Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Το σκηνικό είναι το καφενείο "...του Παναγιώτη". Απλό, λιτό και παραδοσιακό. Κι όταν λέμε παραδοσιακό, εννοούμε με την αξεπέραστη παράδοση της δεκαετίας του ογδόντα αναμεμειγμένη με την σύγχρονη αισθητική της νέας χιλιετίας. Για να καταλάβεις,  μια τηλεόραση που παίζει στο βάθος, είναι επίπεδη (47 ιντσών που δε χρειάστηκε αποκωδικοποιητή όπως η οικογένεια Κλικλίκου), αλλά ο κυρ Παναγιώτης στο κουζινάκι τηγανίζει ψάρια τα βράδια για τους θαμώνες του καφενείου. Ξεροσφύρι το ούζο δεν κατεβαίνει ή το ουίσκι δίχως πικάντικα κάσιους και mix ξηρών καρπών... Η κοπέλα που απασχολείται τα απογεύματα/βράδια στο καφενείο οφείλει να είναι πάντα περιποιημένη (έτσι προστάζει το PR του μαγαζιού), αλλά η σύζυγος του "καφενείου" έρχεται όπως-όπως και με ένα κλάμερ στο κεφάλι για να μην πέφτουν τα μαλλιά της στο πρόσωπο όποτε πηγαίνει για να βοηθήσει με το μάζεμα, το πλύσιμο, τη λάτρα, την επιτήρηση του συζύγου και για να έχει και το νου της στην Λία (όπου "Λία...

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ: Το βέβαιο είναι πως οι ώρες μας, έτσι όπως είμαστε, είναι ατελείωτες κι έτσι αναγκαζόμαστε να τις γεμίσουμε με πράξεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά… που τις κάνουμε πια μηχανικά. Θα μου πεις ότι πρέπει να εμποδίσουμε το μυαλό μας να θολώσει. Έχεις δίκιο! Αλλά αναρωτιέμαι: Σάμπως δεν έχει κιόλας βυθιστεί σε απέραντα σκοτάδια; Παρακολουθείς το συλλογισμό μου; ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ:  Όλοι γεννιόμαστε τρελοί. Μερικοί παραμένουν. Περιμένοντας τον Γκοντό - Σάμιουελ Μπέκετ

...Και επιτρέψαμε στα κτήνη να προχωρήσουν και να "γράψουν" μαύρες μέρες και γεγονότα. Πολύ καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Τόσες δεκάδες επιθέσεις σε τόσους ανθρώπους. 

Δεν πιστεύω στην μοίρα ή στην τύχη... (στο συμπτωματικό σαφώς και ναι). Πιστεύω στο χρόνο-γεγονός και στις πιθανότητες κάτι να συμβεί και να με επηρεάσει. Εσύ όμως είσαι περίπτωση από τις λίγες! Το ξερεις. Το εξασκείς. Τι εξασκεις; Την γοητεια σου...! Δ εν με πειράζει, ίσα-ίσα δηλαδή, αλλά μην νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι κάνεις. Εκθέτεις το προκλητικό περιεχόμενο του μυαλού σου, το ίδιο προκλητικά, σε κοινη "θέα", μετατρέπεις τις σκέψεις σου σε λέξεις, παίρνεις αυτό το βλέμμα στα μάτια (ξέρεις εσύ), οπλίζεις και... Πολύ καλά κάνεις, δε λέω! Απλά να ξέρεις οτι  το ξέρω, το βλέπω, το χαίρομαι, το επικροτώ και αδυνατώ να αντισταθώ...

[Frank Ocean] Human beings in a mob What’s a mob to a king? What’s a king to a god? What’s a god to a non-believer? Who don’t believe in anything? We make it out alive All right, all right No church in the wild [Jay-Z] Tears on the mausoleum floor Blood stains the coliseum doors Lies on the lips of a priest Thanksgiving disguised as a feast Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche Only the doctors got this, I’m hidin’ from police Cocaine seats All white like I got the whole thing bleached Drug dealer chic I’m wonderin’ if a thug’s prayers reach Is Pious pious cause God loves pious? Socrates asks, “Whose bias do y’all seek?” All for Plato, screech I’m out here ballin’, I know y’all hear my sneaks Jesus was a carpenter, Yeezy, laid beats Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats Preach [Frank Ocean] Human beings in a mob What’s a mob to a king? What’s a king to a god? What’s a god to a non-believer? Who don’t believe in anything? We ma...

Θα σου πω πόσα πολλά έμαθα μακρυά σου, χωρίς καν να το ζητήσω. Θα σου πω για φίλους παλιούς, χαμένους μα πάντα αγαπημένους  και άλλους καινούργιους που είναι δίπλα σου λες και σε γνώριζαν χρόνια... Θα σου πω για την ανιδιοτέλεια που δεν ανταμείβεται συχνά,  αλλά όποτε αυτό συμβαίνει, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις... Θα σου πω για τη συνείδηση... και τους μπελάδες που προκαλεί προκειμένου να παραμείνει καθαρή...

Οι ορισμοί για τον έρωτα αμέτρητοι, τα αποφθέγματα ατέλειωτα . Ο καθένας τον βιώνει με το δικό του τρόπο και σπανίως έρχεται ίδιος κι απαράλλακτος για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο. Πάντα υπάρχουν διαφορές γιατί έχει προκληθεί από διαφορετικό συνδυασμό ερεθισμάτων. Έτσι, άλλες φορές μας εμφανίζεται πιο παθιασμένος, άλλες πιο προσγειωμένος, άλλες πιο γλυκός κ.ο.κ. Καλά ως εδώ... Ο έρωτας όμως (πόσο μάλλον η αγάπη), δικαιολογεί πεταμένα ρούχα και πράγματα από το μπαλκόνι, σκισμένες φωτογραφίες, σπασμένα δώρα, απειλές για αυτοκτονίες, δακρύβρεχτα τατουάζ και αναζήτηση ευκαιριών για εκδίκηση? Ο έρωτας σύμφωνοι (μιας και περιέχει μια δόση πάθους), είναι τρέλα. Όταν πληγώνεται κάποιος, όταν οι προσδοκίες του δεν ταυτίζονται με την πραγματικότητα, όταν έστω το σοκ της "προδοσίας" είναι μεγάλο, είναι η στεναχώρια τέτοια που θες να εξαφανίσεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σου θυμίζει αυτό που δεν έχεις πια και είναι και φορές που θες να πονέσει το ίδιο κι αυτός που σε πόνεσε. Αλ...

Όταν της το είπε νευρίασε. Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Την άδειασε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και με τέτοια ταχύτητα που ευχόταν να είχε απομείνει λίγη παραπάνω ψυχή μέσα της, να γίνει χείμαρρος, να τον παρασύρει και να τον ξεβράσει στη θάλασσα. Αλλά δεν είχε απομείνει. Και ούτε έγινε έτσι φυσικά. Απλά επισήμανε μια ενόχληση. Έτσι για τους τύπους.

In a world filled with dark, we all need some kind of light. Whether its a great flame that shows us how to win back what we have lost, or a powerfull torch intending to scare away the potential monsters, or even a few glowing bulbs that reveal these that were long hided from us.

Έτσι και ξανακούσω ότι οι γυναίκες είναι από τη φύση τους μονογαμικές, θα χιμήξω!  Πότε αφέθηκε η γυναίκα ελεύθερη σεξουαλικά και μακριά από κοινωνική και θρησκευτική καταπίεση, για να φανεί ποια είναι η φύση της?! Εξάλλου τελευταία φορά πο υ τσέκαρα, οι γυναίκες δεν ήταν διαφορετικό είδος από τους άντρες. Homo sapiens είμαστε όλοι. Άρα, εάν οι άντρες είναι πολυγαμικοί, τότε είναι και οι γυναίκες.

...και πάντα να θυμάσαι πως καμία καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη .  Αυτό είναι μια αλήθεια που θα χρειαστεί να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις.

Ανακοινώνω ότι κάνω απεργία  από το σεξ... Δεν το κάνω που δεν το κάνω, τουλάχιστον ας δώσω έναν επαναστατικό χαρακτήρα...

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής?  Η ύπαρξη του νικητή προϋποθέτει αναμέτρηση, μάχη, ανταγωνισμό, αγώνα, μονομαχία, σύγκρουση... Όχι δεν είναι σωστό. Δεν ήταν έτσι. Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα... Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος...  Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα.  Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος. "...Though it's hurting me,  now it's history" Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώ...

lyrics Y.M.C.A σημαίνει Y oung M en's C hristian A ssociation, και δημιουργήθηκε για να παρέχει φθηνά και προσωρινά καταλύματα με χριστιανικό περιβάλλον σε αστικές περιοχές. Υπάρχει και Y.W.C.A (όπου W = women's). Τα δύο φύλα έμεναν χωριστά, προκειμένου να διατήρηθεί η "ακαιρεότητα". Κάποια περίοδο θεωρούνταν φυσιολογικά μέρη για ταξιδιώτες ή νέα άτομα που έρχονταν ως καινούργια στην πόλη. Κάποια στιγμή δε, παρείχαν και γυμναστήρια, πισίνες και σεμινάρια με χαμηλό ή καθόλου κόστος προκειμένου να βοηθηθεί η εργατική τάξη των πόλεων και οι μη προνομιούχοι. Τώρα, τα Y.M.C.As χρησιμοποιούνται για ανθρώπους με σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αστέγους. Όταν οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της ομοφυλοφιλίας, το γεγονός ότι τα δύο φύλα είχαν διαχωριστεί, πυροδότησε φήμες και αστεία. Οι φήμες ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν μιας και ήταν ιδρύματα που υποστηρίζονταν από την εκκλησία. Την εποχή του τραγουδιού (1978), τα Y.M.C.As ήδη ...

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα. ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε . Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα. ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.   «ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαί...

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς! Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα.  Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει.  Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο. Τί χρόνοι είναι τούτοι,  οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα,  περίπου έγκλημα είναι, αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα! Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει, άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη; Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω· αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει.  Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος. Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει.  (Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.) Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις! Μα πώς να φάω και να πιώ,  όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω,  και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει; Κι όμως: και τρώω και...

Σαν και σήμερα... φτιάχναμε κάτι όμορφο. Είχαμε βρει θέμα, στολίδια, στολές και ξεδιπλώναμε την όρεξή μας για αστεία, χορό, σαματά, καζούρα και ζωή. Χρώματα παντού έτοιμα να ξεπηδήσουν από τη χάρτινη, παιχνιδιάρικη υπόστασή τους, να μας κυκλώσουν και να μας κατασπαράξουν μετά τα πρώτα ποτά. Το ξέραμε ότι θα γίνει έτσι. Ήμασταν όλοι ετοιμοπόλεμοι...για να χάσουμε και να παραδοθούμε. Εκεί ήταν το ωραίο. Τα γέλια χτυπούσαν τα κουδούνια, έσερναν και τους φίλους μας ξωπίσω τους. Η μουσική μας υπνώτιζε και κάναμε τα πιο χαζά πράγματα. Θυμάσαι? Θυμάσαι που πίναμε στη υγεία των καινούργιων, των αισιόδοξων και των διάπλατα ανοιχτών? Υποσχεθήκαμε στο θεό της τρέλας να το κάνουμε κάθε χρόνο. Σαν και σήμερα...εδραιώναμε ένα από τα τόσα πολλά που δε χορταίναμε. Μια διαδικασία, ένα γεγονός που θα έχουμε να λέμε. Το ξέραμε. Αναπολούσαμε, ανυπομονούσαμε και φοβόμασταν ταυτόχρονα, μήπως και κάτι επρόκειτο να ήταν λιγότερο ωραίο από την πρώτη φορά. Κάτι λιγότερο από αυτό που είχαμε ήδη ζήσει και φ...

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι.  Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου.  Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;

Τόση διαδικασία... Χαμένη.  Χτυπάει το ρημάδι… Η ακουστική πληροφορία μέσω ηχητικών σημάτων συλλέγεται και εισέρχεται στον ακουστικό πόρο. Από ’κει μεταφέρεται στην τυμπανική μεμβράνη η οποία δονείται και μεταδίδει αυτή δόνηση στην σφύρα, στον άκμωνα και στον αναβολέα. Η κατάληξη αυτού του συστήματος είναι σε επαφή με τα λεμφικά υγρά στην ωοειδή θυρίδα του κοχλία. Οι μετακινήσεις των λεμφικών υγρών γίνονται αντιληπτές από τα τριχοφόρα κύτταρα και μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα (νευρικά ερεθίσματα) που μεταδίδονται στον εγκέφαλο διαμέσου του ακουστικού νεύρου ώστε να μεταφραστεί σε ήχο. Ειδικά και ορισμένα. 

Η έμπνευση απλά συμβαίνει. Δεν παραγγέλνεται, δεν εξαναγκάζεται, δεν προκαλείται. Κι όποτε γίνεται με το στανιό, τότε το αποτέλεσμα απλά μας απογοητεύει. Γιατί δεν μπορείς να χρήσεις τον εαυτό σου «μούσα» κανενός και πώς να το κάνουμε.