...κι αυτό εδώ είναι το τέλος της όποιας παρεξήγησης έχει δημιουργηθεί.

Δεν οφείλω να εξηγώ τον εαυτό μου.

Δεν οφείλω να αρέσω.

Και σίγουρα δεν οφείλω να παίζω τον ρόλο που έχουν φτιάξει άλλοι για μένα στο κεφάλι τους.

Όποιος αυτό περίμενε, κρίμα.

«Επέτρεψε στον εαυτό του να επηρεαστεί από την πεποίθησή του ότι τα ανθρώπινα όντα δε γεννιούνται μια για πάντα την ημέρα που τα γεννάει η μητέρα τους, αλλά όταν η ζωή τα υποχρεώνει ξανά και ξανά να γεννούν τον εαυτό τους».

~ Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Στις κοιλιές τους είχαν αποθηκευτεί, μακαρόνια, πατατοσαλάτα, μπιφτέκια, γίγαντες και ανόθευτη ελπίδα.

Έπειτα, μεταφέρθηκαν σε άλλα σπίτια, όπου έμειναν στο ψυγείο μαζί με την αποφασιστικότητα του νυν κατόχου τους.

Ό,τι κι αν διαλέξεις, είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Κάποιοι με την αλήθεια δεν τα πάνε και τόσο καλά (και, μεταξύ μας, ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει;)

Άλλοι πάλι, δεν είναι θαρραλέοι (πιο ήσυχοι τύποι).

Η ασθενής παρουσιάστηκε στα ΤΕΠ, με ιστορικό συναισθηματικών παλινδρομήσεων, υπαρξιακής υπερδιέγερσης και αυξημένης τάσης για ρεαλιστικό σαρκασμό, προσήλθε αυτοβούλως με συμπτώματα:

• πλήρους απώλειας εργασιακής διάθεσης,
• επαναλαμβανόμενης σκέψης «όχι τώρα ρε φίλε», 
• σωματικής αποστροφής προς έννοιες τύπου ευθύνη, συντονισμός, παραγωγικότητας και 
• αλλεργικής αντίδρασης στο “να σου πω κάτι που πρέπει να γίνει σήμερα”.