Ρε, αλήθεια τώρα;
Τι παιχνίδια είναι αυτά; Τι "και καλά" εξαφανίσεις; Τι υπονοούμενα; Λες και είμαστε 20 χρονών. Που μακάρι να ήμασταν δηλαδή, αλλά δεν παίζει.
Έκατσε τώρα άντρας να μου κάνει παιχνίδι εξαφάνισης. Σε εμένα! Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, μάνα μου! Δεν κολλάω όταν με φτύνουν.
Δεν στέλνεις; Δεν στέλνω.
Στέλνω και δεν απαντάς; Σε ένα τρίωρο το έχω ξεχάσει κιόλας!
Στέλνεις και δεν απαντάω; Κατά πάσα πιθανότητα βαριέμαι, ασχολούμαι με κάτι άλλο, κοιμάμαι, διασκεδάζω, βλέπω ταινία, τσακώνομαι με τις γάτες, κλαιω που χρειάζεται να δουλεύω, κουτσομπολεύω με φίλους... Κάποια στιγμή ίσως και να στείλω.
Για τηλέφωνο δε… α, καλά. Κορώνα στο κεφάλι μου πρέπει να σε έχω. Το τηλέφωνο δεν είναι emoji. Είναι παρουσία. Δεν την σπαταλάω εύκολα. Τσιγκουνιά; Τσιγκουνιά!
Σπανίως ταιριάζω με ανθρώπους από την αρχή και δυστυχώς βαριέμαι πολύ τη διαδικασία μιας νέας γνωριμίας. Μεγαλώνοντας θέλω να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που μου γαργαλάνε το μυαλό και μου το ταίζουν γνώσεις, σκέψεις, προβληματισμούς και αμφιβολίες, που έχουν χιούμορ (ιδανικά χοντροκομμένο σαν το δικό μου), που είναι καραγκιόζηδες σαν εμένα, που είναι ανοιχτοί σε συζητήσεις για οτιδήποτε, οτιδήποτε!
Καταδικασμένη να πεθάνω μόνη μου; Ναι το ξέρω. Δεν με πειράζει ομως. Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πηδά, έλεγε η γιαγιά μου.
Άρα δεν είναι ότι προσπαθώ να σε καψουρέψω και δεν επικοινωνώ. Κατά πάσα πιθανότητα σε έχω ξεχάσει γιατί σε βαριέμαι!
Γαϊδουριά μου;
Και λίγα λες!
Και μετά κάνει το λάθος ο άλλος και εξαφανίζεται επίτηδες. ΧΑ ΧΑ. Και σιγά μην το κατάλαβα!
Και όταν εμφανίζεται μετά από 2 μήνες (που αν είναι δυνατόν δηλαδή!) κάνω το λάθος εγώ και απαντάω ανίδεη κι αθώα γιατί σκέφτομαι "Αααα, ο.... Κάτσε να δω τι κάνει." (Ναι, δεν θυμάμαι το όνομα! Στο κινητό έχω γραμμένο το nickname του. Σταυρώστε με και ας τον πούμε Θανάση να τελειώνουμε).
Που να φανταστώ ότι ο Θανάσης είναι παρεξηγημένος;
"Με ξέχασες!" μου λεει, "Επιτρέπεται;"
(Εγώ αν επιτρέπεται;! Εγώ, που πήγα σε reunion του Λυκείου μου και νόμιζα ότι πήγα σε λάθος μέρος; Δεν θυμόμουν κανέναν! Ούτε φάτσες ούτε ονόματα!)
Τι να κάνω, λοιπόν, σκέφτηκα πλάκα θα κάνει ο Θανάσης και απαντάω "Ε, δεν απαγορεύεται κιόλας…" γέλασα κιόλας η stand up comedian του κώλου!
Και αρχίζει, που λέτε ο τύπος, μια επική τηλεφωνική κρεβατομουρμούρα τύπου που μου είπες, που σου είπα, που απάντησες χωρίς να απαντήσεις, που ένα «χρόνια πολλά» δεν μπορούσες να στείλεις, που την τελευταία φορά είπες «ναι, να τα πούμε» και γιατί δεν τα είπαμε, αλλά ξέρει αυτός γιατί δεν επικοινωνώ. Επίτηδες για να κολλάνε οι άντρες!
(Γέλασα δεν κρατήθηκα).
Πρώτη φορά με χαρακτηρίζουν γυναίκα που παγιδεύει τους άντρες και μετά τους παρατάει σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Ψέματα, δε θα πω, μου άρεσε που κάποιος θεώρησε ότι είμαι ικανή για τέτοια παιχνίδια. Ίσα που σκέφτηκα να το παραδεχτώ, έτσι για ζήσω λίγο πώς είναι να παίζεις τους άντρες. Οκ, σκάστε δεν το έκανα.
Και τελικά το θέμα κατέληξε εκεί που καταλήγει στο 80% των περιπτώσεων...
Θ- Δεν κατάλαβες δηλαδή πόσο καιρό έχουμε να μιλήσουμε;
Μ- Ειλικρινά όχι.
Θ- ...και τώρα που στο λέω δε σε νοιάζει;
Μ- Τώρα-τώρα; Ε, ξέρω κι εγώ... Μάλλον όχι.
Θ- (σιωπή)
Μ- Τι να πω; Ψέματα; Δεν σε ξέρω καν ρε'συ! Μια φορά μιλήσαμε στο τηλέφωνο!
Θ- Ναι, μία φορά, αλλά μιλούσαμε για τρεισήμισι ώρες ρε Μαρία! Και έχουμε μιλήσει και με μηνύματα! Τέλος πάντων, τι να σου πω κορίτσι μου... Τέτοια αναισθησία πρώτη φορά συναντάω. Καλή συνέχεια στη ζωή σου.
Και μου το έκλεισε φυσικά. Ευτυχώς γιατί δεν είχα κι εγώ κάτι να πω. Αναίσθητη, ξέρω.
Νομίζω όμως ότι το χειρίστηκα άψογα!
Όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου δύσκολο. Η ειλικρίνεια πάντα ανταμείβει!
Έχω άπειρα τέτοια τιπς για να καταλήξετε μόνοι σας...
Δεν είναι coaching. Είναι εμπειρία.