Ev πoλλaίs aμaρτίaιs περιγρaφoύσa γυvή

Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά ανα...

επειδή φαίνομαι χαρούμενη - δε σημαίνει πως όλα είναι καλά επειδή γελάω - δε σημαίνει πως δεν παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά επειδή συγχωρώ - δε σημαίνει πως πρέπει να με παίρνεις για δεδομένη επειδή σε πιστεύω - δε σημαίνει ότι μπορείς να μου λες ψέματα επειδή δε δείχνω τα συναισθήματά μου - δε σημαίνει ότι δεν έχω επειδή δε μιλάω - δε σημαίνει πως δεν έχω τίποτα να πω ...just to get things straight

Μονό είναι το στρώμα μου  μονή η ηλικία μου μονή η κάλτσα που αφήσα για να γεμίσει ο Αι Σιχτίρης τα Χριστούγεννα (Αι Βασίλης λέγεται, αλλά επειδή ξέρω ότι θα την αφήσει άδεια, τον λέω έτσι προκαταβολικά) μονά τα χρόνια που δουλεύω. μονά τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν σήμερα. μονός ο μήνας Ιανουάριος και ασορτί μονά είναι και όλα μου τα ρεπό για τον Ιανουάριο... Αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου σήμερα... Δε σώνομαι με τίποτα! 

Ελάτε να βιώσουμε τη στασιμότητα... Αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια.  Ελάτε να κάνουμε αύριο τo τίποτα που κάναμε κι εχθές. Να μην επεξεργαστούμε κανένα ερέθισμα, να μην τολμήσουμε το παραμικρό, να μην προσπαθήσουμε για τίποτα. Υπάρχει κρίση και λουφάζουμε τώρα. Ελάτε να αφήσουμε τον κόσμο στους θρασσείς και σ' αυτούς τους ηλίθιους που ακόμα προσπαθούν και εμείς ας βλέπουμε το ματς μεταξύ τους στην πολυαγαπημένη μας τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση. Κι αυτό επειδή παίζεται στην πλάτη μας, όχι τίποτα άλλο. Ελάτε να μην αγωνιστούμε για τίποτα από αυτά που ήδη είχαμε και χάσαμε. Ούτε γι' αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε. Να μείνουμε αόρατοι πάση θυσία μη τυχόν μας πάρουν είδηση και μας παρασύρουν. Ελάτε να κατεβάσουμε ασφάλειες για όλους και για όλα. Να μην έχουμε προσδοκίες γιατί έτσι εξαλείφεται και η πιθανότητα να πληγωθούμε όταν αυτές δεν εκπληρωθούν. Μότο μας: Μηδέν ένταση και μηδέν επιθυμίες, ίσον μηδέν απογοήτευση! Ελάτε να μην κάνουμε ούτε καν σχέσεις ή ...

Εικοσιπεντάχρονο αποτριχωμένο μπουμπούκι (όχι του γούστου μου, αλλά αντικειμενικά μπουμπούκι) στραβώνεται για αδιευκρίνιστο λόγο (που δε μας ενδιαφέρει να διευκρινίσουμε κιόλας του καθενός τα βίτσια) και προσεγγίζει για να ξεστομίσει με ύφος : - Άσε με να μαντέψω... Είσαι και η πιο όμορφη εδώ μέσα, ε? - Κι εσύ άσε με να μαντέψω, τόσο νέο παιδί σίγουρα έχεις γλαύκωμα, ε? - Όχι, μόνο facebook έχω... Τ ο άθροισμα ομορφιάς και εξυπνάδας μένει πάντα σταθερό?  

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ ' ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.   Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.   Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.   Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.  Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.  Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.  Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. ...

“Words are like that, they deceive, they pile up, it seems they do not know wher e to go, and, suddenly, because of two or three or four that suddenly come out, simple in themselves, a personal pronoun, an adverb, an adjective, we have the excitement of seeing them coming irresistibly to the surface through the skin and the eyes and upsetting the composure of our feelings, sometimes the nerves that can not bear it any longer, they put up with a great deal, they put up with everything, it was as if they were wearing armor, we might say.” ― José Saramago

Ας μου πει κάποιος σε ποιο σύμπαν ένας άνθρωπος αφήνει φωτοτυπημένο χειρόγραφο σημείωμα σε αυτοκίνητο (mini cooper, παρκαρισμένο σε high-society δρόμο με κανένα άλλο αυτοκίνητο) που λέει (μαζί με τα ορθογραφικά και τα κεφαλαία παρακαλώ):  " Το ξέρω ότι ο δρόμος είναι δημόσιος, αλλά υπάρχουν και ΔΙΕθΝΗΣ κανόνες ευγενείας. Γιατί δεν παρκάρατε το αυτοκίνητο από τη μεριά του σπιτιού το οποίο επισκεπτόσαστε; Γιατί είστε ελληνάρες. " Η απάντηση είναι πως αφού υπήρχε ήδη ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο από εκείνη τη μεριά του δρόμου (το οποίο όταν βγήκαμε δεν υπήρχε πια), είπαμε να τα στοιχίσουμε για να μην έχει αυτοκίνητα και από τις δύο πλευρές ώστε να μείνει και αρκετός χώρος για τη διέλευση των οχημάτων. Που να φανταστούμε ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον κήπο, την πισίνα, τους ψηλούς τσιμεντένιους τοίχους και την σιδερένια πόρτα τύπου οχυρό θα ενοχληθεί όταν βγει να πάει για μανικιούρ-πεντικιούρ γιατί βγαίνοντας θα γεμίσει το οπτικό του πεδίο ένα mini cooper??!!!...

Μαριλένα Πλέντη Αλαμπάμα, βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955 . Η Ρόζα Παρκς, η 42χρονη μαύρη ράφτρα, επιστρέφοντας με το λεωφορείο απ’ τη δουλειά αγγίζει χωρίς να το γνωρίζει την Ιστορία. Θωρακίζεται με το θάρρος του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση της σ’ έναν λευκό. Η άμεση σύλληψή της κινητοποιεί τους μαύρους της Αλαμπάμας με επικεφαλής τον νεαρό τότε αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. «Οι άνθρωποι λένε ότι δεν παραχώρησα την θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ή περισσότερο κουρασμένη από μια συνηθισμένη μέρα. Όχι, η μόνη κούραση ήταν αυτή του να υποχωρώ». Κάποιοι την γνωρίζουν, οι περισσότεροι όμως ίσως απλά να έχουν ακούσει το όνομά της... Ρόζα Παρκς, η Αφροαμερικανή ράφτρα που αρνήθηκε να σηκωθεί και να δώσει την θέση της σε ένα λευκό όπως απαιτούσε ο νόμος περί φυλετικού διαχωρισμού στην Αμερική και έτσι, έγινε με μια της κίνηση σύμβολο του αντιρατσιστικού κινήματος ...

Η αγάπη για τους άλλους (συμπληρώνοντας όλο το φάσμα από εντελώς αγνώστους μέχρι τους πιο κοντινούς) δεν υπακούει σε κανένα νόμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπακούει. Όταν αγαπάμε κάποιον με το σωστό τρόπο (τον μη εγωιστικό), καλώς ή κακώς αυτή αγάπη μένει πάντα εκεί. Δε μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη (γιατί ξέρω εκεί πήγε το μυαλό σας αμέσως), αλλά γι' αυτή που έχουμε προς τον εκάστοτε άνθρωπο που είναι απέναντί μας είτε αυτός είναι σύντροφος, φίλος, συγγενής ή εντελώς άγνωστος. 

Philippe Ramette σίγουρα, ο κλοιός στενεύει πετάω φωτοβολίδες καμιά ανταπόκριση. δεν μου προξενεί έκπληξη μόνο το ότι συνεχίζω ειδικά ενώ ξέρω ότι το τέλος είναι εκεί κι εδώ      Charles Bukowski

"Προσωρινή ή μόνιμη, γενική ή ειδική δεν μπορώ να καταλάβω. Γυρνάω σε ένα σπίτι άγνωστο, σκονισμένο, παλιό και τίποτα δε μου θυμίζει το παραμικρό. Πολλά πιάτα στο νεροχύτη, διπλό κρεβάτι, ελάχιστος φωτισμός, άδειοι τοίχοι κι έξω νύχτα . Δεν ξέρω τίποτα. Ούτε εμένα δε θυμάμαι. Ούτε καν πως δείχνω. Σπίτι χωρίς καθρέφτη γίνεται?  Παίρνω πληροφορίες από διάφορες τυχαίες πηγές για το ποια ήμουν και τι έκανα. Μία μεγάλη βιβλιοθήκη με τεράστια βιβλία σαν εγκυκλοπαίδειες μαγικών φίλτρων κι ένας τηλεφωνητής με πολλά μηνύματα που τα άκουσα όλα με τη σειρά. Πολύ λίγες πληροφορίες παίρνω όμως σε σχέση με την άγνοιά μου. Μηνύματα για να μην ξεχάσω το ένα και το άλλο. Μηνύματα που λέγανε πως δεν τα πάω καλά με τα τηλέφωνα. Ένα μήνυμα με μια βαθιά και σχεδόν ψιθυριστή γυναικεία φωνή, μάλλον μεγαλύτερης ηλικίας, είπε: " Όλα αυτά που δε θυμάσαι φων άζουν για βοήθεια στα όνειρά σ ου . Και δε θυμάμαι ποιος το έχει πει αυτό κούκλα μου, αλλά από εδώ που είμαι μόνο αυτό έχω να σου πω. Θα ...

Λένε? Ξεχνούν      Δε λένε? Θα πουν           Κάνουν? Μοιραίο                Δεν κάνουν? Το ίδιο είναι                     Γιατί να ελπίζουμε? Όλα όνειρο είναι...                                                                                 Φερνάντο Πεσσόα

-Υπάρχει όριο στο παράπονο? Στην εκδήλωση απογοήτευσης? -Ναι. Υπάρχει. Ο καθένας έχει το δικό του. -Και τι γίνεται μετά? -Σαν τι να γίνεται δηλαδή? -Όταν ξεπεραστεί αυτό το όριο, τι γίνεται? -Γιατί να ξεπεραστεί? Παραπονιέσαι άδικα? Είσαι γκρινιάρα? -Μπορεί. Δεν ήμουν. Τώρα τελευταία ίσως να έγινα. Αλλά ορκίζομαι είχα το ελεύθερο να λέω ότι με ενοχλεί. -Και το "ελευθέρας παραπόνων" γιατί σου δόθηκε? -Αγνοώ. Υποθέτω από διάθεση για αλλαγή(?) Από επιχείρηση για καλόπιασμα(?) Από κακό υπολογισμό παραπόνων που δεν έλεγα και νόμιζε ότι ήταν λιγότερα(?) Από παντελή έλλειψη ευθύνης γι' αυτά που λέει(?) Άγνωστο... -Η διάθεση για αλλαγή σημαίνει μια παραδοχή σφάλματος και ενδιαφέρον για διόρθωση. Αλλαγή δεν είδες? Έστω και μια μικρή για να πιαστείς απο 'κει και να συνεχίσεις? -Σχεδόν καμία... Ή μπορεί να ήταν τόσο μικρή που κουράστηκα να παραπονιέμαι πια για τα ίδια πράγματα. Να σκέφτομαι πως δεν αξίζει τη φασαρία. -Δε μπόρεσε δηλαδ...

"Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…    Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.  Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν." Τζακ Κέρουακ

<<Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε: "Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα". Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα.>> Ρόζα Λούξεμπουργκ Στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές για την καταστολή της επανάστασης του Γενάρη στη Γερμανία.

Ο κάθε άνθρωπος είναι πολυεδρικός. Κανείς δεν είναι αμιγώς ένα πράγμα ούτε μόνο αυτό που βλέπουμε. Η κάθε πλευρά αντιστοιχεί σε μια ιδιότητα του, σε ένα χαρακτηριστικό του. Το εμβαδόν της κάθε πλευράς, αντιστοιχεί στο πόσο μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς του καταλαμβάνει αυτό το χαρακτηριστικό. Το χρώμα της κάθε πλευράς αντικατοπτρίζει την ένταση αυτού του χαρακτηριστικού.   Η οπτική γωνία από την οποία κοιτάζουμε αυτόν τον "πολυεδρικό" άνθρωπο βοηθάει να σχηματίσουμε μια γνώμη γι’ αυτόν. Άλλοι με το που τους κοιτάμε γυρίζουν σαν τις σβούρες και μας δείχνουν όσες περισσότερες πλευρές τους προλαβαίνουν, άλλοι μένουν ακίνητοι και πρέπει εμείς να αλλάζουμε οπτική γωνία για τους παρατηρήσουμε ολόκληρους, και άλλοι όσο και να φέρνουμε βόλτες γύρω τους γυρίζουν μαζί μας αρνούμενοι να μας εκθέσουν τις υπόλοιπες πλευρές τους.  Φανταστείτε… Οι έδρες, τα εμβαδά, τα χρώματα και η κινητικότητες που μπορούν να υπάρξουν δεδομένου πως κανείς άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κά...

Όταν μιλάμε γενικά για "κόλπο", μπορεί να εννοούμε ένα από από τα παρακάτω.  Πρώτο είναι ο κόλπος ο γεωγραφικός. Δηλαδή η κοιλότητα στην οποία η θάλασσα εισδύει στη στεριά (πχ. ο κόλπος του Μεξικού). Δεύτερο είναι ο κόλπος εννοώντας την αγκαλιά, τον κόρφο. Το μέρος του σώματος μεταξύ στήθους και βραχιώνων. Τρίτο είναι το κόλπο υπό την έννοια της κομπίνας (πχ. το μεγάλο κόλπο). Τέταρτο είναι το εσωτερικό ενός οργανισμού, μια ομάδας, ενός άμεσου περιβάλλοντος (πχ. τον ξαναδέχτηκαν στους κόλπους της οικογένειας) Πέμπτο   ο κόλπος ο ανατομικός. Η εσωτερική κοιλότητα του σώματος και ιδιαιτέρως της καρδιάς (π.χ μου ήρθε κόλπος) και έκτο είναι ο γυναικολογικός, μεταξύ μήτρας και αιδοίου όπου κατά τη συνουσία διεισδύει το πέος.  Επειδή οι πρώτοι πέντε δεν είναι το στοιχείο μου θα ξεφτιλίσω τον έκτο! Τον γυναικολογικό. Έχω παρατηρήσει (και έχω στοιχεία, δε μιλάω στα κουτουρού εγώ) μια αντρική κλίση προς το σεξ σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται πόλεμος...

Ο απολογισμός μου δομείται. Τα ηθικά διδάγματα βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια. Να τι συμπέρανα μέχρι τώρα γι' αυτόν τον χρόνο. Στα λέω μην την πάθεις κι εσύ. Οι ερωτήσεις είναι άτιμο πράγμα. Μη ρωτάς, εάν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις οποιαδήποτε απάντηση, γιατί είναι πολύ πιθανόν να ακούσεις κάτι που δε θα σου αρέσει. Μη ρωτάς ακόμα κι αν δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις ψέμα. Κι αυτό μια πιθανότητα απάντησης είναι. Μη ρωτάς εάν δεν έχεις το ψυχικό σθένος να μάθεις οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί απάντηση. Η «εκθρόνιση», είναι επίσης ένα άλλο άτιμο πράγμα. Είτε πρόκειται για κάποιον άλλον που είχες στο «θρόνο», είτε για τον εαυτό σου, η διαδικασία είναι το ίδιο επίπονη. Δεν είναι ευχάριστο θέαμα ένας άδειος θρόνος. Γιατί, παρουσία αιτίας, ο θρόνος θα αδειάσει ούτως ή άλλως. Ο πόνος έγκειται στο γεγονός του να συνηθίσεις το θέαμα του άδειου. Οι τύψεις όμως είναι το πιο άτιμο απ’ όλα. Και οι τύψεις πως έχεις κάνει κακό (σε κάποιον άλλο ή εσένα τον ίδιο) άθε...

Όταν κάτι μοιάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό... ...τότε αυτό ακριβώς είναι!!!

Εάν με έβαζαν να διαλέξω... ντε και καλά... τότε θα διάλεγα να ζήσω στο παρελθόν. Το παρόν δεν το αναγνωρίζω για δικό μου και το μέλλον μου είναι έρμαιο τρίτων. Δε γαμιέται, one way ο δρόμος και τι να κάνουμε τώρα... Καλώς η κακώς πίσω δε γυρνάει και μια μέρα ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε από τα σημάδια πόσος χρόνος έχει περάσει κυριολεκτικά από πάνω μας. Άλλα σημάδια μας ενοχλούν, άλλα όχι και τόσο, άλλα μας καταρρακώνουν. Και ίσως τότε είναι που χρειαζόμαστε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, κάτι που να παλιώνει μαζί μας. Εάν μπορούσε, εάν γινόταν, εάν καταφέρναμε να περπατήσουμε στο χρόνο, τότε...   ...Τότε που ήμασταν φίλες ακόμα, μου είπες "δεν έχω χειρότερο από τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η απουσία". Μετά από 16 χρόνια θα έτρεχα μια στιγμή στο τότε... Μια στιγμή μόνο για να σου απαντήσω...  Δεν έχεις ζήσει τη μοναξιά που μπορεί να προκαλέσει η παρουσία, γι' αυτό το λες...

Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτο το ένστικτο της ανταλλαγής ιδεών και της επιθυμίας μας να ακουστούμε και ίσως να επηρεάσουμε. Είναι μέρος της ανάγκης μας για επικοινωνία. Γι' αυτό στέλνουμε συνεχώς σήματα και σημάδια. Είναι ο λόγος που αναζητούμε άλλους ανθρώπους και ο λόγος που τα αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή ή στην φαντασία μας. Όπως εγώ επικοινωνώ μαζί σου με ηλεκτρονικά μπλογκο-γράμματα. Είσαι ο φανταστικός μου παραλήπτης. Όπως κι αυτά γυρίζουν πάντα πίσω στον αποστολέα. Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να συνδέσω τη φαντασία μου με την πραγματικότητα. Πάντα όμως περιμένουμε για μηνύματα. Ελπίζουμε σε κάποια σύνδεση. Σε κάποια ανταλλαγή σημάτων. Κι αν η ανταλλαγή συντονιστεί τελικά σε κάποιο ρυθμό, τότε ελπίζουμε σε περαιτέρω σύνδεση.  Εγκεφαλική, συναισθηματική ή σωματική, και για τους πολύ πολύ τυχερούς... όλα αυτά ταυτόχρονα και αμοιβαία. Αν δε λάβουμε κάποιο μήνυμα, δε σημαίνει ότι δε μας στάλθηκε....

Ο Καραβάγγος είναι η "υποφαινόμενη". Ο μπούρδας λοιπόν είδε το χάρο με τα μάτια του (όχι με δρεπάνι αλλά με αλυσοπρίονο βρουμ βρουμ), να τον καρφώνει με βλέμμα όλο νόημα! H συνάντηση της Μέρκελ (που κακό χρόνο να' χει η ρουφιάνα ) με τον Σαμαρά (ασχολίαστο μιας και έχει νωπή λαϊκή εντολή) και η διαδήλωση εναντίον αυτής της συνάντησης με ανάγκασαν να χάσω 2 κιλά από γοφούς και ψωμάκια και 5 χρόνια από τη ζωή μου! Άλλοι τα πίνανε (στου Μαξίμου) κι άλλοι τα φτύνανε (στο Σύνταγμα) δηλαδή... Καταρχήν, ξεκαθαρίζω πως ότι περιγράψω είναι αποτελέσματα της τρομάρας μου (αρχικά), της φαντασίας μου (μετέπειτα) και της αγυμνασιάς μου (εις τους αιώνας των αιώνων) και ουδεμία σχέση έχουν με τη πραγματικότητα την οποία και θα περιγράψω (γιατί η αλήθεια πάνω απ' όλα) σε 1 φράση στο τέλος. Η αλήθεια δε χρειάζεται παραπάνω... Το ψέμα είναι αυτό που θέλει τέχνη. Φτάνουμε λοιπόν στο Σύνταγμα εγώ κι ένας φίλος συνδιαδηλωτής. Ας τον πούμε Θανάση. Είχα πάρει κι ένα ρημαδοκαφέ σε...