Ev πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

...μουνί το έχει σύρει! Ομοίως και πιο διαδεδομένο: "το μουνί σέρνει καράβι". Εάν σας ενδιαφέρει το πώς βγήκε η παροιμία... Ιδού Δε θα ασχοληθώ με τα αυτονόητα, όλοι ξέρουμε πόσο επιρρεπείς είναι οι άντρες στο συγκεκριμένο σημείο του γυναικείου σώματος και ουκ ολίγες φορές αναφέρονται με τον ίδιο τρόπο και για ολόκληρη τη γυναίκα (ας την ονομάσουμε "μπασαβιόλα", όχι γιατί φοβόμαστε τις λέξεις, αλλά γιατί έτσι γίνεται η ανάλυση πιο... αλληγορική και χαριτοδιπλωμένη όπως ταιριάζει σε μια κυρία του βεληνεκούς μου, που έχει πήξει στη σαχλαμάρα για να μην πέσει στην κατάθλιψη). Επίσης θα επιδοθώ ελεύθερα στο αγαπημένο μου σπορ. Τις γενικεύσεις!  Οι σαχλαμάρες τις σηκώνουν τις γενικεύσεις... Αβάντι μαέστρο! Για να μαθαίνουμε λοιπόν, η μπασαβιόλα ή κοινώς η βιόλα, είναι ένα έγχορδο όργανο με τέσσερις χορδές διαφορετικού πάχους που κουρδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης (Ντο-Σολ-Ρε-Λα). Η θηλυκή "μπασαβιόλα" στην οποία και αναφερόμαστε θα λέγαμε ...

Πήγαμε κι εχθές στη πορεία... Ετοιμαστήκαμε όπως κάθε φορά, "ετοιμοπόλεμοι" και ενθουσιασμένοι φύγαμε με όλα τα απαραίτητα στην τσάντα, ταυτότητα, malox, μπαμπάκι, χαρτομάντιλα, κασκόλ, μάσκες (αρκετές και για άλλους), τσιγάρα, φραπέ σπιτικό και πήραμε τον ηλεκτρικό.  Χαρήκαμε που είδαμε τόσο κόσμο, τσέκαραμε τα μπλοκ, μιλήσαμε με γνωστούς, γνωρίσαμε αγνώστους, φωνάξαμε συνθήματα, χαζέψαμε τα ευφάνταστα πανό, τραβήξαμε φωτογραφίες και βιντεάκια από στιγμιότυπα που θα βγάζαμε στο ίντερνετ μετά, τραγουδήσαμε επαναστατικά τραγούδια, ζήσαμε μια ενότητα που μας γέμισε τις μπαταρίες, μιλήσαμε με διπλανούς μας και νιώσαμε λιγότερο μόνοι. Μετά... φάγαμε δακρυγόνα χωρίς λόγο, αναρωτηθήκαμε που πήγε οι συνείδηση των ανθρώπων κάτω από τις στολές, συνειδητοποιήσαμε ότι δεδομένης της κατάστασης και πάλι μειοψηφία ήμασταν σε σχέση με τους πληγέντες από την κρίση, καταλάβαμε πως με 24ωρες δε γίνεται δουλειά και πως τα σωματεία, οι οργανώσεις, οι ενώσεις κτλ δεν κάνουν τόσο απο...

  Έλα μωρέ, τόσες απεργίες γίνανε και τι καταφέραμε; (αυτοκριτική; Αφού δεν απεργούσες ρε…) Δεν το χαρίζω το μεροκάματο ρε… (δήθεν προωθημένη κουβέντα) Πάλι 24ωρη; Να γίνει διαρκείας να απεργήσω… (ναι καλά, μας έπεισες, σιγά μη σκίσεις το λάβαρο) Έχω ανάγκη το μεροκάματο (οι άλλοι δεν το έχουν, είναι εισοδηματίες) Οι συνδικαλιστές είναι λαμόγια (κι εσύ που τους εκλέγεις τόσα χρόνια;) Όλα είναι προαποφασισμένα , παίζονται διεθνείς συνομωσίες (κι εσύ μελετάς μυστικά κείμενα να ξέρεις τι γίνεται ε;) Είχαμε εκλογές. Ο λαός αποφάσισε αλλιώς. (φταίει ο λαός, φταίει η μαύρη μας η μοίρα;) Έχω πολλή δουλειά αύριο, δεν γίνεται, εγώ θα τρέξω μεθαύριο. (ε και;) Έχουμε γίνει γραφικοί. (κάποια στιγμή γίναμε και πολλοί, μην το ξεχνάς) Εσύ δεν έχεις παιδιά ρε… (αμάρτησα για το παιδί μου)   Κι αν βγούμε στο δρόμο τι θα γίνει; (χωρίς άλλα μεσογειακά παραδείγματα, πέρσι έριξες μια κυβέρνηση, δε σου φτάνει;)   Δυο κουβέντες μόνο μετά ...

Που έμαθε να μετράει τους ανθρώπους με το πορτοφόλι, με το αυτοκίνητο και με τη μόδα. Που ξέχασε τη χαρά μιας μπύρας από περίπτερο και το άραγμα σε μια παραλία με ραδιοφωνάκι και αφέθηκε στα φρεντοτσίνο, τα παρεό και το socialising στα ξενυχτάδικα της παραλιακής. Που υποστήριξε με περισσότερο φανατισμό μια ποδοσφαιρική ομάδα απ' ότι μια απεργία. Που μεγάλωσε τα παιδιά του χωρίς να τους μάθει τη σχέση μεταξύ αξίας και κόστους ενός αντικειμένου. Που αποχαυνώθηκε με τηλεπερσόνες και σταρς και έμαθε περισσότερα γι' αυτους παρά για τους ανθρώπους που μοιράζεται τη ζωή του μαζί τους. Που έπαψε να επικοινωνεί, να αισθάνεται, να συμπάσχει και άρχισε να καταναλώνει, να εντυπωσιάζει και να μη σκεφτεται. Που χρησιμοποίησε το περιβάλλον ασύδοτα για τη δική του ευημερία. Που εκπαιδεύτηκε αλλά ουδέποτε μορφώθηκε. Που έστεψε τον εαυτό του βασιλιά των πάντων, πάτησε επί πτωμάτων και εφάρμοσε τον κοινωνικό δαρβινισμό με πάθος. Που εξυπηρετήθηκε νομίζοντας ότι μια ψήφος είνα...

Έκπληκτη άκουσα άνθρωπο να μου λέει πως κινείται "στα πρόθυρα της λογικής"!  Καλό κι αυτό σκέφτηκα, σάμπως ο μόνος είναι...? Αλλά μήπως εννοούσε "πλαίσια"?  Ρωτάω και παίρνω την εξής απάντηση, με στυλ και σεξ-απίλ (αλά Ριτζ "the bold and the beautiful"):  " η λογική και η τρέλα δεν εχουν πλαίσια, καλή μου. Έχουν μόνο πρόθυρα "... Χμμμ... ναι... Δικό μου το λάθος. Στης λογικής τα πρόθυρα κινείται τελικά, απλά δεν πέρασε ποτέ τις θύρες και είναι ακόμα στην απ'έξω! Ποιά είναι η απορία μου θα μου πείτε... Εδώ την έχω κι αυτή. Γιατί μπλέκονται μερικοί και δε μένουν στο: "μανίτσα, γουστάρεις να σου ρίξω ένα μανίκι?".  Αν είχα πιεί αρκετά μπορεί και να δεχόμουν!

Την κήρυξη 24ωρης γενικής απεργίας κατά των νέων μέτρων λιτότητας την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012 και συγκέντρωση στις 11.00 το πρωί, στο Πεδίο του Άρεως, εξήγγειλαν σήμερα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Επίσης σήμερα μια συνάδελφος κήρυξε 6ώρο αυτομαστίγωμα προκειμένου να πείσει τους υπόλοιπους να απεργήσουν και να λειτουργήσουμε με προσωπικό ασφαλείας. Εις μάτην όμως... Όλοι είχαν κι από "κάτι"...  Η μία έχει παιδιά (έτσι και ξανακούσω αυτό το επιχείρημα, μα τον Ανύπαρκτο θα ξεράσω αφρούς με μπλε και πράσινους κόκκους),  η άλλη έχει μετακόμιση (την οποία την κάνει για να πάει σε μικρότερο σπίτι γιατί δεν βγαίνουν οικονομικά... έχει σημασία ο λόγος!),  ο άλλος περιμένει παιδί και δε μπορεί να χάσει ούτε ένα μεροκάματο (τόσα ημερομίσθια που έχει χάσει ήδη από τις 25% μειώσεις και μάλιστα χωρίς το παιδί και μην κάνοντας τίποτα το "μεμπτό", δεν του 'σκασε η φτυαριά ακόμα να το σκεφτεί... εν καιρώ υποθέτω... ποιος βιά...

Σου γράφω γιατί...   ...θυμάμαι ότι σου άρεσε η βροχή όσο και εμένα. Εμένα όμως, ούτε η "τυχαιότητα" της μπόρας δε μου χαρίστηκε αυτή τη φορά. Έβρεξε μόνο για όσο ήμουνα στη δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούσα να βγω να βραχώ όσο και όπως ήθελα γιατί όποτε έβγαινα έξω έπρεπε να είμαι ζωσμένη με beeper, με ασύρματα τηλέφωνα και γύρω μου είχε παντού κάμερες να παρακολουθούν μην τυχόν και κάνω κάτι το μη πρέπον. Όπως ας πούμε να μιλάω με συνοδούς ασθενών χωρίς να μου έχουν απευθύνει το λόγο, να συναναστρέφομαι με συναδέλφους πέραν του 10λεπτου και να μην είμαστε περισσότεροι από τρεις μαζί γιατί... αλήθεια, γιατί όλα αυτά? Α, ναι! Θυμήθηκα. Γιατί οι κάμερες μπήκαν για να αποτρέψουν πιθανούς κλέφτες , ταραχοποιά στοιχεία και πρεζάκια . Χάρηκαν οι λοιποί αφελείς εργαζόμενοι, άλλα μόνο όταν μπήκαν κατάλαβαν ότι οι κλέφτες, τα ταραχοποιά στοιχεία και τα πρεζάκια για την επιχείρηση ήμασταν εμείς. Εμείς , που ψάχνουμε αφορμή να τη σκαπουλάρουμε κάνοντας τσιγάρο με άλλο...

Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει πέτσα και εναλλακτικά αναφέρεται και στην παχιά κρούστα των γαλακτοκομικών προϊόντων. Μεταφορικά δηλώνει την ηθικότητα. Ξετσίπωτος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει δέρμα (μεταφ. δίχως ηθικό φραγμό). Άλλοι θεωρούν ότι είναι, πιθανόν, σλαβικής προέλευσης (tsipa), ενώ άλλοι το συνδέουν με το μεσαιωνικό τσεμπέρι (στη Λευκάδα τσίπα είναι το μαύρο ή το καφέ κεφαλομάντηλο των γυναικών), ή με τη σίφα του Ησύχιου (υμένες που καλύπτουν το πρόσωπο του εμβρύου). Στην ποντιακή διάλεκτο “τσίπα” σημαίνει ομφαλός. Ας ασχοληθούμε λοιπόν (γιατί δικό μου είναι το blog και ότι θέλω κάνω) με την τσίπα κάτω από το πρίσμα της μεταφορικής της έννοιας. Την ηθική. Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη "ήθος" που σημαίνει "χαρακτήρας" με την ευρεία έννοια και ονομάζεται η συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Έχει σχέση με τα ψυχικά χαρίσματά του ανθρώπου που τη φέρει και την αντίληψή του ως προς τον κόσμο που τον περιβάλλει. Βεβαίως και λογικό...

Ενώ καθόμουν απελπισμένη, συντετριμμένη, απογοητευμένη και άδεια από λόγια μιας και όλα έχουν ήδη είτε ειπωθεί, είτε αποτυπωθεί σε βίντεο και φωτογραφίες με όλους τους τρόπους και σε όλα τα γλωσσικά-μορφωτικά επίπεδα..... ΤΣΟΥΠ! Μου ήρθε μια απορία... Γιατί σε αυτούς που θέτουν υποψηφιότητα για βουλευτές δε γίνεται ψυχολογικό τεστ και σε περίπτωση που εκλέγονται να επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες? Ξέρετε από τι μπελάδες θα γλιτώναμε? Έχει τόσους τελειωτικά και αμετακλήτως παβαλωμένους η Βουλή που θα ήταν πιο δόκιμο να μετονομαστεί σε "Ίδρυμα Ψυχικά Νοσούντων"! Υ.Γ Μη με κάνετε να μπω σε λεπτομέριες... δε θα ήθελα...

«Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και περισσότερο - γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος - , αλλά ο φόβος δε μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του.»  Μάρω Βαμβουνάκη  

Κάπνισα τόσο πολύ αυτές τις μέρες που τελείωσα 3 αναπτήρες, το ξέρεις? Σε μπέρδεψα, σε "γάμησα", σε φοβήθηκα, σε ονειρεύτηκα, σε έπαιξα και μετά σε άφησα μου είπες. Με το ζόρι... αλλά σε άφησα... Με άφησες κι εσύ βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα από αυτές που δε θα κάνουμε ποτέ. Τώρα έγινα πωλήτρια πάλι. Μπλουζάκια Μπένετον στο Πέραμα. Θυμάσαι? Έβαλα προσφορές και ξεπουλάω όσο-όσο. Τ' αφεντικό τρελάθηκε! Μπορεί να σπάσει η γκίνια και να πάρει κάποιος. Μη μου μείνει και το εμπόρευμα... Είναι καλή η προσφορά. Στα 3 μπλουζάκια μια ελπίδα δώρο. Του αγοραστή, της πωλήτριας, αδιάφορο... αρκεί να θυσιαστεί κάτι και να ξεφορτωθώ το εμπόρευμα. Όλοι χρειάζονται μια ελπίδα κι αυτή δεν αγοράζεται. Χαρίζεται. Είναι καλή η προσφορά, παραδέξου το.

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές. Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα. Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια. Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών. Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια. Χορός ημιπαρθένων, δυο δυο, μ’ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά, επίσημα και τελετουργικά, πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο. Εκεί απειράριθμες παίρνετε πόζες. Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές, αύριο παναγίες, όσο προχτές, ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες. Ένα διάστημα παίζετε το τέρας με τα τέσσερα πόδια κολλητά. Τρέχετε και διαβάζετε μετά τον οδηγό σας «δια τα μητέρας». Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη, μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής, ή να βυθομετρούσατε και σεις με μια φουρκέτα τ’ άδειο σας κεφάλι! Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα, γλοιώδη στόματα υποκριτικά, ανυποψίαστα, μηδενικά πλάσματα, και γι’ αυτό προνομιούχα… K. Γ. Καρυωτάκης

Είναι μερικές φράσεις που δεν αντέχω να τις ακούω. Ανεβάζω νευροπίεση, τεταρταίο πυρετό, τρελαίνομαι, βγάζω φλύκταινες, παθαίνω αμόκ, χολέρα κι έμπολα μαζί! Όλοι τις έχουμε ακούσει και όλοι έχουμε πει κάποιες σε κοινωνικές θειαδο-σογιο-εκδηλώσεις. Εδώ παραθέτω μερικές που μου έρχονται στο μυαλό τωρα, αφήνοντας εντελώς στην απ'έξω (και εντελώς συνειδητά) τα σχεσο-κλισέ (δεν το αντέχει η ιδιοσυγκρασία μου). Ο δράστης ήταν άνθρωπος της διπλανής πόρτας.   Ε ναι. Εάν υποθέσουμε ότι δεν ήταν ερημίτης ή δε ζούσε σε καμία στάνη σε βουνό... όλο και σε κάποιο σπίτι με πόρτα θα ζούσε και μάλιστα θα είχε κι άλλα σπίτια δίπλα του, με πόρτα επίσης! Πιστεύω σε ένα ανώτερο ον. Και πολύ καλά κάνεις, αλλά εάν έχεις στο μυαλό σου ότι υπάρχει μόνο ένα ον ανώτερο από σένα, τότε λάθος τα έχεις υπολογίσει. Ξέρεις πόσα "ανωτερότερα" όντα υπάρχουν; Όχι ε? Καλά το κατάλαβα...κλασική περίπτωση εγωκεντρισμού... Φταίμε και εμείς για την κρίση. Αυτό το πρώτο πληθυντικό κάνε...

Γιατί δε μπορώ να τα γράψω όλα στ' αρχίδια μου όπως οι περισσότεροι γύρω μου? Να πω..."ρε δε μπα να γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη? Εδώ δε νοιάζει αυτούς που μεγαλώνουν παιδιά, εμένα θα με νοιάξει?". Είναι μαζοχισμός αυτό που με έχει χτυπήσει κατακούτελα και δε μπορώ να συνέλθω? Σήμερα, στο δρόμο για τη δουλειά, ένα αυτοκίνητο μπροστά από μένα, αγωνίζεται να αποφασίσει σε ποια λωρίδα θα συνεχίσει την πορεία του. Σα να λέμε, δικός μας ο δρόμος. Αφού λοιπόν έχει καταφέρει και έχει εκνευρίσει 3 οδηγούς που ακολουθούν, σταματάει στο φανάρι, ακριβώς μπροστά μου. Τρεις νοματαίοι πιαστήκαμε μεταξύ μας στα πράσα να προσπαθούμε να δούμε, δήθεν αδιάφορα, τη φάτσα του ανθρώπου που κατάφερε επί 4-5 χιλιόμετρα, να μας κάνει τα νεύρα συρματόσχοινα. Ευτυχώς που είχε βάλει δυνατά τη μουσική και κανείς δε μπήκε στον πειρασμό να αρχίσει τα μπινελίκια μιας και μόνο το σάλιο μας θα χαλούσαμε.  Και πάνω που περιμένω να ανάψει το πράσινο και έχω καταφέρει να μην εκνευριστώ,  η ...