Ev πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Κάπως έτσι ξεκινάει το κατά τα άλλα συμπαθές στρουμφάκι, που με διάθεση πάντα θετική αλλά άκρως εγωιστική (να τα λέμε αυτά), προσφέρει δώρα φορώντας το πιο αθώο του χαμόγελο που σε καμία περίπτωση δεν προοιωνίζει το τι θα συμβεί μετά. Κι όταν το κάθε ανύποπτο και χαρούμενο για την ευχάριστη αυτή έκπληξη ομοειδές του, ανοίξει το «πακέτο» για να βρει το δώρο του, αντ’ αυτού...ΚΑΜΠΟΥΜ! Σκάει στα μούτρα του.   Αυτό λοιπόν, τα παιδάκια το βλέπουν και γελάνε (και πολύ καλά κάνουν μιας και το ξάφνιασμα του εγκεφάλου είναι ένας από τους τρόπους για να προκαλέσεις γέλιο). Εγώ όμως ως παιδί με πολλές εσωτερικές αναζητήσεις (ναι αμέ, από τότε τις είχα), το πήγα λίγο παραπέρα. Είναι αστείο, σύμφωνοι. Αλλά... είναι το ίδιο αστείο και γι' αυτόν που σκάσει στα μούτρα του το φαρσοκωμικό μπουρλότο? Κι έτσι, διδάχτηκα από τα στρουμφάκια (διάβασον, διάβασον), αρχικά να είμαι επιφυλακτική με τις εκπλήξεις γενικότερα (παιδί ήμουν, το γενίκευσα) αλλά και από την άλλη να μη μου φαίνεται ...

Κάθε λύση έχει και από δύο προβλήματα: 1/ αυτό το οποίο είναι και το αίτιο για την ύπαρξη της λύσης (δεν παίρνει κανείς παυσίπονο εάν δεν πονάει) και 2/ η εξέυρεση λύσης είναι από μόνη της ένα θέμα/πρόβλημα (καταναλώνουμε χρόνο και ενέργεια πχ.).   Σε όλους μας έχουν συμβεί απροσδόκητα άσχημα πράγματα. Προβλήματα υγείας, οικονομικά, ψυχολογικά, προσωπικά, επαγγελματικά, οικογενειακά (χρειάζεται να συνεχίσω?). Είτε πραγματικά απροσδόκητα, είτε απροσδόκητα μόνο για εμάς (γιατί αν ρωτούσαμε τους υπόλοιπους θα μας έλεγαν ότι την έβλεπαν να έρχεται η "μετωπική" με την πραγματικότητα). Και όλοι μας πασχίζουμε να μάθουμε τα "γιατί" και τα "πως" μπας και καταλάβουμε τι σκατά συνέβη και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας ή καταλήξαμε όπως καταλήξαμε. Τότε είναι που συνήθως ψάχνουμε για λύση. Άρα αναζητούμε μια δεύτερη γνώμη από φίλους ή πάμε σε ένα γιατρό (εάν το πρόβλημα είναι υγείας) ή μιλάμε με τον υπαίτιο του προβλήματος ή πέφτουμε σε περισυλλ...

"Greetings:This is the Secretary of War at the State Department of the United States. We have a problem. The companies want something done about this sluggish world economic situation. Profits have been running a little thin lately and we need to stimulate some growth. Now we know there's an alarmingly high number of young people roaming around in your country with nothing to do but stir up trouble for the police and damage private property. It doesn't look like they'll ever get a job. It's about time we did something constructive with these people. We've got thousands of 'em here too.  They're crawling all over. The companies think it's time we all sit down, have a serious get-together and start another war. The President? He loves the idea! All those missiles streaming overhead to and fro...Napalm. People running down the road, skin on fire. The Soviets seem up for it: The Kremlin's been itching for the real thing for y...

Δεν πιστεύω στις "αδερφές ψυχές", στο "άλλο μισό", στα "σ' αγαπώ για πάντα", στον "έρωτα με την πρώτη ματιά" και σε όλα τα σχετικά. Αλλά σίγουρα πιστεύω πως μπορεί κάποιος, αν είναι τυχερός, για πολύ λίγες φορές στη ζωή του (αν όχι μια), να συναντήσει κάποιον άλλο άνθρωπο και να ταιριάξει σχεδόν απόλυτα. Όχι γιατί είναι ο ίδιος τέλειος ή γιατί είναι ο άλλος. Κανείς τους δεν είναι. Αλλά γιατί τα ελαττώματα και τα προτερήματα και των δύο είναι έτσι διαμορφωμένα ώστε συνδυάζοντάς τα να μπορεί να δημιουργηθεί το "τέλειο" ταίριασμα. Επίσης πιστεύω και στο άλλο...εκείνο το παθιασμένο, το τρελό. Το "δε με νοιάζει τίποτα", το "εδώ και τώρα" και το "δίχως αύριο". Εκείνο που το ζεις για όσο κρατήσει και που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν το καλοσκεφτείς, ξέρεις ότι δε θες να κρατήσει και πολύ γιατί πέραν του πάθους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατάει από το να φύγεις τρέχοντας. Ανάμεσα σε αυτές τις...