Ev πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Ανακοινώνω ότι κάνω απεργία  από το σεξ... Δεν το κάνω που δεν το κάνω, τουλάχιστον ας δώσω έναν επαναστατικό χαρακτήρα...

Είναι σωστό αυτό? Ποιός νικητής?  Η ύπαρξη του νικητή προϋποθέτει αναμέτρηση, μάχη, ανταγωνισμό, αγώνα, μονομαχία, σύγκρουση... Όχι δεν είναι σωστό. Δεν ήταν έτσι. Άλλη προσέγγιση για την ύπαρξη νικητή... Ψηφοφορία, εκλογές. Καμία σχέση, τι να λέμε τώρα... Χμ, συνεχίζω... παιχνίδι, τζόγος...  Αυτό είναι..! Τζόγος. Υπολογίζεις (τάχα μου και δήθεν), ρισκάρεις, ποντάρεις και είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Έτσι είναι και η κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας. Ποντάρουμε άλλοτε λίγα, άλλοτε πολλά και μερικές φορές, βλακωδώς, όλα.  Τζογάρουμε για τη ζωή και το μέλλον χωρίς να ξέρουμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε? Τέσσερις διαδοχικές κινήσεις ντόμινο κι ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση.. Υπολογίζουμε, μαντεύουμε, ελπίζουμε, τέλος. "...Though it's hurting me,  now it's history" Μερικές φορές το αποτέλεσμα βγαίνει από μια κλήρωση. Ή κέρδισες ή έχασες και τελείωσε. Άλλες πάλι ζεις μια σχετική αγωνία. Σαν μια παρτίδα χαρτιά. Μέχρι να λήξει ο χρόνος ή να τελειώ...

lyrics Y.M.C.A σημαίνει Y oung M en's C hristian A ssociation, και δημιουργήθηκε για να παρέχει φθηνά και προσωρινά καταλύματα με χριστιανικό περιβάλλον σε αστικές περιοχές. Υπάρχει και Y.W.C.A (όπου W = women's). Τα δύο φύλα έμεναν χωριστά, προκειμένου να διατήρηθεί η "ακαιρεότητα". Κάποια περίοδο θεωρούνταν φυσιολογικά μέρη για ταξιδιώτες ή νέα άτομα που έρχονταν ως καινούργια στην πόλη. Κάποια στιγμή δε, παρείχαν και γυμναστήρια, πισίνες και σεμινάρια με χαμηλό ή καθόλου κόστος προκειμένου να βοηθηθεί η εργατική τάξη των πόλεων και οι μη προνομιούχοι. Τώρα, τα Y.M.C.As χρησιμοποιούνται για ανθρώπους με σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αστέγους. Όταν οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της ομοφυλοφιλίας, το γεγονός ότι τα δύο φύλα είχαν διαχωριστεί, πυροδότησε φήμες και αστεία. Οι φήμες ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν μιας και ήταν ιδρύματα που υποστηρίζονταν από την εκκλησία. Την εποχή του τραγουδιού (1978), τα Y.M.C.As ήδη ...

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; «Δε γράφω γιατί δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν τον αναπνέω αυτόν τον κόσμο πια» απάντησα. «Γιατί;». Με τους docers χαμογελάμε με συνενοχή. Γιατί βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα αυτονόητα. ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε . Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ. «Γιατί;». Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους. Αργόσυρτη αναμονή, τίποτα. ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ τις σκόρπιες σκέψεις μας και να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.   «ΝΤΥΣΟΥ ΚΑΛΑ, ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ» λέει το παγκάκι στην πλατεία «αγανακτισμένων». Πάει ένας χρόνος και, πια. Περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαί...