Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Ο Σεπτέμβρης του 1903

Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα·
την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω.

Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα·
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη·
και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου.

Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ’ ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι. 

Κ.Π. Καβάφης 

2 σχόλια:

Afrikanos είπε...

Υπέροχο...και τόσο αληθινό...

Lucrecia είπε...

Ναι ρε γαμώτο...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...