Σε έξι μήνες. Game over.

Ξέρετε τι νομίζω ότι θα άλλαζε πρώτο;

Όχι οι μεγάλες αποφάσεις.

Αναρωτιόμουν το πρωί (ναι, δεν ήταν καλή μέρα η χθεσινή) πως ήταν δυνατόν αυτός ο Κώστας να με αγάπησε έτσι εμένα...

Τι μου βρήκε εν ολίγης...

Βαθιά ανάσα. Πάμε!

Σημειώματα από έναν σπάνιο άνθρωπο.

Τρία μόνο, από τα πάρα πολλά που μου άφηνε. Τα κολλούσε στην εξώπορτα τα βράδια, για να τα βρίσκω το πρωί που γύριζα από τη δουλειά. Άλλες φορές τα άφηνε σε διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ψυγείο. Στον καθρέφτη. Σ’ ένα βιβλίο. Δίπλα στο μαξιλάρι... Σαν μικρές παγίδες τρυφερότητας, στημένες επίτηδες για να με πετύχουν απροετοίμαστη.

Δεν ήταν ποιητής. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει. Δεν έκανε μεγάλες δηλώσεις. Έγραφε απλά. Όπως αγαπούσε. Ήσυχα, σταθερά, χωρίς κανένα απολύτως φόβο.

Και αυτό, όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνω πόσο σπάνιο ήταν.

Σύντομη απάντηση:

Όχι.

Μακρύτερη απάντηση:

Εξαρτάται.

Αληθινή απάντηση:

Σχεδόν ποτέ με τον τρόπο που νομίζουν οι περισσότεροι άντρες.

Ξέρουμε το όνομα.

Το ακούμε σε συζητήσεις, σε σχολεία, σε νοσοκομεία.

Σύνδρομο Down.

Και οι περισσότεροι νομίζουν ότι αναφέρεται σε κάποια “πτώση”, καθυστέρηση, υστέρηση.

Η πραγματικότητα όμως είναι το ακριβώς αντίθετο.

Το όνομα αυτό τιμά έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του ανεβάζοντας ανθρώπους που οι άλλοι έριχναν χαμηλά.

Τον John Langdon Down, έναν βικτωριανό γιατρό που σε μια εποχή βαρβαρότητας, αποφάσισε πως καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι για πέταμα.

Ο εαυτός μας δεν είναι πάντα καταφύγιο. Αρκετές φορές είναι και θύτης με εμάς το θύμα.

Υπάρχει μια ατάκα που κυκλοφορεί:

"Ο μόνος που θα είναι πάντα δίπλα σου είναι ο εαυτός σου".

Ακούγεται σοφή. Ανεξάρτητη. Δυναμωτική.

Ναι… μέχρι να τη ζήσεις.

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο εαυτός μας δεν είναι πάντα ο Jesus που θα μας σώσει.

Καμιά φορά είναι ο ίδιος γαμημένος τύπος που μας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια πριν καν προλάβουμε να σταθούμε όρθιοι. Ναι, περί τέτοιου καθάρματος πρόκειται.

Αποσύνδεση δε σημαίνει να αφαιρείς ανθρώπους από τη ζωή σου.

Αποσύνδεση σημαίνει να αφαιρείς τις προσδοκίες που είχες απο εκείνους.

Δεν είναι “μπλοκ”, δεν είναι “σβήνω το τηλέφωνό”, δεν είναι “δεν μιλάω ξανά”.

Είναι πολύ πιο ήσυχο, πολύ πιο επίπονο και πολύ πιο δυνατό.

...κι αυτό εδώ είναι το τέλος της όποιας παρεξήγησης έχει δημιουργηθεί.

Δεν οφείλω να εξηγώ τον εαυτό μου.

Δεν οφείλω να αρέσω.

Και σίγουρα δεν οφείλω να παίζω τον ρόλο που έχουν φτιάξει άλλοι για μένα στο κεφάλι τους.

Όποιος αυτό περίμενε, κρίμα.