Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Όταν ανοίγουμε το στοματάκι μας πρέπει να έχουμε πάντα τη βεβαιότητα μην τυχόν και πούμε κάτι που μπορεί πολύ (αλλά πολύ λέμε τώρα) εύκολα να αποδειχθεί ψέμα. Και βεβαίως όλα τα ψέματα δεν είναι την ίδιας βαρύτητας και σημαντικότητας και βεβαίως τα ψέματα που λέγονται για να δείξουν ενδιαφέρον ή για να τη σκαπουλάρουμε από μια κατάσταση (τα λεγόμενα και white lies σε άπταιστα ελληνικά) δεν είναι σαν τα άλλα ψέματα. Αυτά του διαβόλου. Αλλά... Μια στιγμή μόνο όμως αν αναλογιστούμε προς τι όλο αυτό σε ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις κανένα όφελος να πεις ψέματα, θα βρούμε πως τελικά ακόμα και τα white lies λέγονται με την προϋπόθεση πως έστω και υποσυνείδητα γνωρίζουμε ότι με την αλήθεια θα αποδειχτούμε λάθος. Ότι εάν πούμε την αλήθεια ίσως στην καλύτερη να δώσουμε λαβή για σχόλια που έχουν επισημανθεί απο παλιότερα και δε θέλουμε να ξανά-ακούσουμε. Σωστά? Σωστά! Άρα για κάθε ψέμα που ανακαλύπτω να υποθέτω ότι επιβεβαιώνομαι στο πόσο λάθος είναι ο πομπός και πόσο σωστός ο δ...

Προσφάτως συνειδητοποίησα 2 πράγματα, αλλά θα σας πω μόνο το ένα τώρα γιατί ότι θελω κάνω... Το ένα λοιπόν είναι ότι το σεξ πρέπει να απαγορευτεί βάση νόμου από μέσα Ιουνίου μέχρι τέλος Αυγούστου όταν λαμβάνει χώρα έστω μία περίπτωση από τις παρακάτω: δεν υπάρχει κλιματισμός,  συμβεί πριν δύσει ο ήλιος ή αφού ανατείλει.  βρίσκεσαι μακρύτερα από 20 μέτρα από θαλασσινό νερό (i.e παραλία)  μακρύτερα από 5 μέτρα από χλωριωμένο νερό (i.e πισίνα)  μακρύτερα των 3 μέτρων από βάνα βρύσης (i.e κάνουλα) συνοδευόμενης από δάπεδο με σιφόνι, Αυτό βέβαια είναι ένα προσωπικό μου θεματάκι καλοκαιρινό που με αποτρέπει κάθε καλοκαίρι από το να σεξουαλιστώ με την ησυχία μου! Και μη βιαστείτε να με κρίνετε. Είμαι άνθρωπος που, πέρα από τους αυτονόητους λόγους, χρησιμοποιεί το σεξ ποικιλοτρόπως. Όταν βαριέμαι, όταν δεν μπορω να κοιμηθώ, οταν έχω νεύρα... Κάτι σα φάρμακο σα να λέμε για πάσα νόσο.   Θυμάμαι ένα καλοκαίρι με τον Γιώργο (φιλάκια ρε ψυχή και καλά να πε...

Επειδή οι θερμοκρασίες δε μου επιτρέπουν και πολλά-πολλά, στη μεταμεσονύχτια, τύπου ότι θυμάμαι χαίρομαι δήλωση: "δε φταίς εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα", η απάντηση: "δεδομένης της συμπεριφοράς σου, κι εγώ το ίδιο νομίζω"  δεν είναι αρκετά ικανοποιητική? Γιατί διέκρινα μία έκπληξη? Αφού συμφώνησα... Oh...You already knew!

  I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright Perhaps it's just imagination Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Come back another day I can't get to sleep I think about the implications Of diving in too deep And possibly the complications Especially at night I worry over situations I know I'll be alright It's just overkill Day after day it reappears Night after night my heartbeat shows the fear Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away Ghosts appear and fade away

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς. Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους – μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα, ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει. Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει. Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δεν πρόκειται για καινούργιο συγκρότημα φυσικά που αντιγράφει τους "red hot chilli peppers", αλλά για ένα μικρό, τοσοδούλικο χαρτάκι κόκκινης απόχρωσης (συγκεκριμένα ροζ) τύπου post it που βρέθηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου. Τα πράγματα έχουν ως εξής: Εχθές το βράδυ πήγα στη δουλειά με μεγάλη σπαρίλα. Ευτυχώς δεν είχε πολύ δουλειά μέχρι τις δύο κι έτσι πέρασα αρκετό χρόνο ως επί το πλείστον σκεπτόμενη και κοιτάζοντας το κενό. Ενώ είχα γκαγκανιάσει από τον κλιματισμό λοιπόν και είχαν γίνει μπλε τα χείλια μου από το κρύο, κόκκινη η μύτη μου, άσπρα τα χέρια μου από το αίμα που είχε παγώσει και μοβ τα πόδια μου από την επερχόμενη γάγγραινα...είπα έτσι πολύχρωμη να πεταχτώ μέχρι έξω να κάνω ένα τσιγάρο και να ζεσταθώ κιόλας λίγο. Είχα ξεχάσει τον καπνό μου όμως στο αυτοκίνητο οπότε πήγα μέχρι εκεί. Πλησιάζοντας, είδα στο παράθυρο του οδηγού κολλημένο ένα post it ροζ. Το ξεκολλάω και το διαβάζω. Ραβασάκι!!!  Έγραφε: "Δε σε έχω ξεχάσει. Σε σκέφτομαι ακόμα το...

Το ρίχνω λίγο "έξω", αλλά μέσα... Τουτέστιν, μπύρες, κρασιά, τσιγάρα, ξενύχτια, μουσικούλα. Μια μικρή και άκρως προσωπική γιορτούλα για να γιορτάσουμε μαζί με το συκώτι μου την υγεία μας! Αυτό δε λένε άλλωστε? Την υγειά μας να' χουμε κι όλα τ' άλλα βρίσκονται... Κι εγώ σήμερα εν πλήρη (λέμε τώρα) υγεία βρήκα πως όπως το κάθε νόμισμα, έτσι και κάθε άνθρωπος έχει δυο όψεις. Μία που αποκαλύπτεται στον κόσμο και την ξέρουν όλοι και άλλη μια που κρατάμε κρυμμένη μέσα μας και αποκαλύπτεται σε ειδικές περιστάσεις . Αυτή η διαδικότητα διέπεται από μια στοιχειώδη ισορροπία. Μερικοί αποκαλύπτουν και τις δυο τους όψεις σε ορισμένους ανθρώπους από την αρχή, άλλοι για λίγο και σε λίγους, αλλά ελάχιστες είναι οι φορές (και μακάριοι αυτοί) που τους έχει βγει σε καλό. Worths the try πάντως γιατί ακόμα κι αν δε βγει σε καλό τελικά, το προσωρινό ξελάφρωμα του πλήρους "ανοίγματος" (πριν φας τη χλαπάτσα) είναι εκπληκτικό. Σήμερα πίνω λοιπόν και για άλλο ένα ακόμ...

Μίλα. Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε. Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία. Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη, ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ μὲ τὴν ἀοριστία. Πές: «ἄδικα»,«δέντρο»,«γυμνό». Πές: «θὰ δοῦμε»,«ἀστάθμητο»,«βάρος». Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου. Μίλα. Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας. Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς ἀρχίζει ἡ θάλασσα. Πὲς κάτι. Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται. Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις. Πὲς «στιγμή», ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται, μὴν τὴ σῴζεις, πὲς «δὲν ἄκουσα». Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη. Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη. Μὴ λὲς «ὁλόκληρη», πὲς «ἐλάχιστη», ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις. Ἐλάχιστη αἴσθηση, λύπη ὁλόκληρη δική μου. Ὁλόκληρη νύχτα. Μίλα. Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει. Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ ...

“It may be that we are puppets—puppets controlled by the strings of society. But at least we are puppets with perception, with awareness. And perhaps our awareness is the first step to our liberation." MILGRAM Η πρώτη από τις πιο διάσημες μελέτες της υπακοής στην ψυχολογία πραγματοποιήθηκε από τον Stanley Milgram το 1961  (10 χρόνια πριν από το πείραμα του Stanford ) .  Ο Stanley Milgram , ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Yale , διεξήγαγε ένα πείραμα με επίκεντρο τη σύγκρουση μεταξύ της υπακοής στην εξουσία και την προσωπική συνείδηση ​​ . Τα πειράματα ξεκίνησαν από τον Ιούλιο του 1961 (3 μήνες μετά την έναρξη της δίκης του γερμανικού ναζιστικού εγκληματία πολέμου Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ) μέρχι το 1962 . Ο Μίλγκραμ επινόησε την ψυχολογική μελέτη του για να απαντήσει στην ερώτηση : " Ο Άιχμαν και οι συνεργοί του στο Ολοκαύτωμα είχαν αμοιβαία πρόθεση , τουλάχιστον όσον αφορά τους στόχους του Ολοκαυτώματος ;" Μ...

Εδώ... εγώ μ'εμένα και τη γνωστή πλέον ροή των γεγονότων για να καταλήξουμε και πάλι στα ίδια συμπεράσματα που η επαναληψιμότητά τους σφραγίζει και την εγκυρότητά τους. Εγώ κι ο εαυτός μου... Θα βρεθούμε, θα τα πούμε, θα τα ξαναπούμε (όπως τόσες άλλες φορές), θα στήσει ο ένας τον άλλον στον τοίχο, θα τσακωθούμε, θα αγαπηθούμε πάλι συμβατικά (χάριν ισορροπίας), θα χρησιμοποιήσουμε χιλιοειπωμένα επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε ο καθένας τις θέσεις του, θα κάνουμε τους δικαστές και παρόλα αυτά θα καταφέρουμε να καταδικαστούμε και τελικά... θα υπομείνουμε στωικά την τιμωρία μας. Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι, που λέει και το τραγούδι τόσο ειρωνικά, λες και υπάρχει η επιλογή να μην ξεκινήσεις στην περίπτωση που δεν είσαι τυχερός... Και τώρα που το θυμήθηκα.... (μιας και όλα είναι δρόμος) - επόμενη στάση - Κολιάτσου ! 

 Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities VOLTAIRE Δυο απο τα σπουδαιότερα πειράματα ψυχολογίας του 20ου αιώνα ασχολήθηκαν με την ηθική και με το κατά πόσο επηρεάζεται ανάλογα τις συνθηκες. Ο Δρ. Ζιμπάρντο ήταν ο δημιουργός του πειράματος της φυλακής του Στάνφορντ (με το οποίο θα ασχοληθούμε τώρα) με το οποίο έδειξε ότι αρκεί να αναθέσουμε ρόλους και οι άνθρωποι θα φερθούν ανάλογα του ρόλου που τους δώθηκε και ο Δρ. Μίλγραμ ήταν ο δημιουργός του πειράματος Μίλγραμ (θα αναλυθεί σε επόμενη ανάρτηση ) που έδειξε ότι τα άτομα ενδεχομένως θα φερθούν απάνθρωπα όταν δεχθούν διαταγές. Και οι δύο, ενδιαφέρθηκαν να μάθουν το πως οι κοινωνικές συνθήκες μπορούν να αλλάξουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων κάνοντας τους περισσότερο ή λιγότερο ηθικούς. Είναι πράγματι λίγοι και με σοβαρά ψυχοκοινωνικά προβλήματα αυτοί που προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις βίας , ή μήπως ο καθένας μας είναι σε θέση να βγάλει από μέσα του έναν “δαίμονα” όταν βρεθε...

Θάρρος είναι, η δουλειά του καθενός, είτε αυτός δουλεύει είτε φιλοσοφεί. Θάρρος είναι να κατανοεί τη ζωή του, να την καθορίζει, να την εξελίσσει, να εμβαθύνει σε αυτή, να την καθιερώνει και συνάμα να τη συντονίζει με τη ζωή γενικότερα. Θάρρος είναι να παρακολουθεί αυτή τη μηχανή ινοποίησης δίχως να σπάσει ούτε μια κλωστή ενώ ετοιμάζει μια ευρύτερη και αδελφοποιημένη κοινωνική τάξη όπου η μηχανή αυτή θα αποτελεί υπηρέτη των ελεύθερων εργατών. Θάρρος είναι να ξεπερνά τα ψεγάδια του, να ταλανίζεται από αυτά, αλλά να μην υποκύπτει για χάρη τους. Να ακολουθεί το δρόμο που αυτός χάραξε.  Θάρρος είναι να αγαπάει τη ζωή και να αντικρίζει τον θάνατο στωικά. Να κυνηγάει ιδανικά και να κατανοεί την αλήθεια.  Να ενεργεί και να δίνεται σε ανώτερους σκοπούς δίχως να γνωρίζει τι αμοιβή το σπουδαίο τούτο σύμπαν θα αποφέρει για τις προσπάθειές μας, ούτε αν θα υπάρξει συνολικά κάποια αμοιβή. Θάρρος είναι να αναζητάει την αλήθεια και να τη λέει. Όχι να υποκύπτει στ...

Στους ανθρώπους που υπολογίζουμε δίνουμε και μια δεύτερη ή τρίτη ευκαιρία, άντε και μια τέταρτη λέω εγώ, χαριστική, εάν τους υπολογίζουμε πάααρα πολύ. Μετά από αυτό όμως, δε λεγόμαστε διαλλακτικοί, υπομονετικοί, καλοί ή απλά μαλάκες και πρόβατα. Μετά λεγόμαστε "πρεζόνια" και χρειαζόμαστε "αποτοξίνωση"...

Μερικές φορές το μέλλον είναι πιο φανερό κι από το παρόν... Τόσο φανερό που δρούμε σα να συνέβη ήδη. Οι πιθανότητες καταδυναστεύουν τις δυνατότητες του καθενός και "κατόπιν εορτής" υπογραμμίζουν την τετελεσμένη αποτυχία. Με λίγα λόγια, κυρίες και κύριοι, αποτύχαμε για άλλη μια φορά! Στην υγεία μας και να'μαστε καλά να γινόμαστε χάλια...

Οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών από το σύστημα εξουσίας της κυρίαρχης τάξης   ( Sylvain Timsit ) 1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να……ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, ...

Σου είπα: - Λύγισα. Και είπες: - Μη θλίβεσαι. Απογοητεύσου ήσυχα. Ήρεμα δέξου να κοιτάς σταματημένο το ρολόι. Λογικά απελπίσου πώς δεν είναι ξεκούρδιστο, ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος. Κι αν αίφνης τύχει να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης, μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς. Η κίνηση αυτή δεν θα ῾ναι χρόνος. Θα ῾ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες. Κατέβα σοβαρή, νηφάλια αυτοεκθρονίσου από τα χίλια σου παράθυρα... Για ένα "μήπως " τ᾿ άνοιξες. Κι αυτοξεχάσου ευχαρίς. Ότι είχες να πεῖς, για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια, τὶς μνήμες, υδρορροές των ερώτων, την αλληλοκτονία των ωρών, των αγαλμάτων την φερεγγυότητα, Ότι είχες να πεῖς γι᾿ ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν, το είπες. Κική Δημουλά

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά, ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας, ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας, κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας, ἔστω καὶ μία φορά; Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους; Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δρ. Χρήστος Κοψτιάφτης Καθηγητής Νευροβιολογίας   Σχεδόν πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια οι ανθρωπίδες που ήταν προανθρώπινες μορφές ζωής διέθεταν έναν εγκέφαλο που είχε το μισό μέγεθος από του σημερινού ανθρώπου. Περίπου 1,5 εκατομμύρια χρόνια μετά όταν εμφανίστηκε ο Homo erectus (όρθιος άνθρωπος), το μέγεθος του εγκεφάλου του δεν άλλαξε σημαντικά από τους ανθρωπίδες. Μόλις 200.000 χρόνια πριν, όταν ο Homo sapiens έκανε τα πρώτα βήματα για την επικράτησή του, παρατηρήθηκε έντονη αύξηση στο μέγεθος του εγκεφάλου και στην ικανότητα δημιουργίας πιο εκτεταμένων νευρικών συνδέσεων. 

Εχθές ξεκίνησα κι εγώ να κάνω τις αποδείξεις μου. Ετοιμάστηκα δεόντως, κρασί, τσιγάρα, κομπιουτεράκι, χαρτί, στυλό, υπομονή και ξενικάω! Μισό λεπτό! Τις γάτες ξέχασα! Μία δίπλα μου στον καναπέ και η άλλη σε κοντινή απόσταση για τις κατσαρίδες (μην ξεχνιόμαστε). Να θυμηθώ να μην τις αφήσω να τις πάρει κι ο ύπνος πριν τελειώσω... Αλλά έχω και τη λακ κοντά μου. Τέλεια! Όλα έτοιμα!  Η αλήθεια είναι πως δεν είχα και διάθεση για τέτοιες δουλειές μιας και μόλις είχα ξεγράψει δια παντός τις διακοπές και φέτος. Τα μέτρησα απ' όλες τις μεριές και το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο. Δε βγαίνω μάνα μου ούτε για να πάρω φουσκωτή πισίνα (μεγέθους ποδολουτρολεκάνης) από τα jumbo για να πλατσουρίσω κι εγώ λίγο το καλοκαιράκι! Αυτά που θα πληρώσω στην εφορία θα βγουν κατά το ήμισυ από το επίδομα αδείας, αλλά και τι να κάνω τώρα...? Να κάτσω να πεθάνω? Όοοχι... Θα μετράω αποδείξεις μέχρι να ζαλιστώ ή από το κρασί ή από τα νούμερα. Όποιο με βρει πρώτο. It's a dirty job but noone ...

Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα· την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω. Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά. Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα· γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη· και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή, και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου. Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά, στ’ ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα. Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι.  Κ.Π. Καβάφης