Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2012

Χρωστούμενα-ξοφλούμενα

Εικόνα
Εάν με έβαζαν να διαλέξω... ντε και καλά... τότε θα διάλεγα να ζήσω στο παρελθόν. Το παρόν δεν το αναγνωρίζω για δικό μου και το μέλλον μου είναι έρμαιο τρίτων. Δε γαμιέται, one way ο δρόμος και τι να κάνουμε τώρα... Καλώς η κακώς πίσω δε γυρνάει και μια μέρα ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε από τα σημάδια πόσος χρόνος έχει περάσει κυριολεκτικά από πάνω μας. Άλλα σημάδια μας ενοχλούν, άλλα όχι και τόσο, άλλα μας καταρρακώνουν. Και ίσως τότε είναι που χρειαζόμαστε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, κάτι που να παλιώνει μαζί μας. Εάν μπορούσε, εάν γινόταν, εάν καταφέρναμε να περπατήσουμε στο χρόνο, τότε...   ...Τότε που ήμασταν φίλες ακόμα, μου είπες "δεν έχω χειρότερο από τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η απουσία". Μετά από 16 χρόνια θα έτρεχα μια στιγμή στο τότε... Μια στιγμή μόνο για να σου απαντήσω...  Δεν έχεις ζήσει τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η παρουσία, γι' αυτό το λες...

Touch και λίγο ακόμα...

Εικόνα
Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτο το ένστικτο της ανταλλαγής ιδεών και της επιθυμίας μας να ακουστούμε και ίσως να επηρεάσουμε. Είναι μέρος της ανάγκης μας για επικοινωνία. Γι' αυτό στέλνουμε συνεχώς σήματα και σημάδια. Είναι ο λόγος που αναζητούμε άλλους ανθρώπους και ο λόγος που τα αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή ή στην φαντασία μας. Όπως εγώ επικοινωνώ μαζί σου με ηλεκτρονικά μπλογκο-γράμματα. Είσαι ο φανταστικός μου παραλήπτης. Όπως κι αυτά γυρίζουν πάντα πίσω στον αποστολέα. Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να συνδέσω τη φαντασία μου με την πραγματικότητα. Πάντα όμως περιμένουμε για μηνύματα. Ελπίζουμε σε κάποια σύνδεση. Σε κάποια ανταλλαγή σημάτων. Κι αν η ανταλλαγή συντονιστεί τελικά σε κάποιο ρυθμό, τότε ελπίζουμε σε περαιτέρω σύνδεση.  Εγκεφαλική, συναισθηματική ή σωματική, και για τους πολύ πολύ τυχερούς... όλα αυτά ταυτόχρονα και αμοιβαία. Αν δε λάβουμε κάποιο μήνυμα, δε σημαίνει ότι δε μας στάλθηκε....

Α ρε μπούρδα Καραβάγγο...

Εικόνα
Ο Καραβάγγος είναι η "υποφαινόμενη". Ο μπούρδας λοιπόν είδε το χάρο με τα μάτια του (όχι με δρεπάνι αλλά με αλυσοπρίονο βρουμ βρουμ), να τον καρφώνει με βλέμμα όλο νόημα! H συνάντηση της Μέρκελ (που κακό χρόνο να' χει η ρουφιάνα ) με τον Σαμαρά (ασχολίαστο μιας και έχει νωπή λαϊκή εντολή) και η διαδήλωση εναντίον αυτής της συνάντησης με ανάγκασαν να χάσω 2 κιλά από γοφούς και ψωμάκια και 5 χρόνια από τη ζωή μου! Άλλοι τα πίνανε (στου Μαξίμου) κι άλλοι τα φτύνανε (στο Σύνταγμα) δηλαδή... Καταρχήν, ξεκαθαρίζω πως ότι περιγράψω είναι αποτελέσματα της τρομάρας μου (αρχικά), της φαντασίας μου (μετέπειτα) και της αγυμνασιάς μου (εις τους αιώνας των αιώνων) και ουδεμία σχέση έχουν με τη πραγματικότητα την οποία και θα περιγράψω (γιατί η αλήθεια πάνω απ' όλα) σε 1 φράση στο τέλος. Η αλήθεια δε χρειάζεται παραπάνω... Το ψέμα είναι αυτό που θέλει τέχνη. Φτάνουμε λοιπόν στο Σύνταγμα εγώ κι ένας φίλος συνδιαδηλωτής. Ας τον πούμε Θανάση. Είχα πάρει κι ένα ρημαδοκαφέ σε...

Η μαμά, ο κρατούμενος, ένας Χρυσός Οδηγός, η θεία και ο άγιος...

Εικόνα
Καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας πως από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ σε μια μεγαλοπρεπή τελετή, κατά την οποία με ξεγύμνωσαν με τη βία μπροστά σε πολύ κόσμο (πέρασαν πολλά χρόνια για να το κάνω με τη θέλησή μου παρουσία αρχικά δεύτερων και μετά τρίτων, τέταρτων και πάει λέγοντας), με έδωσαν σε ένα γέρο με μούσια που προσπαθούσε να με πνίξει ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν και γελούσαν (και ορκίζομαι ότι θα τα κατάφερνε εάν δεν επενέβαινε μια επίσης ξένη, απλά λιγότερο από τον γηραιό κύριο, που τη φωναζαν νονά). Τέλος πάντων, ξέφυγα από το θέμα.  Ξανά από την αρχή... Οπότε από ορθόδοξης θρησκευτικής άποψης, δεν είμαι και καμιά τυχαία. Ταμένη, ονοματισμένη και βαφτισμένη στην Παναγία της Τήνου παρακαλώ. Και το όνομα αυτής, τι άλλο? ...Μαρία! 

Μας περιμένουν άδειες μέρες, ραγισμένοι ουρανοί...

Εικόνα
Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή, κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο.  Kι αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο. Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο, πάνω απ' τη στάχτη... Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει σ' ότι σου τρώει την ψυχή έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί! Τρύπες-Γιορτή