Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς! Η αθώα λέξη είναι κουταμάρα.  Μέτωπο αζάρωτο μόνο σε αναισθησία παραπέμπει.  Κι όποιος γελάει δεν έχει απλώς ακόμα μάθει το φριχτό που τού ‘χει ρθει μαντάτο. Τί χρόνοι είναι τούτοι,  οπού και μια κουβέντα να πεις για τα δέντρα,  περίπου έγκλημα είναι, αφού περικλείει σιωπή για μύρια όσα αδικήματα! Αυτόν που ήσυχος τραβάει το δρόμο του γιατί κανείς πια φίλος του δεν τον προφταίνει, άμα τυχόν βρεθείς σε αγάγκη μεγάλη; Ναι, είναι αλήθεια: το ψωμί μου ακόμα το βγάζω· αλλά πιστέψτε με: εντελώς από τύχη συμβαίνει.  Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν δικαιολογεί τ’ ότ’ είμαι χορτάτος. Και πάλι εντελώς από τύχη την έχω σκαπουλάρει.  (Έτσι και μου τελειώσει η τύχη, πάει, πήγα καλλιά μου.) Μου λένε: Τρώγε-πίνε! Και χαίρου που ’χεις! Μα πώς να φάω και να πιώ,  όταν απ’ τον πεινασμένο το φαΐ μου αρπάζω,  και όταν το ποτήρι μου με το νερό του διψασμένου λείπει; Κι όμως: και τρώω και...

Σαν και σήμερα... φτιάχναμε κάτι όμορφο. Είχαμε βρει θέμα, στολίδια, στολές και ξεδιπλώναμε την όρεξή μας για αστεία, χορό, σαματά, καζούρα και ζωή. Χρώματα παντού έτοιμα να ξεπηδήσουν από τη χάρτινη, παιχνιδιάρικη υπόστασή τους, να μας κυκλώσουν και να μας κατασπαράξουν μετά τα πρώτα ποτά. Το ξέραμε ότι θα γίνει έτσι. Ήμασταν όλοι ετοιμοπόλεμοι...για να χάσουμε και να παραδοθούμε. Εκεί ήταν το ωραίο. Τα γέλια χτυπούσαν τα κουδούνια, έσερναν και τους φίλους μας ξωπίσω τους. Η μουσική μας υπνώτιζε και κάναμε τα πιο χαζά πράγματα. Θυμάσαι? Θυμάσαι που πίναμε στη υγεία των καινούργιων, των αισιόδοξων και των διάπλατα ανοιχτών? Υποσχεθήκαμε στο θεό της τρέλας να το κάνουμε κάθε χρόνο. Σαν και σήμερα...εδραιώναμε ένα από τα τόσα πολλά που δε χορταίναμε. Μια διαδικασία, ένα γεγονός που θα έχουμε να λέμε. Το ξέραμε. Αναπολούσαμε, ανυπομονούσαμε και φοβόμασταν ταυτόχρονα, μήπως και κάτι επρόκειτο να ήταν λιγότερο ωραίο από την πρώτη φορά. Κάτι λιγότερο από αυτό που είχαμε ήδη ζήσει και φ...

Ήρθα και μπλέχτηκα σε ένα γαϊτανάκι σωτηρίας κι έμεινα εγώ να πνίγομαι.  Κανείς όμως δε μπορεί πραγματικά να σώσει κανέναν. Ο καθένας μόνος του σώζεται κι ας ακούω τα βαρύγδουπα για το χαρακτήρα μου.  Όλοι λίγο-πολύ τις βρίσκουν τις άκρες τους. Πως γίνεται αλήθεια να είμαι στην ίδια γαμημένη άκρη σε τόσα κουβάρια; Αλήθεια, γίνεται αυτό;

Τόση διαδικασία... Χαμένη.  Χτυπάει το ρημάδι… Η ακουστική πληροφορία μέσω ηχητικών σημάτων συλλέγεται και εισέρχεται στον ακουστικό πόρο. Από ’κει μεταφέρεται στην τυμπανική μεμβράνη η οποία δονείται και μεταδίδει αυτή δόνηση στην σφύρα, στον άκμωνα και στον αναβολέα. Η κατάληξη αυτού του συστήματος είναι σε επαφή με τα λεμφικά υγρά στην ωοειδή θυρίδα του κοχλία. Οι μετακινήσεις των λεμφικών υγρών γίνονται αντιληπτές από τα τριχοφόρα κύτταρα και μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα (νευρικά ερεθίσματα) που μεταδίδονται στον εγκέφαλο διαμέσου του ακουστικού νεύρου ώστε να μεταφραστεί σε ήχο. Ειδικά και ορισμένα. 

Η έμπνευση απλά συμβαίνει. Δεν παραγγέλνεται, δεν εξαναγκάζεται, δεν προκαλείται. Κι όποτε γίνεται με το στανιό, τότε το αποτέλεσμα απλά μας απογοητεύει. Γιατί δεν μπορείς να χρήσεις τον εαυτό σου «μούσα» κανενός και πώς να το κάνουμε. 

Σε πείσμα των ισχυρών πεποιθήσεων για το αντίθετο… υπάρχει ένα κλαμπ στο οποίο έχουμε υπάρξει, υπάρχουμε τώρα που μιλάμε ή θα υπάρξουμε τουλάχιστον για μια φορά πριν πεθάνουμε, μέλη.    Όντως υπάρχει. Και το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του είναι πως το καταλαβαίνουμε ότι ήμασταν μέλη του μόνο αφότου βγούμε από αυτό. Βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε και πιστεύουμε αυτά που μας εξυπηρετούν για να θρέψουμε είτε τον εγωισμό μας, είτε την ανασφάλειά μας. Και ειλικρινά δουλεύει. Ψευδόμαστε στον εαυτό μας τόσο πολύ και για τόσο καιρό που στο τελικά το ψέμα, μοιάζει με την αλήθεια μας. Κατά καιρούς, κάποιος που μας δίνει λίγο σημασία, μπορεί να το διακρίνει και να μας το πει, αλλά το αρνούμαστε με τόσο πάθος που δεν μπορούμε να δούμε τίποτα, παρόλο που τις περισσότερες φορές τα στοιχεία είναι ακριβώς μπροστά μας. Πάντα όμως, κι αν είμαστε τυχεροί γρήγορα και κατ’ επανάληψη, η πραγματικότητα έχει έναν τρόπο να εμφανίζεται από το πουθενά και να μας χτυπά (κατακούτελα αν μ...

Συμβαίνει συχνά όταν δεν κοιτάς κάτι απευθείας να μπορείς να το δεις καλύτερα. Μπροστά από μια πράσινη ξύλινη πόρτα νεοκλασικού, ένα ελκυστικό δίδυμο από σκαλοπάτια. Κάθισα και άναψα ένα τσιγάρο. Να μια απροσδόκητη ελευθερία τόπου και χρόνου.  Πολλές φορές αυτό που θέλουμε είναι κάτι που δε μπορούμε να έχουμε. Η επιθυμία, μας πληγώνει, μας εξαντλεί.  Αλλά όσο σκληρό μπορεί να γίνει το να θες κάτι που δεν έχεις, τίποτα δε συγκρίνεται με το κενό που νιώθουν αυτοί που δεν έχουν κανένα στόχο και δεν κάνουν κανένα πλάνο πια.

Τι αξία θα είχαν τα στέκια, αν δεν ξέραμε ότι θα ήταν πάντα εκεί κάποιος που θα χαιρόταν να μας δει? Ένα μέρος που μας ξέρουν, δε μας ξεχνούν όσο κι αν αργήσουμε να ξαναπάμε και πάντα μας κάνουν να νιώθουμε καλά? Χαλαροί και πάνω απ' όλα αποδεκτοί. Στέκια έχω πια μόνο μέσα μου. Εκεί με περιμένουν πολλοί. Ακόμα κι εσύ μερικές φορές. Λάθος-σωστό δεν έχει σημασία. Η φαντασία είναι το μόνο που μου έχει μείνει και δεν προτίθεμαι να τη χαλιναγωγήσω. 

Ποια δεν έχει συναναστραφεί, γνωρίσει ή (ακόμα χειρότερα) κάνει σχέση με "μαμάκα"? Ε? Ποια? Εγώ θα σας πω που τα ξέρω όλα (?!) και σας τα λέω με απόλυτη ειλικρίνεια. Καμιά λοιπόν! Όλες σε μικρές ή μεγάλες δόσεις τους έχουμε φάει στη μάπα και έχουμε επιβιώσει για να μεταλαμπαδεύσουμε τη γνώση μας στις επόμενες γενιές. Εδώ έρχομαι κι εγώ και βγάζω στην δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναγνώρισης του γνήσιου "μαμάκα". Πως να τους αναγνωρίζετε από νωρίς λοιπόν και να ξεκόβετε, γιατί η ζωή είναι μικρή και είναι μεγάλο κρίμα να την ξοδέψετε καβγαδίζοντας με το έτερον σας ήμισυ για τη μαμά του (...Λες και δε θα έχετε άλλα θέματα να καβγαδίσετε!).  Οι ενδείξεις (όλες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα) λειτουργούν σε τρία επίπεδα ανάλογα με το πόση σημασία πρέπει να τους δώσετε: " Σ’ αγαπώ κ αλέ κι ας κλάνεις, αλλά μην το παρακάνεις"   ( Μέτριας βαρύτητας ενδείξεις, βεληνεκούς "Μια μάνα που'χε ένα γιο". Δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά...

Ηταν πια ξημερώματα όταν σχόλασε η Σούλα (καλλιτεχνικό Σαρλότ) από το μαγαζί με τις μπάρες πυροσβέστη Νέας Υόρκης, αυτό που πάνω του και γύρω του χορεύουν και λικνίζονται για φιλοδώρημα και ποτό, καλλίγραμες (στη χειρότερη των περιπτώσεων ομολογουμένως) κοπέλες. Που να φανταστεί η δύσμοιρη ότι ο Νώντας, το μεγάλο πάθος της ζωής της, θα την περίμενε ακόμα μια φορά μπας και την ενοχλήσει καποιος σουρωμένος θαμώνας. Της άρεσε πολύ της Σούλας (πάντα ξεχνιέμαι και τη φωνάζω με το βαφτιστικό της. Δεν μπορώ να συνηθίσω το άλλο... Βαφτισμένη Σούλα την είχαν), μέσα σ' όλα ο Νώντας. Προστασία, όπλα, νταβατζιλίκι..... σιχαινόταν τα ναρκωτικά και δεν μπλέχτηκε επαγγελματικά ποτέ. Αυτό την εξίταρε τη Σούλα... τίμιος άντρας! Είχε πιεί εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Νώντας. Μεγάλος ο νταλγκάς με το γυναικάκι. Και ήταν εν μέσω συναλλαγής. Είχε στο πορτ-μπαγκάζ τρία κομμάτια απ'αυτά τα ρώσικα... που ένας μουσικός -Γιουγκοσλάβος νομίζω- τους είχε βγάλει και τραγούδι.Καλάσνικοφ... τε...

Εσύ, σταμάτα να μαλακίζεσαι και γύρνα το κεφάλι σου μια στιγμή. Όχι για να ψάξεις. Για να βρεις. Α-βα-βά-ου Α-πα-πά-ου! Εσύ, αντί για να αναρωτιέσαι γιατί δε σου μιλάνε οι άλλοτε φίλοι σου και πόσο σε πρόδωσαν τα καθάρματα, κάτσε και σκέψου. Μήπως σε είχαν ενημερώσει ήδη για τα λάθη σου ως συνήθως, κι εσύ δεν άκουγες ως συνήθως, γιατί ήσουν απασχολημένη ως συνήθως, με τον εαυτό σου ως συνήθως? Εσύ, έφτασες τόσο χρονών άνθρωπος και αυτό που έμαθες είναι ότι η ποιότητα των ανθρώπων μετριέται με μεζούρες? Γιατί άμα τους μετράς εσύ έτσι, θα σε μετρήσουν κι αυτοί και πίστεψέ με το αποτέλεσμα δε θα σου αρέσει. Εσύ, δεν ξέρω εάν προσπαθείς για να είσαι τόσο γλοιώδες σίχαμα ή αν είναι το "your thing" ρε παιδί μου, αλλά εάν μου έκανες την τεράστια χάρη να χαλιναγωγούσες το "στον καθρέφτη μου κοιτιέμαι κι από μόνος μου αγαπιέμαι" θα γλίτωνες πολύ κόσμο από αναγούλες κι αηδία σε σημείο ακατάσχετου ξεράσματος.  Εσύ πάλι, είσαι καμένο χαρτί. Πάντα ήσουν, αλλά ...

Θα σου πω ψέματα. Το έχω ξανακάνει.  Τότε που υποψιάστηκα,  τότε που μου είπες,  τότε που κατάλαβα.  Κι αν θέλω να είμαι σωστή απέναντί σου, θα σου πω ακόμα κι άλλα. Μαξιλάρια στην κατά τα άλλα ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία μου.  Όχι τη δική σου. Τη δική μου. 

I need a hero! Οι οντισιόν ξεκινάνε από......ΤΩΡΑ!

Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά ανα...

επειδή φαίνομαι χαρούμενη - δε σημαίνει πως όλα είναι καλά επειδή γελάω - δε σημαίνει πως δεν παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά επειδή συγχωρώ - δε σημαίνει πως πρέπει να με παίρνεις για δεδομένη επειδή σε πιστεύω - δε σημαίνει ότι μπορείς να μου λες ψέματα επειδή δε δείχνω τα συναισθήματά μου - δε σημαίνει ότι δεν έχω επειδή δε μιλάω - δε σημαίνει πως δεν έχω τίποτα να πω ...just to get things straight

Μονό είναι το στρώμα μου  μονή η ηλικία μου μονή η κάλτσα που αφήσα για να γεμίσει ο Αι Σιχτίρης τα Χριστούγεννα (Αι Βασίλης λέγεται, αλλά επειδή ξέρω ότι θα την αφήσει άδεια, τον λέω έτσι προκαταβολικά) μονά τα χρόνια που δουλεύω. μονά τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν σήμερα. μονός ο μήνας Ιανουάριος και ασορτί μονά είναι και όλα μου τα ρεπό για τον Ιανουάριο... Αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου σήμερα... Δε σώνομαι με τίποτα! 

Ελάτε να βιώσουμε τη στασιμότητα... Αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια.  Ελάτε να κάνουμε αύριο τo τίποτα που κάναμε κι εχθές. Να μην επεξεργαστούμε κανένα ερέθισμα, να μην τολμήσουμε το παραμικρό, να μην προσπαθήσουμε για τίποτα. Υπάρχει κρίση και λουφάζουμε τώρα. Ελάτε να αφήσουμε τον κόσμο στους θρασσείς και σ' αυτούς τους ηλίθιους που ακόμα προσπαθούν και εμείς ας βλέπουμε το ματς μεταξύ τους στην πολυαγαπημένη μας τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση. Κι αυτό επειδή παίζεται στην πλάτη μας, όχι τίποτα άλλο. Ελάτε να μην αγωνιστούμε για τίποτα από αυτά που ήδη είχαμε και χάσαμε. Ούτε γι' αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε. Να μείνουμε αόρατοι πάση θυσία μη τυχόν μας πάρουν είδηση και μας παρασύρουν. Ελάτε να κατεβάσουμε ασφάλειες για όλους και για όλα. Να μην έχουμε προσδοκίες γιατί έτσι εξαλείφεται και η πιθανότητα να πληγωθούμε όταν αυτές δεν εκπληρωθούν. Μότο μας: Μηδέν ένταση και μηδέν επιθυμίες, ίσον μηδέν απογοήτευση! Ελάτε να μην κάνουμε ούτε καν σχέσεις ή ...

Εικοσιπεντάχρονο αποτριχωμένο μπουμπούκι (όχι του γούστου μου, αλλά αντικειμενικά μπουμπούκι) στραβώνεται για αδιευκρίνιστο λόγο (που δε μας ενδιαφέρει να διευκρινίσουμε κιόλας του καθενός τα βίτσια) και προσεγγίζει για να ξεστομίσει με ύφος : - Άσε με να μαντέψω... Είσαι και η πιο όμορφη εδώ μέσα, ε? - Κι εσύ άσε με να μαντέψω, τόσο νέο παιδί σίγουρα έχεις γλαύκωμα, ε? - Όχι, μόνο facebook έχω... Τ ο άθροισμα ομορφιάς και εξυπνάδας μένει πάντα σταθερό?  

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ ' ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.   Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.   Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.   Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.  Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.  Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.  Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. ...

“Words are like that, they deceive, they pile up, it seems they do not know wher e to go, and, suddenly, because of two or three or four that suddenly come out, simple in themselves, a personal pronoun, an adverb, an adjective, we have the excitement of seeing them coming irresistibly to the surface through the skin and the eyes and upsetting the composure of our feelings, sometimes the nerves that can not bear it any longer, they put up with a great deal, they put up with everything, it was as if they were wearing armor, we might say.” ― José Saramago