Eν πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Η αγάπη για τους άλλους (συμπληρώνοντας όλο το φάσμα από εντελώς αγνώστους μέχρι τους πιο κοντινούς) δεν υπακούει σε κανένα νόμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπακούει. Όταν αγαπάμε κάποιον με το σωστό τρόπο (τον μη εγωιστικό), καλώς ή κακώς αυτή αγάπη μένει πάντα εκεί. Δε μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη (γιατί ξέρω εκεί πήγε το μυαλό σας αμέσως), αλλά γι' αυτή που έχουμε προς τον εκάστοτε άνθρωπο που είναι απέναντί μας είτε αυτός είναι σύντροφος, φίλος, συγγενής ή εντελώς άγνωστος. 

Philippe Ramette σίγουρα, ο κλοιός στενεύει πετάω φωτοβολίδες καμιά ανταπόκριση. δεν μου προξενεί έκπληξη μόνο το ότι συνεχίζω ειδικά ενώ ξέρω ότι το τέλος είναι εκεί κι εδώ      Charles Bukowski

"Προσωρινή ή μόνιμη, γενική ή ειδική δεν μπορώ να καταλάβω. Γυρνάω σε ένα σπίτι άγνωστο, σκονισμένο, παλιό και τίποτα δε μου θυμίζει το παραμικρό. Πολλά πιάτα στο νεροχύτη, διπλό κρεβάτι, ελάχιστος φωτισμός, άδειοι τοίχοι κι έξω νύχτα . Δεν ξέρω τίποτα. Ούτε εμένα δε θυμάμαι. Ούτε καν πως δείχνω. Σπίτι χωρίς καθρέφτη γίνεται?  Παίρνω πληροφορίες από διάφορες τυχαίες πηγές για το ποια ήμουν και τι έκανα. Μία μεγάλη βιβλιοθήκη με τεράστια βιβλία σαν εγκυκλοπαίδειες μαγικών φίλτρων κι ένας τηλεφωνητής με πολλά μηνύματα που τα άκουσα όλα με τη σειρά. Πολύ λίγες πληροφορίες παίρνω όμως σε σχέση με την άγνοιά μου. Μηνύματα για να μην ξεχάσω το ένα και το άλλο. Μηνύματα που λέγανε πως δεν τα πάω καλά με τα τηλέφωνα. Ένα μήνυμα με μια βαθιά και σχεδόν ψιθυριστή γυναικεία φωνή, μάλλον μεγαλύτερης ηλικίας, είπε: " Όλα αυτά που δε θυμάσαι φων άζουν για βοήθεια στα όνειρά σ ου . Και δε θυμάμαι ποιος το έχει πει αυτό κούκλα μου, αλλά από εδώ που είμαι μόνο αυτό έχω να σου πω. Θα ...

Λένε? Ξεχνούν      Δε λένε? Θα πουν           Κάνουν? Μοιραίο                Δεν κάνουν? Το ίδιο είναι                     Γιατί να ελπίζουμε? Όλα όνειρο είναι...                                                                                 Φερνάντο Πεσσόα

-Υπάρχει όριο στο παράπονο? Στην εκδήλωση απογοήτευσης? -Ναι. Υπάρχει. Ο καθένας έχει το δικό του. -Και τι γίνεται μετά? -Σαν τι να γίνεται δηλαδή? -Όταν ξεπεραστεί αυτό το όριο, τι γίνεται? -Γιατί να ξεπεραστεί? Παραπονιέσαι άδικα? Είσαι γκρινιάρα? -Μπορεί. Δεν ήμουν. Τώρα τελευταία ίσως να έγινα. Αλλά ορκίζομαι είχα το ελεύθερο να λέω ότι με ενοχλεί. -Και το "ελευθέρας παραπόνων" γιατί σου δόθηκε? -Αγνοώ. Υποθέτω από διάθεση για αλλαγή(?) Από επιχείρηση για καλόπιασμα(?) Από κακό υπολογισμό παραπόνων που δεν έλεγα και νόμιζε ότι ήταν λιγότερα(?) Από παντελή έλλειψη ευθύνης γι' αυτά που λέει(?) Άγνωστο... -Η διάθεση για αλλαγή σημαίνει μια παραδοχή σφάλματος και ενδιαφέρον για διόρθωση. Αλλαγή δεν είδες? Έστω και μια μικρή για να πιαστείς απο 'κει και να συνεχίσεις? -Σχεδόν καμία... Ή μπορεί να ήταν τόσο μικρή που κουράστηκα να παραπονιέμαι πια για τα ίδια πράγματα. Να σκέφτομαι πως δεν αξίζει τη φασαρία. -Δε μπόρεσε δηλαδ...

"Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…    Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.  Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν." Τζακ Κέρουακ

<<Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε: "Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα". Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα.>> Ρόζα Λούξεμπουργκ Στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές για την καταστολή της επανάστασης του Γενάρη στη Γερμανία.

Ο κάθε άνθρωπος είναι πολυεδρικός. Κανείς δεν είναι αμιγώς ένα πράγμα ούτε μόνο αυτό που βλέπουμε. Η κάθε πλευρά αντιστοιχεί σε μια ιδιότητα του, σε ένα χαρακτηριστικό του. Το εμβαδόν της κάθε πλευράς, αντιστοιχεί στο πόσο μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς του καταλαμβάνει αυτό το χαρακτηριστικό. Το χρώμα της κάθε πλευράς αντικατοπτρίζει την ένταση αυτού του χαρακτηριστικού.   Η οπτική γωνία από την οποία κοιτάζουμε αυτόν τον "πολυεδρικό" άνθρωπο βοηθάει να σχηματίσουμε μια γνώμη γι’ αυτόν. Άλλοι με το που τους κοιτάμε γυρίζουν σαν τις σβούρες και μας δείχνουν όσες περισσότερες πλευρές τους προλαβαίνουν, άλλοι μένουν ακίνητοι και πρέπει εμείς να αλλάζουμε οπτική γωνία για τους παρατηρήσουμε ολόκληρους, και άλλοι όσο και να φέρνουμε βόλτες γύρω τους γυρίζουν μαζί μας αρνούμενοι να μας εκθέσουν τις υπόλοιπες πλευρές τους.  Φανταστείτε… Οι έδρες, τα εμβαδά, τα χρώματα και η κινητικότητες που μπορούν να υπάρξουν δεδομένου πως κανείς άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κά...

Όταν μιλάμε γενικά για "κόλπο", μπορεί να εννοούμε ένα από από τα παρακάτω.  Πρώτο είναι ο κόλπος ο γεωγραφικός. Δηλαδή η κοιλότητα στην οποία η θάλασσα εισδύει στη στεριά (πχ. ο κόλπος του Μεξικού). Δεύτερο είναι ο κόλπος εννοώντας την αγκαλιά, τον κόρφο. Το μέρος του σώματος μεταξύ στήθους και βραχιώνων. Τρίτο είναι το κόλπο υπό την έννοια της κομπίνας (πχ. το μεγάλο κόλπο). Τέταρτο είναι το εσωτερικό ενός οργανισμού, μια ομάδας, ενός άμεσου περιβάλλοντος (πχ. τον ξαναδέχτηκαν στους κόλπους της οικογένειας) Πέμπτο   ο κόλπος ο ανατομικός. Η εσωτερική κοιλότητα του σώματος και ιδιαιτέρως της καρδιάς (π.χ μου ήρθε κόλπος) και έκτο είναι ο γυναικολογικός, μεταξύ μήτρας και αιδοίου όπου κατά τη συνουσία διεισδύει το πέος.  Επειδή οι πρώτοι πέντε δεν είναι το στοιχείο μου θα ξεφτιλίσω τον έκτο! Τον γυναικολογικό. Έχω παρατηρήσει (και έχω στοιχεία, δε μιλάω στα κουτουρού εγώ) μια αντρική κλίση προς το σεξ σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται πόλεμος...

Ο απολογισμός μου δομείται. Τα ηθικά διδάγματα βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια. Να τι συμπέρανα μέχρι τώρα γι' αυτόν τον χρόνο. Στα λέω μην την πάθεις κι εσύ. Οι ερωτήσεις είναι άτιμο πράγμα. Μη ρωτάς, εάν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις οποιαδήποτε απάντηση, γιατί είναι πολύ πιθανόν να ακούσεις κάτι που δε θα σου αρέσει. Μη ρωτάς ακόμα κι αν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις ψέμα. Κι αυτό μια πιθανότητα απάντησης είναι. Μη ρωτάς εάν δεν έχεις το ψυχικό σθένος να μάθεις οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί απάντηση. Η «εκθρόνιση», είναι επίσης ένα άλλο άτιμο πράγμα. Είτε πρόκειται για κάποιον άλλον που είχες στο «θρόνο», είτε για τον εαυτό σου, η διαδικασία είναι το ίδιο επίπονη. Δεν είναι ευχάριστο θέαμα ένας άδειος θρόνος. Γιατί, παρουσία αιτίας, ο θρόνος θα αδειάσει ούτως ή άλλως. Ο πόνος έγκειται στο γεγονός του να συνηθίσεις το θέαμα του άδειου. Οι τύψεις όμως είναι το πιο άτιμο απ’ όλα. Και οι τύψεις πως έχεις κάνει κακό (σε κάποιον άλλο ή εσένα τον ίδιο) άθε...

Όταν κάτι μοιάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό... ...τότε αυτό ακριβώς είναι!!!

Εάν με έβαζαν να διαλέξω... ντε και καλά... τότε θα διάλεγα να ζήσω στο παρελθόν. Το παρόν δεν το αναγνωρίζω για δικό μου και το μέλλον μου είναι έρμαιο τρίτων. Δε γαμιέται, one way ο δρόμος και τι να κάνουμε τώρα... Καλώς η κακώς πίσω δε γυρνάει και μια μέρα ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε από τα σημάδια πόσος χρόνος έχει περάσει κυριολεκτικά από πάνω μας. Άλλα σημάδια μας ενοχλούν, άλλα όχι και τόσο, άλλα μας καταρρακώνουν. Και ίσως τότε είναι που χρειαζόμαστε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, κάτι που να παλιώνει μαζί μας. Εάν μπορούσε, εάν γινόταν, εάν καταφέρναμε να περπατήσουμε στο χρόνο, τότε...   ...Τότε που ήμασταν φίλες ακόμα, μου είπες "δεν έχω χειρότερο από τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η απουσία". Μετά από 16 χρόνια θα έτρεχα μια στιγμή στο τότε... Μια στιγμή μόνο για να σου απαντήσω...  Δεν έχεις ζήσει τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η παρουσία, γι' αυτό το λες...

Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτο το ένστικτο της ανταλλαγής ιδεών και της επιθυμίας μας να ακουστούμε και ίσως να επηρεάσουμε. Είναι μέρος της ανάγκης μας για επικοινωνία. Γι' αυτό στέλνουμε συνεχώς σήματα και σημάδια. Είναι ο λόγος που αναζητούμε άλλους ανθρώπους και ο λόγος που τα αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή ή στην φαντασία μας. Όπως εγώ επικοινωνώ μαζί σου με ηλεκτρονικά μπλογκο-γράμματα. Είσαι ο φανταστικός μου παραλήπτης. Όπως κι αυτά γυρίζουν πάντα πίσω στον αποστολέα. Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να συνδέσω τη φαντασία μου με την πραγματικότητα. Πάντα όμως περιμένουμε για μηνύματα. Ελπίζουμε σε κάποια σύνδεση. Σε κάποια ανταλλαγή σημάτων. Κι αν η ανταλλαγή συντονιστεί τελικά σε κάποιο ρυθμό, τότε ελπίζουμε σε περαιτέρω σύνδεση.  Εγκεφαλική, συναισθηματική ή σωματική, και για τους πολύ πολύ τυχερούς... όλα αυτά ταυτόχρονα και αμοιβαία. Αν δε λάβουμε κάποιο μήνυμα, δε σημαίνει ότι δε μας στάλθηκε....

Ο Καραβάγγος είναι η "υποφαινόμενη". Ο μπούρδας λοιπόν είδε το χάρο με τα μάτια του (όχι με δρεπάνι αλλά με αλυσοπρίονο βρουμ βρουμ), να τον καρφώνει με βλέμμα όλο νόημα! H συνάντηση της Μέρκελ (που κακό χρόνο να' χει η ρουφιάνα ) με τον Σαμαρά (ασχολίαστο μιας και έχει νωπή λαϊκή εντολή) και η διαδήλωση εναντίον αυτής της συνάντησης με ανάγκασαν να χάσω 2 κιλά από γοφούς και ψωμάκια και 5 χρόνια από τη ζωή μου! Άλλοι τα πίνανε (στου Μαξίμου) κι άλλοι τα φτύνανε (στο Σύνταγμα) δηλαδή... Καταρχήν, ξεκαθαρίζω πως ότι περιγράψω είναι αποτελέσματα της τρομάρας μου (αρχικά), της φαντασίας μου (μετέπειτα) και της αγυμνασιάς μου (εις τους αιώνας των αιώνων) και ουδεμία σχέση έχουν με τη πραγματικότητα την οποία και θα περιγράψω (γιατί η αλήθεια πάνω απ' όλα) σε 1 φράση στο τέλος. Η αλήθεια δε χρειάζεται παραπάνω... Το ψέμα είναι αυτό που θέλει τέχνη. Φτάνουμε λοιπόν στο Σύνταγμα εγώ κι ένας φίλος συνδιαδηλωτής. Ας τον πούμε Θανάση. Είχα πάρει κι ένα ρημαδοκαφέ σε...

Καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας πως από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ σε μια μεγαλοπρεπή τελετή, κατά την οποία με ξεγύμνωσαν με τη βία μπροστά σε πολύ κόσμο (πέρασαν πολλά χρόνια για να το κάνω με τη θέλησή μου παρουσία αρχικά δεύτερων και μετά τρίτων, τέταρτων και πάει λέγοντας), με έδωσαν σε ένα γέρο με μούσια που προσπαθούσε να με πνίξει ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν και γελούσαν (και ορκίζομαι ότι θα τα κατάφερνε εάν δεν επενέβαινε μια επίσης ξένη, απλά λιγότερο από τον γηραιό κύριο, που τη φωναζαν νονά). Τέλος πάντων, ξέφυγα από το θέμα.  Ξανά από την αρχή... Οπότε από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ. Και το όνομα αυτής, τι άλλο? ...Μαρία! 

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή, κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο.  Kι αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο. Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο, πάνω απ' τη στάχτη... Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει σ' ότι σου τρώει την ψυχή έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί! Τρύπες-Γιορτή

...μουνί το έχει σύρει! Ομοίως και πιο διαδεδομένο: "το μουνί σέρνει καράβι". Εάν σας ενδιαφέρει το πώς βγήκε η παροιμία... Ιδού Δε θα ασχοληθώ με τα αυτονόητα, όλοι ξέρουμε πόσο επιρρεπείς είναι οι άντρες στο συγκεκριμένο σημείο του γυναικείου σώματος και ουκ ολίγες φορές αναφέρονται με τον ίδιο τρόπο και για ολόκληρη τη γυναίκα (ας την ονομάσουμε "μπασαβιόλα", όχι γιατί φοβόμαστε τις λέξεις, αλλά γιατί έτσι γίνεται η ανάλυση πιο... αλληγορική και χαριτοδιπλωμένη όπως ταιριάζει σε μια κυρία του βεληνεκούς μου, που έχει πήξει στη σαχλαμάρα για να μην πέσει στην κατάθλιψη). Επίσης θα επιδοθώ ελεύθερα στο αγαπημένο μου σπορ. Τις γενικεύσεις!  Οι σαχλαμάρες τις σηκώνουν τις γενικεύσεις... Αβάντι μαέστρο! Για να μαθαίνουμε λοιπόν, η μπασαβιόλα ή κοινώς η βιόλα, είναι ένα έγχορδο όργανο με τέσσερις χορδές διαφορετικού πάχους που κουρδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης (Ντο-Σολ-Ρε-Λα). Η θηλυκή "μπασαβιόλα" στην οποία και αναφερόμαστε θα λέγαμε ...

Πήγαμε κι εχθές στη πορεία... Ετοιμαστήκαμε όπως κάθε φορά, "ετοιμοπόλεμοι" και ενθουσιασμένοι φύγαμε με όλα τα απαραίτητα στην τσάντα, ταυτότητα, malox, μπαμπάκι, χαρτομάντιλα, κασκόλ, μάσκες (αρκετές και για άλλους), τσιγάρα, φραπέ σπιτικό και πήραμε τον ηλεκτρικό.  Χαρήκαμε που είδαμε τόσο κόσμο, τσέκαραμε τα μπλοκ, μιλήσαμε με γνωστούς, γνωρίσαμε αγνώστους, φωνάξαμε συνθήματα, χαζέψαμε τα ευφάνταστα πανό, τραβήξαμε φωτογραφίες και βιντεάκια από στιγμιότυπα που θα βγάζαμε στο ίντερνετ μετά, τραγουδήσαμε επαναστατικά τραγούδια, ζήσαμε μια ενότητα που μας γέμισε τις μπαταρίες, μιλήσαμε με διπλανούς μας και νιώσαμε λιγότερο μόνοι. Μετά... φάγαμε δακρυγόνα χωρίς λόγο, αναρωτηθήκαμε που πήγε οι συνείδηση των ανθρώπων κάτω από τις στολές, συνειδητοποιήσαμε ότι δεδομένης της κατάστασης και πάλι μειοψηφία ήμασταν σε σχέση με τους πληγέντες από την κρίση, καταλάβαμε πως με 24ωρες δε γίνεται δουλειά και πως τα σωματεία, οι οργανώσεις, οι ενώσεις κτλ δεν κάνουν τόσο απο...

  Έλα μωρέ, τόσες απεργίες γίνανε και τι καταφέραμε; (αυτοκριτική; Αφού δεν απεργούσες ρε…) Δεν το χαρίζω το μεροκάματο ρε… (δήθεν προωθημένη κουβέντα) Πάλι 24ωρη; Να γίνει διαρκείας να απεργήσω… (ναι καλά, μας έπεισες, σιγά μη σκίσεις το λάβαρο) Έχω ανάγκη το μεροκάματο (οι άλλοι δεν το έχουν, είναι εισοδηματίες) Οι συνδικαλιστές είναι λαμόγια (κι εσύ που τους εκλέγεις τόσα χρόνια;) Όλα είναι προαποφασισμένα , παίζονται διεθνείς συνομωσίες (κι εσύ μελετάς μυστικά κείμενα να ξέρεις τι γίνεται ε;) Είχαμε εκλογές. Ο λαός αποφάσισε αλλιώς. (φταίει ο λαός, φταίει η μαύρη μας η μοίρα;) Έχω πολλή δουλειά αύριο, δεν γίνεται, εγώ θα τρέξω μεθαύριο. (ε και;) Έχουμε γίνει γραφικοί. (κάποια στιγμή γίναμε και πολλοί, μην το ξεχνάς) Εσύ δεν έχεις παιδιά ρε… (αμάρτησα για το παιδί μου)   Κι αν βγούμε στο δρόμο τι θα γίνει; (χωρίς άλλα μεσογειακά παραδείγματα, πέρσι έριξες μια κυβέρνηση, δε σου φτάνει;)   Δυο κουβέντες μόνο μετά ...

Που έμαθε να μετράει τους ανθρώπους με το πορτοφόλι, με το αυτοκίνητο και με τη μόδα. Που ξέχασε τη χαρά μιας μπύρας από περίπτερο και το άραγμα σε μια παραλία με ραδιοφωνάκι και αφέθηκε στα φρεντοτσίνο, τα παρεό και το socialising στα ξενυχτάδικα της παραλιακής. Που υποστήριξε με περισσότερο φανατισμό μια ποδοσφαιρική ομάδα απ' ότι μια απεργία. Που μεγάλωσε τα παιδιά του χωρίς να τους μάθει τη σχέση μεταξύ αξίας και κόστους ενός αντικειμένου. Που αποχαυνώθηκε με τηλεπερσόνες και σταρς και έμαθε περισσότερα γι' αυτους παρά για τους ανθρώπους που μοιράζεται τη ζωή του μαζί τους. Που έπαψε να επικοινωνεί, να αισθάνεται, να συμπάσχει και άρχισε να καταναλώνει, να εντυπωσιάζει και να μη σκεφτεται. Που χρησιμοποίησε το περιβάλλον ασύδοτα για τη δική του ευημερία. Που εκπαιδεύτηκε αλλά ουδέποτε μορφώθηκε. Που έστεψε τον εαυτό του βασιλιά των πάντων, πάτησε επί πτωμάτων και εφάρμοσε τον κοινωνικό δαρβινισμό με πάθος. Που εξυπηρετήθηκε νομίζοντας ότι μια ψήφος είνα...