τους ανακαλύψουν. Κι εμείς είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ, σου λέω. Παγιδευμένοι στο πουθενά του μπρος-πίσω. Νεο-εξόριστοι. Αποχωριζόμαστε, σπάμε ξανά και ξανά σε πολλά κομμάτια. Μιλάμε ο ένας στον άλλο από μέσα μας.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ. Είμαστε πραγματικοί φίλοι που ζούμε στο μυαλό μας, στη μόνη πατρίδα που έχουμε. Πού κουράγιο για τηλεφωνήματα; Μόνο ανταλλάσσουμε καρτ-ποστάλ. Βάζουμε μέσα βιβλία, γλυκά και στίχους. Ό,τι μπορεί να υποκαταστήσει τα χάδια και το κουράγιο, και να ψιθυρίσει όνειρα. Ζάχαρη και λέξεις. Χάδια στο στόμα και ζάχαρη στα μαλλιά. Και το αντίθετο. Μαζεύουμε δυνάμεις και πίνουμε. Σε ένα φανταστικό κόσμο που από στιγμή σε στιγμή θα ξαναρχίσει να γυρίζει. Θα σταματήσει να πενθεί. Θα οργανωθεί. Θα φωνάξει. Θα χορέψει. Θα απαιτήσει λογική και νόημα για τη ζωή.

ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ, σπρώξτε λίγο.

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς!
Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα. 

Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει. 

Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει
το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο.

Τί χρόνοι είναι τούτοι, 

οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα, 

περίπου έγκλημα είναι,
αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα!
Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του
γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει,
άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη;

Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω·
αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει. 

Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος.
Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει. 

(Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.)

Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις!
Μα πώς να φάω και να πιώ, 

όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω, 

και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει;
Κι όμως: και τρώω και πίνω.

Με χαρά μεγάλη μου θα γινόμουν ακόμα και σοφός.
Υπάρχουνε παλιά βιβλία να σου το μάθουν σοφός τί σημαίνει:
απ’ τους αγώνες του κόσμου ν’ απέχεις και τον σύντομο βίο σου
δίχως φόβους να περνάς και τρομάρες·
να τα βγάζεις δε πέρα χωρίς σε πράξεις βίας να προσφεύγεις,
και το κακό με το καλό εσύ ν’ ανταποδίδεις.
Αν δεν ικανοποιείς τις επιθυμίες σου και εάν, μάλιστα, τις ξεχνάς κιόλας, αι, ναι!…
τότε θεωρείσαι πως είσαι σοφός.
Με ξεπερνούν όλα τούτα· δεν τα μπορώ.
Σε χρόνους –όντως– ζω ζοφερούς.

ΙΙ
Στις πόλεις έφτασα στης αταξίας τα χρόνια και του χάους,
τότε οπού βασίλευε παντού η πείνα.
Με τους ανθρώπους βρέθηκα στα χρόνια της εξέγερσης·
μαζί τους ξεσηκώθηκα και λόγου μου.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Μεταξύ μαχών και σφαγών έτρωγα το φαΐ μου
και πλάι στους μακελλευτάδες κοιμόμουνα.
Ασύνετα τον έρωτα υπηρέτησα
και με τη φύση υπομονή ποτέ μου καμμία δεν έδειξα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Στα χρόνια τα δικά μου οι δρόμοι σε βγάζαν σε λασπόβουρκους μόνο, 

σε βαλτοτόπια.
Η γλώσσα μου η ίδια –προδότρα– με παράδινε στων σφαγέων τα χέρια.
Και πάρα πολλά δεν κατάφερα. 

Οι καταπιεστές, ωστόσο, ασφαλέστεροι, νομίζω, θα νιώθανε δίχως εμένα.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

Οι δυνάμεις μου μικρές· ο δε στόχος μακριά, πολύ μακριά.
Πλην όμως είταν ορατός, αν και για εμέ προσωπικά σχεδόν απροσπέλαστος.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια που μου δόθηκαν να ζήσω στη γη.

ΙΙΙ
Εσείς, που δεν γνωρίσατε τον κατακλυσμό  που έπνιξε εμάς,
να θυμάστε να λογαριάζετε,
όταν θα μιλάτε για τις δικές μας αδυναμίες,
τους χρόνους του ζόφου που εμείς περάσαμε και εσείς γλυτώσατε.
Κι απ’ τα παπούτσια μας πιο συχνά τις χώρες αλλάζαμε,
όπου καταφεύγαμε πάντα όσο κρατούσε της πάλης των τάξεων – απελπισμένοι:
να βλέπουμε το άδικο, και να μη γίνεται τίποτα.

Κι όμως, το ξέρουμε και το παραξέρουμε:
και το μίσος για την ταπεινοσύνη μάς χαλάει τη φάτσα
και η οργή απ’ την αδικία τη φωνή μάς βραχνιάζει. 

Αχ, εμείς,
που θέλαμε να προετοιμάσουμε για τη φιλία το έδαφος,
ε μ ε ί ς
ουδέποτε μπορέσαμε να είμαστε φιλικοί οι ίδιοι.

Εσείς, όμως,
όταν θα ξημερώσει η μέρα η καλή,
οπού ο άνθρωπος πια βοηθός του ανθρώπου θα είναι,
ε σ ε ί ς
να μας θυμηθείτε και να μας λογαριάσετε
με κάθε επιείκεια.

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Σαν και σήμερα... φτιάχναμε κάτι όμορφο. Είχαμε βρει θέμα, στολίδια, στολές και ξεδιπλώναμε την όρεξή μας για αστεία, χορό, σαματά, καζούρα και ζωή. Χρώματα παντού έτοιμα να ξεπηδήσουν από τη χάρτινη, παιχνιδιάρικη υπόστασή τους, να μας κυκλώσουν και να μας κατασπαράξουν μετά τα πρώτα ποτά. Το ξέραμε ότι θα γίνει έτσι. Ήμασταν όλοι ετοιμοπόλεμοι...για να χάσουμε και να παραδοθούμε. Εκεί ήταν το ωραίο. Τα γέλια χτυπούσαν τα κουδούνια, έσερναν και τους φίλους μας ξωπίσω τους. Η μουσική μας υπνώτιζε και κάναμε τα πιο χαζά πράγματα. Θυμάσαι? Θυμάσαι που πίναμε στη υγεία των καινούργιων, των αισιόδοξων και των διάπλατα ανοιχτών? Υποσχεθήκαμε στο θεό της τρέλας να το κάνουμε κάθε χρόνο.

Σαν και σήμερα...εδραιώναμε ένα από τα τόσα πολλά που δε χορταίναμε. Μια διαδικασία, ένα γεγονός που θα έχουμε να λέμε. Το ξέραμε. Αναπολούσαμε, ανυπομονούσαμε και φοβόμασταν ταυτόχρονα, μήπως και κάτι επρόκειτο να ήταν λιγότερο ωραίο από την πρώτη φορά. Κάτι λιγότερο από αυτό που είχαμε ήδη ζήσει και φανταστεί για τη συνέχεια. Διαγωνιστήκαμε με τον παλιότερο εαυτό μας και τον κερδίσαμε. Γινόμασταν καλύτεροι. Όλα στον υπερθετικό.

Σαν και σήμερα...συνειδητοποιημένοι πια συνεχίζαμε σταθερά. Σαν τον παθιασμένο έρωτα που φεύγοντας άφησε πίσω του την αξεπέραστη αγάπη. Ξέραμε πια. Είχαμε βρει τους απόλυτους ρυθμούς. Τα "πρέπει" και τα "μη". Όλοι εμείς ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Είχαμε ανέβει κατηγορία. Παίζαμε επαγγελματικά πλέον.

Σαν και σήμερα...σε πείσμα για το αντίθετο ξαναβρεθήκαμε. Καλύψαμε όλα αυτά που περνούσαμε με κραγιόνια, φούμο, χαϊμαλιά και περούκες. Χορέψαμε για να ξορκίσουμε το κακό. Δεν αναπολούσαμε, δεν ανυπομονούσαμε, δεν φοβόμασταν. Μόνο το χαιρόμασταν. Low badget αλκοόλ και λιτότης. Η ουσία έμεινε. Μουσική και όρεξη για ζωή. Ίσως και υποσυνείδητα γι' αυτό να κράτησε και περισσότερο σε διάρκεια από οποιοδήποτε προηγούμενο. 

Σαν και σήμερα, σήμερα.  Το σκέφτηκες κι εσύ, το ξέρω. Mε παρηγορεί η πίστη πως όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου. Μόνο αυτό. Γι' αυτό τα κουβαλάω με κρατημένη την ανάσα.

Χωρίς "σαν"...Σήμερα.

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι. 

Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου. 

Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;

Τι αξία θα είχαν τα στέκια, αν δεν ξέραμε ότι θα ήταν πάντα εκεί κάποιος που θα χαιρόταν να μας δει? Ένα μέρος που μας ξέρουν, δε μας ξεχνούν όσο κι αν αργήσουμε να ξαναπάμε και πάντα μας κάνουν να νιώθουμε καλά? Χαλαροί και πάνω απ' όλα αποδεκτοί.

Στέκια έχω πια μόνο μέσα μου. Εκεί με περιμένουν πολλοί. Ακόμα κι εσύ μερικές φορές. Λάθος-σωστό δεν έχει σημασία. Η φαντασία είναι το μόνο που μου έχει μείνει και δεν προτίθεμαι να τη χαλιναγωγήσω. 

Ποια δεν έχει συναναστραφεί, γνωρίσει ή (ακόμα χειρότερα) κάνει σχέση με "μαμάκα"? Ε? Ποια? Εγώ θα σας πω που τα ξέρω όλα (?!) και σας τα λέω με απόλυτη ειλικρίνεια. Καμιά λοιπόν! Όλες σε μικρές ή μεγάλες δόσεις τους έχουμε φάει στη μάπα και έχουμε επιβιώσει για να μεταλαμπαδεύσουμε τη γνώση μας στις επόμενες γενιές. Εδώ έρχομαι κι εγώ και βγάζω στην δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναγνώρισης του γνήσιου "μαμάκα".

Πως να τους αναγνωρίζετε από νωρίς λοιπόν και να ξεκόβετε, γιατί η ζωή είναι μικρή και είναι μεγάλο κρίμα να την ξοδέψετε καβγαδίζοντας με το έτερον σας ήμισυ για τη μαμά του (...Λες και δε θα έχετε άλλα θέματα να καβγαδίσετε!). 


Οι ενδείξεις (όλες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα) λειτουργούν σε τρία επίπεδα ανάλογα με το πόση σημασία πρέπει να τους δώσετε:


(Μέτριας βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μια μάνα που'χε ένα γιο". Δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά δηλαδή για το αν είναι το παλικάρι μαμάκας με πτυχίο ή ο κλασικός έλληνας γιος, αλλά εσείς έχετε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά μη σας τρίψει στη μούρη μια μέρα το πρόγραμμα σπουδών και σας χτυπήσει η συνειδητοποίηση κατάμουτρα.)

• "Μετακόμισα γιατί θέλω την ανεξαρτησία μου, απλά βρήκα ένα σπίτι 2 στενά πιο μακριά από το πατρικό μου για να είμαι και κοντά στη μάνα μου."

Χμ... η υπόθεση βρωμάει τριπλό χτύπημα Daniel-son "πλυσιματάκι-ταπεράκι-καρεδάκι".

• "Καλά η μάνα μου... έτσι και τη γνωρίσεις, είναι γαμώ τα άτομα."

Να την πάρω μια μέρα μπαρότσαρκα για γκόμενους. Την έπιασες την προοικονομία?

• "Ξέρεις τώρα πως είναι οι μαμάδες..."

Όχι δεν ξέρω, για πες μου την εμπειρία σου για να προβλέψω κι εγώ τη δική μου.

• "Μ'αρέσεις γιατί μοιάζεις στη μάνα μου"

Αρρώστια!

• "Σαν την μάνα μου δε μαγειρεύει κανείς!". 

Να τη στείλεις στο master chef (έτσι για τη χαρά του αποκλεισμού και μόνο).

Η απόφαση για δράση είναι δική σας ανάλογα με τις αντοχές και την ιδιοσυγκρασίας σας.
  

(Αυξημένης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα, μανούλα μαμά". Mayday! Αναζητήστε επιβεβαίωση στοιχείων και να είστε σε θέση ετοιμότητας για φευγιό ή καβγά.)

• " Η μάνα μου, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει, αλλά έχει πάντα δίκιο..." 

Να σου πω εγώ πως τα καταφέρνει. Έχει εσένα το βλήμα γιο που έχεις πάντα άδικο.

• "Μισό... να πάρω τη μάνα μου ένα τηλέφωνο να τη ρωτήσω. Αυτή όλα τα ξέρει"

Ιδέα! Να της βάλουμε φωτάκια και να τη φωνάζουμε φωτεινό παντογνώστη. Θες;

• "Εγώ είμαι ανεξάρτητος...ε, μαμά;"

Ναι παιδί μου, δεν είσαι εσύ ανεξάρτητος; 

• "Συγνώμη που παίρνω συνέχεια σπίτι τηλέφωνο, αλλά έχω άγχος που άφησα τη μάνα μου μόνη της την καημένη." 

Αφού δεν έχεις ακόμα άγχος που θα μείνεις εσύ μόνος σου ο καημένος... όλα καλά.

• "Μην κυκλοφορείς γυμνή στο σαλόνι, θα περάσει η μάνα μου να μας αφήσει φαγητό. Έχει κλειδιά για να μην σηκώνομαι να της ανοίγω κάθε φορά και μπορεί να μπει ανά πάσα στιγμή"

Τέλεια, πάρε να δεις ποιο εφημερεύει γιατί της φυλάω μια έκπληξη!

•  "Κι εμένα μου αρέσει αυτό το παλτό, αλλά άμα το δει η μάνα μου θα μου βάλει τις φωνές"

Καλύτερα να σου βάλει η μάνα σου τις φωνές, γιατί αν στις βάλω εγώ ξέχνα το σεξ στο προσεχές μέλλον.

Πρέπει να πέσει "βούρδουλας" αν νομίζετε ότι διορθώνεται το πράγμα. Αλλιώς το καβγαδάκι σας και σ' άλλη παραλία...

(Μεγάλης βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μάνα μου και Παναγιά". Χαμένο το κορμί πατριώτη. Φύγε και μην κοιτάξεις πίσω ή μείνε με δική σου ευθύνη) 

• "Εγώ είμαι περίεργος με το φαγητό. Δεν μπορώ να φάω φαγητό που δεν είναι μαγειρεμένο από τη μάνα μου. Κι αν για κάποιο λόγο δεν είναι από τη μάνα μου, θα είναι delivery. Σπιτικά φαγητά από άλλα χέρια δεν παίζει να βάλω στο στόμα μου."

Να τα φας καπέλο το έχεις δοκιμάσει?

• "Δυσκολεύομαι πολύ να φορέσω ρούχα που δεν είναι πλυμένα από τη μάνα μου. Και τι έγινε που τα πλένει στο πλυντήριο; Εκείνη έχει ένα μαγικό τρόπο να το κάνει καλύτερα απ' όλους!"

Ε, πες μου ότι πρέπει να είσαι η μάγισσα Φούρκα για να βγάλεις ένα λεκέ. 29 κατασκευαστές πλυντηρίων μας λένε ψέματα τόσα χρόνια.

• "Πάντα μιλάω με τη μάνα μου το βράδυ πριν πέσω για ύπνο. Με ηρεμεί."

Και τα αναισθητικά βελάκια επίσης... Μια ιδέα έριξα...

• "Και τι έγινε που φιλάω τη μάνα μου στο στόμα; Μάνα μου είναι. Θα το παρερμηνεύσει κανείς;"  

Μερικές φορές καλό μου, καλύτερα να σε παρερμηνεύσουν, παρά να σε ερμηνεύσουν.

• "Αν έβρισκα γυναίκα σαν τη μάνα μου, θα τη παντρευόμουν"

Και γιατί δε μένεις με το πρωτότυπο; Είσαι για ιμιτασιόν στην κατάστασή σου?

Το παλικάρι είναι για το ίδρυμα ανιάτων. Φύγετε νύχτα!

Ηταν πια ξημερώματα όταν σχόλασε η Σούλα (καλλιτεχνικό Σαρλότ) από το μαγαζί με τις μπάρες πυροσβέστη Νέας Υόρκης, αυτό που πάνω του και γύρω του χορεύουν και λικνίζονται για φιλοδώρημα και ποτό, καλλίγραμες (στη χειρότερη των περιπτώσεων ομολογουμένως) κοπέλες. Που να φανταστεί η δύσμοιρη ότι ο Νώντας, το μεγάλο πάθος της ζωής της, θα την περίμενε ακόμα μια φορά μπας και την ενοχλήσει καποιος σουρωμένος θαμώνας. Της άρεσε πολύ της Σούλας (πάντα ξεχνιέμαι και τη φωνάζω με το βαφτιστικό της. Δεν μπορώ να συνηθίσω το άλλο... Βαφτισμένη Σούλα την είχαν), μέσα σ' όλα ο Νώντας. Προστασία, όπλα, νταβατζιλίκι..... σιχαινόταν τα ναρκωτικά και δεν μπλέχτηκε επαγγελματικά ποτέ. Αυτό την εξίταρε τη Σούλα... τίμιος άντρας!

Είχε πιεί εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Νώντας. Μεγάλος ο νταλγκάς με το γυναικάκι. Και ήταν εν μέσω συναλλαγής. Είχε στο πορτ-μπαγκάζ τρία κομμάτια απ'αυτά τα ρώσικα... που ένας μουσικός -Γιουγκοσλάβος νομίζω- τους είχε βγάλει και τραγούδι.Καλάσνικοφ... τελευταίας γενεάς. Έπρεπε λοιπόν να προλάβει να δει το γυναικάκι και μετά να παραδώσει το εμπόρεμα. Το ραντεβού ήταν δυό γωνίες παρακάτω, πάνω στη Συγγρού εκεί κοντά στον παλιό Ιππόδρομο. Κατεβαίνοντας με τα πόδια η Σούλα, δυό περαστικοί μέσα σε ένα μαυρο αυτοκίνητο, ξεστόμισαν κάτι χυδαίο προς την σχολάσασα του μαγαζιού. Αρπάει ο Νώντας το πολυβόλο αλλά πάνω στη σούρα του δεν τους πέτυχε και φύγαν οι σφαίρες στον αέρα. Μπήκε στο αυτοκίνητο αποφασισμένος να τους κάψει όπου τους βρει.

''Ξύπνα ρε μαλάκα!!',ακούστηκε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η φωνή του προιστάμενου στην Υπηρεσία Πληροφοριών. ''Έχουμε ευκαιρία!!''. Ο Θανάσης πετάχτηκε απ' το κρεββάτι και άρχισε να ντύνεται. Βρήκε το σημείωμα στο γραφείο του: ''Πηροβωλισμοί έξο απ' το γραφίο κηβερνυτικού στελέχους.Βγάλαι ανακήνοσις''....Τον κάνανε και προιστάμενο το μαλάκα...σκέφτηκε...Ούτε μια λέξη δε γκσέρει να γράφει...το ζώο!! Παίρνει τη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις -τις ''κατεχωρημένες''- και αυτή που του γυάλισε αυτή τη φορά ήταν μια ''πρωτοεμφανιζόμενη''.....Επαναστατική Λαική Συσσώρευση...του φάνηκε εύηχο (αλλά αγνοούσε τη λέξη ''συσσώρευση''...όπως και το ''εύηχο'')...Θυμάται τις ατάκες και ξεκινά τη σύνταξη

''Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...''.......................ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...................ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ (αυτό το τελευταίο του θύμισε ομιλία του αυτού στελέχους που είχε ''δεχτεί'' την επίθεση). ''Ειρωνία'' σκέφτηκε ..μια λέξη που δεν αγνοούσε... Ετοιμη η ανακοίνωση...τώρα θα περίμενε να του πουν πότε να τη βγάλει στα μπλόγκς...δε γούσταρε τα συστημένα απο ταχυδρομείο...δεν άντεχε την αναμονή...

''Πλήγμα κατά της δημοκρατίας''.............''Καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε μορφή βίας''...............''Πρέπει να υψώσουμε ανάστημα, τείχος ενάντια στην απειλή του πολιτικού μας συστήματος᾿........ Οι δηλώσεις κυβερνητικών και μη, έδιναν και έπαιρναν. Τα φίδια και οι δράκοι συνεχίστηκαν στα δελτία ειδήσεων.... Αλήθεια...τώρα τα ακούω.

Που να το φανταζόταν ο κακομοίρης ο Νωντας όλο αυτὀ. Το αυτοκίνητο τους το έκαψε πάντως.