Εγώ παίρνω το δικό μου ρίσκο, 

κι εσύ το δικό σου.

Αν σου φύγει, σου έφυγε. 

Αν μου φύγει, μου έφυγε.

Αν όχι, ξέρουμε και οι δύο γιατί μένουμε.

Αυτό δεν είναι παθητικότητα. Δεν είναι αδυναμία. Είναι ενσυνείδητη επιλογή.

Virginia Woolf's essay collection 

The Common Reader. 

Φοβόμαστε μην αποτύχουμε,

μην γεράσουμε,

μην μας εκμεταλλευτούν,

μην αγαπήσουμε “λάθος”,

μην κουραστούμε,

μην μας κοροϊδέψουν,

μην πεθάνει κάποιος δικός μας,

μην πεθάνουμε εμείς και δεν προλάβουμε.

Φοβόμαστε να φύγουμε από αυτό που δεν μας ταιριάζει, γιατί "πού να πας τώρα"...

Φοβόμαστε μην φύγουν οι άλλοι από εμάς γιατί "τι θα απογίνουμε;"

Και ξέρετε κάτι;

Όλα αυτά θα μας συμβούν με μαθηματική ακρίβεια (όσα δεν μας έχουν συμβεί ήδη δηλαδή).

Όλα στη θέση τους. Σκέψεις, συναισθήματα, απωθημένα, ανασφάλειες, έρωτες, χαμοί και τραύματα. Τακτοποιημένα είναι, ναι, σε σακούλα IKEA, κάτω απ’ το κρεβάτι. Κάποιες φορές τα ανακατεύω όλα επίτηδες, για να φαίνεται ότι γίνεται κάποια κίνηση μέσα μου. Ή απλώς για να ανακαλύπτω κάτι όταν δεν το ψάχνω. Γιατί άμα το ψάξω συνειδητά, θα χαθώ κι εγώ μαζί του.

Έχω φωνή. Τη χρησιμοποιώ όμως όλο και λιγότερο, όχι από φόβο, αλλά γιατί ξέρω ότι, όπως κι εγώ, μέσα στον τόσο θόρυβο λίγοι ακούνε στ’ αλήθεια.

Ακούω τα "εντάξει" και τα "ναι" των άλλων σαν "ίσως" και "μπορεί", και λέω τα δικά μου "ναι" και "όχι" χωρίς να αιτιολογούμαι. Όταν με ρωτούν "γιατί;" απαντώ "γιατί έτσι θέλω". Δεν το πανηγυρίζω φυσικά. Απλώς καταγράφω το γεγονός.

Ο στρουθοκαμηλισμός δεν είναι το ίδιο με
την άρνηση, αν και μοιάζουν.

Η άρνηση είναι ένας ψυχολογικός αμυντικός μηχανισμός. Ο εγκέφαλος δεν αναγνωρίζει καν ότι υπάρχει το πρόβλημα, σαν να μην υπάρχει στην πραγματικότητα.

Ο στρουθοκαμηλισμός είναι πιο συνειδητή επιλογή αποφυγής. Ξέρεις ότι το πρόβλημα υπάρχει, αλλά επιλέγεις να μην το κοιτάξεις γιατί σε ζορίζει. Σαν να λες: ναι, το ξέρω, αλλά δεν θέλω να το αντιμετωπίσω τώρα.

Άρα η διαφορά είναι η επίγνωση:

Στην άρνηση δεν το βλέπεις καν.

Στον στρουθοκαμηλισμό το βλέπεις, αλλά προσποιείσαι ότι δεν το βλέπεις.

Η καύλα είναι ζωή.

Σας σόκαρα; Αποκλείεται! Σύμφωνοι, σας πήρα λίγο από τα μούτρα. Δεκτό. Πάμε ξανά, πιό σιγά αυτή τη φορά γιατί είστε και παρθένες και σοκάρεστε... 

Τι συμβαίνει όταν κάνουμε σεξ; Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια και τι όταν έχουμε οργασμό; Τι συμβαίνει μετά και τι συμβαίνει πριν κάνουμε σεξ; Τι όταν το θέλουμε πολύ και μέχρι να το επιτύχουμε και τι όταν το πετύχουμε τελικά;

Η καύλα έχει στάδια – και όλα έχουν ζωή μέσα τους:

(Ήτοι «Συμβόλαιο Καύλας και Άλλων Τιμίων Υποχρεώσεων»)

Στην Αθήνα σήμερα, 29/10/2025, μεταξύ των:

1. «Μέρος Α»

2. «Το Μέρος Β»

συμφωνούνται και συνομολογούνται τα ακόλουθα:

Άρθρο 1: Σκοπός

1. Το παρόν Συμβόλαιο αποσκοπεί στη ρύθμιση των όρων της μεταξύ των μερών σχέσης, με γνώμονα την ισορροπία καύλας, χιούμορ, συναισθηματικής ακεραιότητας και αμοιβαίου σεβασμού.

2. Το παρόν, σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπεί σε δέσμευση, αλλά σε ευέλικτη σχέση δυο (2) ανεξάρτητων ανθρώπων.

Ευχαριστώ που με ξεσήκωσες.

Που με πήγες διακοπές από τον εαυτό μου.

Που μπόρεσα να υπάρξω χωρίς άμυνες, να πάρω βαθιά ανάσα και να σκεφτώ "είμαι εδώ ακόμα και είναι όμορφα".

Που σε πέντε μέρες μαζί σου μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ξαναζήσω. Ξέρεις πόσο αναπάντεχο ήταν αυτό να μου συμβεί; Κι όμως...

Ό,τι αγαπάτε, κυνηγήστε το. Ό,τι σας πιέζει, σπρώξτε το. Ό,τι σαπίζει, κόψτε το. Και ό,τι μπορεί να σωθεί, σώστε το ΤΩΡΑ. Όχι αύριο. Όχι όταν νιώσετε έτοιμοι. Γιατί έτοιμοι δε θα νιώσετε ποτέ. Μπείτε με τα μούτρα.