Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα

Σου είπα:
- Λύγισα.
Και είπες:
- Μη θλίβεσαι.
Απογοητεύσου ήσυχα.
Ήρεμα δέξου να κοιτάς
σταματημένο το ρολόι.
Λογικά απελπίσου
πώς δεν είναι ξεκούρδιστο,
ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.
Κι αν αίφνης τύχει
να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.
Η κίνηση αυτή δεν θα ῾ναι χρόνος.
Θα ῾ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αυτοεκθρονίσου
από τα χίλια σου παράθυρα...
Για ένα "μήπως" τ᾿ άνοιξες.
Κι αυτοξεχάσου ευχαρίς.
Ότι είχες να πεῖς,
για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,
τὶς μνήμες, υδρορροές των ερώτων,
την αλληλοκτονία των ωρών,
των αγαλμάτων την φερεγγυότητα,
Ότι είχες να πεῖς
γι᾿ ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν,
το είπες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...