Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

-Τι συμβαίνει σε μια επιχείρηση που εμπορεύεται αποκλειστικά και μονό επώνυμα ρούχα, στην βιομηχανική ζώνη του Περάματος...έξω από τα ναυπηγεία; Να το πάρει το "ποτάμι". -Το μαγαζί θα έκλεινε πριν καν ανοίξει...  (το πιάσατε το υπονοούμενο?)

  Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,   ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,   ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.   Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:   νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,   νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή. Ντίνος Χριστιανόπουλος

Πείτε μου ειλικρινά τώρα και με το χέρι στην καρδιά.... έχουμε τρελαθεί τελείως??!!! Αυτά τα "ολύμπια" αγοράκια που ξεκαβαλάνε τις μηχανές τους με ύφος που σε κάνει να φαντάζεσαι τις μηχανές ως υπερμεγέθη καλάμια, πιστεύει κανείς ότι έχουν περάσει κανένα ψυχολογικό τεστ? Μιλάμε για ψυχολογικές διαταραχές που ανακυκλόνονται και εξαπλώνονται στους κύκλους του "Ολύμπου" πιο γρήγορα κι από τη φυματίωση σε ασανσέρ. Ποιοι νομίζουν ότι είναι που φόρεσαν μια ρημαδοστολή και την είδανε "γαμάω-γαμώ" (συνηρημένο); Με έχουν σταματήσει δυο φορές για έλεγχο το βράδυ στο δρόμο για τη δουλειά και έχω ακούσει και πάμπολλες συζητήσεις και σχόλια από άλλους. Τα παρακάτω είναι γενικεύση βέβαια, αλλά είναι και στατιστικά η πλειονότητα των "Δίας", εξού και η στρογγυλοποίηση προς τα πάνω (στο 100% των εργαζομένων).  Οι θηλυκές "Δίας" την έχουν δει αφέντρες σε σαδομαζοχιστικό παιχνίδι που στην τελική δε ρωτάνε και κανέναν εάν θέλει να λάβει μέρος ...

Πράξη πρώτη και εισαγωγική:  Φτιάχνοντας το σπίτι πριν από 4-5 χρόνια, είπα κι εγώ να πάρω από εκείνα τα ψυγεία-ντουλάπες. Βίτσιο? Βίτσιο! Το παραδέχτηκα και το πήρα. Μετά όμως ήθελα και μαγνητάκια. Πόσα πρέπει να πάρεις για να γεμίσεις δυο πόρτες; Πολλά? Πολλά! Πήρα πολλά, μου έφεραν κι άλλα... γέμισε όσο ήθελα. Χαρές και γλέντια! Όλο και κάτι έβαζα πάνω έτσι για να διακιολογήσω την παρουσία τους, όλο και με κάτι ασήμαντο χαιρόμουνα. Πράξη δεύτερη και οριακή: Τα τελευταία 2 χρόνια το ψυγείο είχε καταλήξει να είναι magnet board απλήρωτων λογαριασμών. Πάνω που το αδειάζα, γεμίζε πάλι. Μια μηνιαία πάλη. Τα κατάφερνα όμως και το είχα σε ένα ρέγουλο. Έβλεπα το χρώμα του ψυγείου τουλάχιστον. Αυτό το inox που με έκανε και το ερωτεύτηκα. Έβγαζα μαγνητάκι, πλήρωνα λογαριασμό. Ερχόταν λογαριασμός, έβαζα μαγνητάκι, εκκρεμούσε λογαριασμός. Όλα τακτοποιημένα και σωστά. Πράξη τρίτη και φαρμακερή: Εδώ και 5 μήνες περίπου το ψυγείο έχει γίνει κολάζ λογαριασμών. Εφορίες περσινές, φ...

Τα ρούχα μου είναι φαρδιά. Χωράνε όλες τις διαθέσεις μου. Στο τσαλακωμένο μου καπέλο, έχω ένα φρέσκο λουλούδι κι ενώ θα 'θελα να πω και ένα τραγουδάκι... Ωστόσο... απλά στέκομαι. Οι άνθρωποι με προσπερνούν κι έτσι πλανιέμαι ανάμεσά τους. Μου λένε ν'αλλάξω. Να γίνω σαν εσένα κι εγώ. Μα πως; Αφού τα μαλλιά μου τα ξερίζωσαν οι σκέψεις μου και τα όνειρά μου δραπέτευσαν μια νύχτα από τα τρύπια μου παπούτσια. Πως θα μπορούσα να κλάψω πάλι χωρίς τη μπογιά κάτω από τα μάτια μου; Τα δάκρυα μου θα γίνουν αιώνια, δε θα ξεβάψουν ποτέ. Γι' αυτό σου λέω... Άφησέ με να συνεχίσω να βάζω το κόκκινο στη μύτη και στο στόμα. Ο κόσμος θα γελά, μα εγώ δε θα ξεχνώ ποτέ πως ότι πω μυρίζει έρωτα. Κι εσύ, δε θα φοβάσαι ν' αγγίξω την ψυχή σου γιατί θα βλέπεις από μακριά τα μεγάλα κάτασπρα γάντια μου, τα φαρδιά μου ρούχα... Κι όλες τις διαθέσεις μου.

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα. Κάθομαι εδώ και βρέχομαι. Βρέχει χωρίς να βρέχει όπως όταν σκιά μας επιστρέφει σώμα. Κάθομαι εδώ και κάθομαι. Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου και πιο μακριά η κουρασμένη σχέση μου μαζί της. Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί κάθε που μας μετράει το άδειο. Φυσάει άδειο δωμάτιο. Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι. Νέα σου δεν έχω. Η φωτογραφία σου στάσιμη. Κοιτάζεις σαν ερχόμενος χαμογελάς σαν όχι. Άνθη αποξηραμένα στο πλάι σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα το ακράτητο όνομα τους semprevives semprevives – αιώνιες, αιώνιες μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι. Κική Δημουλά

Αναγνωρίζω, σέβομαι και προσκυνώ αν θέλετε τις ποικιλίες που υπάρχουν στην αγορά, ...οπότε όταν ένα κοινό roll-on (το μικρό, ξέρετε...) δεν το βάζεις μόνο στη μασχάλη, τι από τα παρακάτω δύναται να συμβαίνει; Έχεις χαμηλά standards? Έπεσες θύμα της οικονομικής κρίσης? Έχεις μεγάλη απελπισία? ή Είσαι γενικά ολιγαρκής άνθρωπος? Γιατί το να πιστέψω ότι είχες πρόβλημα δυσοσμίας στην συγκεκριμένη περιοχή και σκέφτηκες να το αντιμετωπίσεις(?!) με αυτό τον τρόπο... Ε, όχι! Αυτό δε το πιστεύω!

Ακόμα μία ημέρα αναμονής πληρωμής μετά από τρίτη κατά σειρά μείωση... Όταν δουλεύουμε το ίδιο (αυτοί που έχουμε παραμείνει να δουλεύουμε) αλλά παρόλα αυτά μειώνονται οι αποδοχές, αυξάνονται οι πιέσεις και οι υποχρεώσεις, αυξάνεται το κόστος ζωής αλλά ταυτόχρονα μειώνεται η ποιότητα... Γιατί το ανεχόμαστε? Γιατί δεν κάνουμε μια απεργία διαρκείας; Τι έχουμε να χάσουμε πια? Η αξιοπρέπεια μας καταπατάται καθημερινά., οι μισοί άλλωστε από αυτούς που δουλεύουν είναι απλήρωτοι για μήνες. Κι όμως... Δεν βγάζει κανείς άχνα...! Ξεχάσαμε και τα κινήματα κι αρχίσαμε τα "κουνήματα" στους ανωτέρους μπας και διασφαλίσουε τη θεσούλα μας...

(Και λέω τηγανιστείτε ένεκα το λίπος που έτρεφα όλο το χειμώνα. Κρίμα να πάει χαμένο. Δίνει γεύση)  Καλοκαίρι στην Αθήνα! Όσοι είναι διακοπές δεν δικαιούνται ούτε να μιλήσουν, ούτε να γελάσουν, ούτε καν να μειδιάσουν με τα παρακάτω διότι κύριοι εμείς οι "μένοντες και παραμένοντες εντός των τειχών της πόλης", έχουμε βγάλει τη μπέμπελη από τη ζέστη και για να είμαι πιο ειλικρινής και μιλώντας προσωπικά πια... κάψωσα, έσκασα, αφυδατώθηκα, σταφίδιασα, έβρασα, ψήθηκα, τζιτζίκιασα, χοχλάκιασα και δυστυχώς έπεται και συνέχεια!!!  Επειδή είμαι και οικολόγα και δεν έχω κλιματιστικό καταλαβαίνετε τι πακέτο μεγέθους παγόβουνου που έχω φάει (if only!). Όχι, πάρτε 5 δευτερόλεπτα να το αναλογιστείτε (10 για τους slow). Βέβαια, δεν είναι θέμα οικολογικής συνείδησης μόνο, είναι και που με μια χρόνια βρογχίτιδα που έχω έτσι και κοιμηθώ με κλιματιστικό θα βήχω για το επόμενο εξάμηνο, είναι και που κάθε καλοκαίρι που σχεδίαζα να πάρω κλιματιστικό αποφάσιζα να χρησιμοποιήσω τα λεφτ...

Για να σου πω πως εάν έχεις σκοπό να εμφανιστείς, τώρα είναι η ώρα για να το κάνεις. Με όποιο τρόπο βρεις, έλα να με πάρεις από εδώ. Θα ερχόμουν εγώ αλλά έχω παγώσει. Τα πόδια μου έχουν τσιμεντώσει και μόνη μου δεν μπορώ να κάνω βήμα.  Ξέρω ότι είσαι μακρυά πολύ. Αν ήσουνα κοντά θα το ένιωθα νομίζω. Αλλά εγώ θα περιμένω, αρκεί να μου πεις πως θα έρθεις να με πάρεις από 'δω. Θυμάσαι που μου έλεγες, κι εγώ σε πίστευα; Τι ωραία που ήταν τότε. Τώρα δε θα σε πιστέψω έτσι εύκολα. Αξίζει όμως η προσπάθεια γιατί θέλω πολύ να πιστέψω πάλι και να γίνω αυτή που ήμουνα. Μου λείπω...  Γι' αυτό σου λέω... Έλα να μου θυμίσεις ποια ήμουνα και να ξεχάσω ποια έχω γίνει. Ένα καχύποπτο πλάσμα χωρίς καθόλου πίστη.

  "Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα 'χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό." Βίλχεμ Ράιχ  « Άκου ανθρωπάκο » 1953. Ο ανθρωπάκος δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια για τον εαυτό του. Δεν θέλει να σηκώσει το φορτίο της μεγάλης ευθύνης που τον βαρύνει, είτε του αρέσει, είτε όχι. Θέλει να παραμείνει ανθρωπάκος, ή να γίνει μεγάλος ανθρωπάκος . Θέλει να γίνει πλούσιος, εργατοπατέρας, επικεφαλής του συλλόγου βετεράνων ή πρόεδρος του φιλόπτωχου. Δεν θέλει, όμως, να αναλάβει την ευθύνη για τη δουλειά του, για τα αποθέματα τροφίμων, για το οικιστικό, τη συγκοινωνία, την παιδεία, τις επιστημονικές έρευνες, τη διοίκηση ή οτιδήποτε άλλο… Προκειμένου να ξεφύγεις από την κατάσταση του σκλάβου που είναι αφοσιωμένος ...

Ένας άντρας και μια γυναίκα ξανασυναντιούνται κατά τύχη σε ένα φιλικό σπίτι, μετά από τη πρώτη τους συνάντηση πριν από δέκα χρόνια. Ο άντρας, ο Τζων, από πολύ νέος ακόμα ένιωθε πως ήταν σημαδεμένος από τη μοίρα "για μια εξαίσια και τρομερή πιθανότητα την οποία προαισθανόταν με βεβαιότητα". Αυτό το απρόβλεπτο πράγμα τον περίμενε κρυμμένο "ανάμεσα στις πτυχώσεις και τις πτυχές των μηνών και των χρόνων, σαν ένα άγριο θηρίο φωλιασμένο μες στη ζούγκλα". Προτείνει στη νεαρή γυναίκα, τη Μαίρη, να περιμένει πλάι του αυτό το εξαιρετικό συμβάν. Όντας ένας εκλεκτός, δε φοβάται μην καταποντίστει μες στην κοινότοπη ανθρωπότητα, το μυστικό που φυλάει μες στα μύχια του εαυτού του τον κάνει να μη μοιάζει με κανέναν άλλο. Τα χρόνια κυλούν, ο άντρας και η γυναίκα γερνούν μαζί, πάντα σε κατάσταση επιφυλακής. Μια μέρα "η θαυμαστή φίλη" πέφτει άρρωστη. Πρι πεθάνει, εμπιστεύεται στον άντρα: "Δεν έχεις πια να περιμένεις τίποτα, το πράγμα συνέβη". Μες στο νεκροταφ...

Όταν ανοίγουμε το στοματάκι μας πρέπει να έχουμε πάντα τη βεβαιότητα μην τυχόν και πούμε κάτι που μπορεί πολύ (αλλά πολύ λέμε τώρα) εύκολα να αποδειχθεί ψέμα. Και βεβαίως όλα τα ψέματα δεν είναι την ίδιας βαρύτητας και σημαντικότητας και βεβαίως τα ψέματα που λέγονται για να δείξουν ενδιαφέρον ή για να τη σκαπουλάρουμε από μια κατάσταση (τα λεγόμενα και white lies σε άπταιστα ελληνικά) δεν είναι σαν τα άλλα ψέματα. Αυτά του διαβόλου. Αλλά... Μια στιγμή μόνο όμως αν αναλογιστούμε προς τι όλο αυτό σε ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις κανένα όφελος να πεις ψέματα, θα βρούμε πως τελικά ακόμα και τα white lies λέγονται με την προϋπόθεση πως έστω και υποσυνείδητα γνωρίζουμε ότι με την αλήθεια θα αποδειχτούμε λάθος. Ότι εάν πούμε την αλήθεια ίσως στην καλύτερη να δώσουμε λαβή για σχόλια που έχουν επισημανθεί απο παλιότερα και δε θέλουμε να ξανά-ακούσουμε. Σωστά? Σωστά! Άρα για κάθε ψέμα που ανακαλύπτω να υποθέτω ότι επιβεβαιώνομαι στο πόσο λάθος είναι ο πομπός και πόσο σωστός ο δ...

Προσφάτως συνειδητοποίησα 2 πράγματα, αλλά θα σας πω μόνο το ένα τώρα γιατί ότι θελω κάνω... Το ένα λοιπόν είναι ότι το σεξ πρέπει να απαγορευτεί βάση νόμου από μέσα Ιουνίου μέχρι τέλος Αυγούστου όταν λαμβάνει χώρα έστω μία περίπτωση από τις παρακάτω: δεν υπάρχει κλιματισμός,  συμβεί πριν δύσει ο ήλιος ή αφού ανατείλει.  βρίσκεσαι μακρύτερα από 20 μέτρα από θαλασσινό νερό (i.e παραλία)  μακρύτερα από 5 μέτρα από χλωριωμένο νερό (i.e πισίνα)  μακρύτερα των 3 μέτρων από βάνα βρύσης (i.e κάνουλα) συνοδευόμενης από δάπεδο με σιφόνι, Αυτό βέβαια είναι ένα προσωπικό μου θεματάκι καλοκαιρινό που με αποτρέπει κάθε καλοκαίρι από το να σεξουαλιστώ με την ησυχία μου! Και μη βιαστείτε να με κρίνετε. Είμαι άνθρωπος που, πέρα από τους αυτονόητους λόγους, χρησιμοποιεί το σεξ ποικιλοτρόπως. Όταν βαριέμαι, όταν δεν μπορω να κοιμηθώ, οταν έχω νεύρα... Κάτι σα φάρμακο σα να λέμε για πάσα νόσο.   Θυμάμαι ένα καλοκαίρι με τον Γιώργο (φιλάκια ρε ψυχή και καλά να πε...

Επειδή οι θερμοκρασίες δε μου επιτρέπουν και πολλά-πολλά, στη μεταμεσονύχτια, τύπου ότι θυμάμαι χαίρομαι δήλωση: "δε φταίς εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα", η απάντηση: "δεδομένης της συμπεριφοράς σου, κι εγώ το ίδιο νομίζω"  δεν είναι αρκετά ικανοποιητική? Γιατί διέκρινα μία έκπληξη? Αφού συμφώνησα... Oh...You already knew!

  I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright Perhaps it's just imagination Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Come back another day I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright It's just overkill Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς. Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους – μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα, ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει. Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει. Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δεν πρόκειται για καινούργιο συγκρότημα φυσικά που αντιγράφει τους "red hot chilli peppers", αλλά για ένα μικρό, τοσοδούλικο χαρτάκι κόκκινης απόχρωσης (συγκεκριμένα ροζ) τύπου post it που βρέθηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου. Τα πράγματα έχουν ως εξής: Εχθές το βράδυ πήγα στη δουλειά με μεγάλη σπαρίλα. Ευτυχώς δεν είχε πολύ δουλειά μέχρι τις δύο κι έτσι πέρασα αρκετό χρόνο ως επί το πλείστον σκεπτόμενη και κοιτάζοντας το κενό. Ενώ είχα γκαγκανιάσει από τον κλιματισμό λοιπόν και είχαν γίνει μπλε τα χείλια μου από το κρύο, κόκκινη η μύτη μου, άσπρα τα χέρια μου από το αίμα που είχε παγώσει και μοβ τα πόδια μου από την επερχόμενη γάγγραινα...είπα έτσι πολύχρωμη να πεταχτώ μέχρι έξω να κάνω ένα τσιγάρο και να ζεσταθώ κιόλας λίγο. Είχα ξεχάσει τον καπνό μου όμως στο αυτοκίνητο οπότε πήγα μέχρι εκεί. Πλησιάζοντας, είδα στο παράθυρο του οδηγού κολλημένο ένα post it ροζ. Το ξεκολλάω και το διαβάζω. Ραβασάκι!!!  Έγραφε: "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το...

Το ρίχνω λίγο "έξω", αλλά μέσα... Τουτέστιν, μπύρες, κρασιά, τσιγάρα, ξενύχτια, μουσικούλα. Μια μικρή και άκρως προσωπική γιορτούλα για να γιορτάσουμε μαζί με το συκώτι μου την υγεία μας! Αυτό δε λένε άλλωστε? Την υγειά μας να' χουμε κι όλα τ' άλλα βρίσκονται... Κι εγώ σήμερα εν πλήρη (λέμε τώρα) υγεία βρήκα πως όπως το κάθε νόμισμα, έτσι και κάθε άνθρωπος έχει δυο όψεις. Μία που αποκαλύπτεται στον κόσμο και την ξέρουν όλοι και άλλη μια που κρατάμε κρυμμένη μέσα μας και αποκαλύπτεται σε ειδικές περιστάσεις . Αυτή η διαδικότητα διέπεται από μια στοιχειώδη ισορροπία. Μερικοί αποκαλύπτουν και τις δυο τους όψεις σε ορισμένους ανθρώπους από την αρχή, άλλοι για λίγο και σε λίγους, αλλά ελάχιστες είναι οι φορές (και μακάριοι αυτοί) που τους έχει βγει σε καλό. Worths the try πάντως γιατί ακόμα κι αν δε βγει σε καλό τελικά, το προσωρινό ξελάφρωμα του πλήρους "ανοίγματος" (πριν φας τη χλαπάτσα) είναι εκπληκτικό. Σήμερα πίνω λοιπόν και για άλλο ένα ακόμ...

Μίλα. Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε. Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία. Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη, ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ μὲ τὴν ἀοριστία. Πές: «ἄδικα»,«δέντρο»,«γυμνό». Πές: «θὰ δοῦμε»,«ἀστάθμητο»,«βάρος». Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου. Μίλα. Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας. Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς ἀρχίζει ἡ θάλασσα. Πὲς κάτι. Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται. Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις. Πὲς «στιγμή», ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται, μὴν τὴ σῴζεις, πὲς «δὲν ἄκουσα». Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη. Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη. Μὴ λὲς «ὁλόκληρη», πὲς «ἐλάχιστη», ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις. Ἐλάχιστη αἴσθηση, λύπη ὁλόκληρη δική μου. Ὁλόκληρη νύχτα. Μίλα. Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει. Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ ...